Ako je predvidljivost jedan od najvećih protivnika fudbala jer guši svaku neizvjesnost u takmičenju, onda su u Nionu donijeli pravu odluku kada su na zimu 2018. godine inicirali uvođenje Lige konferencija, tri godine kasnije.
Prizvuk elitnog kod Lige šampiona već dovoljno sugeriše da je u ovom takmičenju najveća koncentracija kvaliteta na Starom kontinentu, te da je sasvim logično što sezonama unazad kao pobjednici izlaze finansijski najmoćniji klubovi.
To je u pravom smislu riječi društvo odabranih u kojem ima sve manje izuzetaka po pitanju osvajača van „lige petice“.
U slučaju Lige Evrope neizvjesnost je veća, budući da svake sezone iznova iskoči neko ime koje će osvojiti pobjednički pehar, ali ako se podsjetimo da su se prije aktuelnog prvaka Aston Vile na tron peli timovi poput Totenhema, Atalante, Sevilje, Ajntrahta, Viljareala, Čelsija i sličnih, jasno je da igra moći i ovdje donosi prevagu.
Shvatili su to u Nionu na vrijeme, procijenivši da je Evropi neophodno treće takmičenje, poput nekadašnjeg Kupa pobjednika kupova, koji će pomoći tzv. „srednjoj klasi“ prohodnost ka uspjehu na međunarodnom planu.
Iako smo u proteklih pola decenije svjedoci, a taj period je više nego dovoljan da se izvuku nedvosmisleni zaključci, da ni Liga konferencija nije imuna na moć predstavnika „lige petice“, utisak je da to ima daleko humaniji karakter.
Već sama činjenica da se plasman u ovo takmičenje ne zavređuje kroz poziciju u prvenstvu, već kroz kvalifikacije, stvara pravu mješavinu timova koji nisu kadri za preostala dva, ali i onih kojima je „premija“ što su izborili grupnu fazu.
U takvom odnosu snaga svi su na dobitku i bez obzira na to što i dalje dominiraju timovi iz pet najjačih liga, imena osvajača Lige konferencija u prethodne četiri sezone i nazivi tekućih finalista svjedoče o dobrom balansu.
Već prva sezona pokazala je da su u Nionu imali dovoljno sluha za fudbalske zaljubljenike koji na ovaj sport ne gledaju samo kroz aspekt finansija i pragmatizma, već da u njima i dalje gori iskra neizvjesnosti koja daje smisao najpopularnijem sportu.
Prvi osvajač Lige konferencija bila je Roma, koja je predvođena Žozeom Murinjom stigla do prvog trofeja na međunarodnoj sceni. Trijumf protiv Fejenorda (1:0) u Tirani omogućio je te 2022. godine Portugalcu ulazak u istoriju evropskog fudbala.
Sve izvjesnije, budući trener Real Madrida, tako je postao prvi u svom poslu koji je objedinio trofeje sva tri međunarodna takmičenja na Starom kontinentu.
U željno iščekivanom, ali ne toliko atraktivnom finalu, Roma je slavila protiv holandskog velikana golom Nikole Zaniola u 32. minutu, nakon čega je uslijedila „uspavanka“ koja je „vučici“ olakšala put do trona.
U istoj sezoni 2021/22, ljubitelji evropskog fudbala prvi put su sa simpatijama posmatrali Bode Glimt, koji je upravo pobjedom protiv Rome u grupnoj fazi 6:1 najavio potonje uspjehe na međunarodnoj sceni.
Uspio je Murinjo da se osveti malenom norveškom klubu u četvrtfinalu, ubjedljivom pobjedom na „Olimpiku“ 4:0, nakon poraza u Skandinaviji, a zatim je preko Lestera odveo „vučicu“ u finale.
Iako iz ugla „davljenika“ u engleskom fudbalu trofej Lige konferencija za Vest Hem sa distance od tri godine izgleda daleko, „čekićari“ su ne tako davno bili ozbiljan faktor na kontinentu.
Poput Rome godinu dana ranije, Vest Hem je prije tri ljeta u Pragu, pobjedom protiv Fiorentine 2:1, prekinuo „prokletstvo“ na međunarodnoj sceni i pridružio se nizu engleskih ekipa koje su u svoje vitrine unijele evropski trofej.
Finale u češkoj prestonici odlučeno je u 90. minutu, kada je Džerod Bouven pobjegao odbrani Viole za veliki trijumf, nakon što je ranije Đakomo Bonaventura poništio vođstvo „čekićara“.
Ova sezona mogla je u potpunosti da etablira italijanske klubove kao vodeće u takmičenju, ali Fiorentina je porazom u finalu propustila priliku da kruniše odličnu sezonu.
„Viole“ su bile prilično efikasne i po mnogim parametrima zaslužile tron, naročito uz učinke Artura Kabrala, Luke Jovića, Nika Gonzalesa i Antonina Baraka.
Vest Hem se pokazao „namazaniji“ i spretnošću u završnici stigao do trofeja, a da Mojesov tim nije nezasluženo osvojio takmičenje svjedoči i činjenica da su „čekićari“ te sezone bili neporaženi u Ligi konferencija.
Sezona 2023/24 donijela je novi iskorak takmičenja. Olimpijakos je pobjedom nakon produžetaka u finalu protiv Fiorentine 1:0 postao prvi grčki klub koji je osvojio evropski tron.
Da priča bude još bajkovitija, atinski crveno-bijeli su do trofeja došli na stadionu ljutog rivala AEK-a, a strijelac jedinog gola bio je Ajam El Kabi.
Ključni čovjek Olimpijakosovog pohoda bio je španski trener Hose Luis Mendilibar, koji je preuzeo tim u februaru i donio veliki preokret.
Upravo je El Kabi sa 11 golova u nokaut fazi ispisao rekord takmičenja, dok je Aston Vila ostala bez finala uprkos sjajnoj sezoni.
Kao što je sve podložno promjeni, prošla sezona donijela je i promjenu formata, uz jedinstvenu tabelu i smanjenje broja utakmica.
Čelsi je potom potvrdio dominaciju i u finalu u Vroclavu savladao Betis 4:1, postavši prvi klub koji je objedinio trofeje svih UEFA takmičenja.
„Plavci“ su kroz cijelo takmičenje pokazali superiornost, a u finalu su preokretom u drugom poluvremenu golovima Enca Fernandesa, Niklasa Džeksona, Džejdona Sanča i Mojzesa Kaiseda potvrdili kvalitet.
Ove srijede od 21 sat u Lajpcigu dobijamo novog osvajača Lige konferencija, u finalu između Kristal Palasa i Rajo Valjekana.
Učesnici finala jasan su pokazatelj trijumfa „srednje klase“ pod naletom moćnih, pa ostaje nada da ćemo gledati efikasan meč u Saksoniji i što veći broj golova.
