Medijsko strijeljanje ministra Danila Šaranovića, a Spajić pere ruke: Plan Evrope sad razotkriven!

Posljednjih sedmica postaje sve očiglednije da se unutar vlasti vodi tiha, ali vrlo precizno režirana politička operacija. Strategija je jednostavna: bezbjednosni sektor se urušava, afere se nižu, bjegunci nestaju – a meta su isključivo Demokrate, ministar Danilo Šaranović i Uprava policije. Premijer Milojko Spajić i vrh Pokreta Evropa sad ostaju po strani, kao da sa tim sistemom nemaju nikakve veze.

Zanimljivo je da se istovremeno zaboravlja jedna ključna činjenica – na čelu Agencije za nacionalnu bezbjednost nalazi se kadar Evrope sad. Dakle, struktura koja bi morala biti kičma bezbjednosnog sistema formalno je pod kontrolom Spajićeve partije. Ipak, javna percepcija se pažljivo usmjerava ka policiji i Ministarstvu unutrašnjih poslova, dok se politička odgovornost premijera vješto izbjegava.

Opozicija, dio NVO sektora i pojedini mediji danima targetiraju Šaranovića i Demokrate, ali se gotovo niko ne usuđuje da postavi elementarno pitanje: gdje je premijer? Kako je moguće da šef izvršne vlasti nema nikakvu moralnu, političku ili komandnu odgovornost za stanje u sistemu kojim rukovodi?

Ako bjegunci napuštaju državu, ako se donose sporne odluke, ako bezbjednosne službe ne funkcionišu sinhronizovano – to nije problem jednog ministra. To je problem Vlade. To je problem premijera.

Međutim, čini se da je procjena u vrhu Evrope sad bila hladna i proračunata: bolje je da Demokrate prime udarce i budu izvedene na medijsko strijeljanje, nego da se u fokus dovede politička odgovornost Milojka Spajića. U toj računici, koalicioni partner postaje potrošna roba, a premijer ostaje netaknut.

Najveći paradoks cijele situacije jeste što se javnosti pokušava prodati priča da premijer nema veze sa bezbjednosnim sistemom. Kao da Vlada nije kolektivno tijelo. Kao da se odgovornost može selektivno delegirati, a politički teret prebaciti na slabiju kariku.

To nije samo politički oportunizam. To je ogoljeno licemjerstvo. Jer u svakoj ozbiljnoj državi, kada sistem zakaže – odgovornost ide prema vrhu. Samo u Crnoj Gori premijer, izgleda, nema nikakvu odgovornost ni za šta.