Crna Gora ima mnogo problema, kako ekonomskih, tako i društvenih odnosno bezbjednosnih, a zajedničko im je da su u većini slučajeva rezultat političkih igara.
Politika je ušla u sve pore društva, a sa njom i korupcija koja nažalost koči promjene i onemogućava dolazak pravde.
Buka se svako malo diže zbog događaja koji su trivijalni u poređenju sa pljačkom i kriminalizacijom države koja je trajala tri pune decenije. Na slobodi su još uvijek mnogi koji su odgovorni za ekonomsko i svako drugo propadanje Crne Gore.
Milioni evra crnogorskih građana su završili u džepovima DPS-ovih bivših i sadašnjih glavaša i njihovih koalicionih partnera, te sudija i tužilaca koji su bili na platnom spisku DPS-a i njihovih filijala iz kriminalnog miljea. Korupcija je postala žila kucavica skoro svih crnogorskih institucija, pa i državnih preduzeća, odnosno onih koja su djelimično u vlasništvu države.
Naravno, ne treba žmuriti na problem krivolova i sve ostale kojih ne fali, ali su trivijalni u poređenju sa činjenicom da se Vesni Medenici suđenje svako malo odlaže. Žena je ni manje ni više optužena da je dio ozbiljne kriminalne grupe.
Takođe, zbog čega su slučajevi finansijskih malverzacija u kojima su učestvovale odiva „Plantaža“ Verica Maraš i otac, a istovremeno i grobar crnogorske (neo)liberalne ekonomije Veselin Vukotić manje važni nego krivolov na Skadarskom jezeru? Ove dvije persone su bile članovi Odbora direktora „Plantaža“, jednog od nekada uspješnih preduzeća koje je pod vođstvom DPS kadra doživjelo identičnu sudbinu kao i crnogorska ekonomija.
“Plantaže”, kao nekada najuspješnija crnogorska kompanija za proizvodnju vina i drugih alkoholnih pića, prema podacima crnogorskog Ministarstva poljoprivrede, dugovala je 2022. godine gotovo 38 miliona evra i nalazila se pred bankrotom.
Sama Verica Maraš je mjesečno primala 7.367 evra, a prema izvještaju o imovini dostavljenom 2021. godine, prijavila je da ima četiri stana u svom vlasništvu. Stanovi su od po 40, 45, 46 i 147 kvadrata. Takođe, posjeduje i garažu od 12 kvadrata. To je ono što je prijavila, a koliko tek ima neprijavljene imovine.
Što se tiče gospodina Vukotića, ni on nije ostao kratkih rukava.
Imovinu koju je stekao, prepisivao je na članove porodice, te Vukotići posjeduju milionski vrijednu imovinu, koja se nalazi u više crnogorskih gradova – Podgorici, Danilovgradu, Herceg Novom i Budvi.
Najviše nepokretne imovine posjeduje Ljiljana Vukotić, supruga Veselina Vukotića, koja je vlasnica četiri stana.
Zatim, u katastarskoj opštini Sveti Stefan kupila je stan od 63 kvadrata i garažu od 13 m2.
U 2020. godini Vukotić je prijavio zaradu od oko 143 hiljade evra, ne računajući naknadu predsjednika Odbora direktora Plantaža, koju nije prikazao. Od Crnogorske akademije nauka i umjetnosti (CANU) mjesečno je primao 1.045 evra, odnosno za tu godinu oko 12,5 hiljada evra.
Do tih podataka Centar za istraživačko novinarstvo (CIN-CG) došao je analizirajući Vukotićeve imovinske kartone za period od 2014. do 2020. godine, kada je bio na čelu Plantaža. Vukotićev prihod samo iz 2020. godine je tada bio 17 puta veći od prosječne godišnje plate u Crnoj Gori, a 26 puta u odnosu na sadašnju minimalnu.
Verica i Veselin su samo dva primjera „uspješnih i poštenih“ kadrova DPS-a , koje građani ne bi trebalo da zaborave. Nažalost, u Crnoj Gori se ovakvi slučajevi brzo zaboravljaju, a u prvi plan se guraju slučajevi koji nemaju istu težinu kao pohara državne imovine i novca od strane DPS-a i pojedinaca iz njihovog članstva.
Milo Đukanović, Svetozar Marović, Vesna Medenica, Lazovići (Zoran i Petar), Veselin Veljović, Dejan Peruničić, Saša Čađenović, Slavoljub Stijepović, Petar Ivanović, Predrag Bošković, Milan Roćen, Dušanka Jeknić i mnogi drugi čija imena bismo do sjutra mogli da nabrajamo, su djelimično odgovorni čak i za postojanje krivolova, jer su dopuštali da se mnoge nelegalne radnje odvijaju na teritoriji Crne Gore.
Sve pomenute osobe, odnosno predmeti u kojima se one pominju, svakako bi trebalo da imaju prioritet u odnosu na krivolov.
Problem je što se neki pojedinci u državnom aparatu, kao i u pojedinim medijskim kućama trude da se njihovi finansijeri održe na slobodi, u nadi da će se nekako vratiti na vlast i nastaviti gdje su stali 2020. godine.
