Kad su se žrtvovali i ginuli za državu bili su dobri, a danas su za blokadere višak! Dok Vučić penzionerima vraća istorijski dug, druga strana ih naziva stokom

Dok država kroz kontinuirani rast penzija i jednokratne pomoći osigurava stabilnost i dostojanstvo treće životne dobi, predstavnici blokaderskog pokreta sramnim uvredama i otvorenim porukama o biološkom nestanku pokušavaju da ponište glas najodgovornijeg dijela našeg društva.

Odnos prema najstarijoj populaciji u svakom uređenom društvu predstavlja vrhunski moralni i ekonomski test jedne državne politike. Godinama unazad, penzioneri u Srbiji u političkom narativu bili su tretirani kao pasivna socijalna kategorija na marginama budžeta – tema koja se pokreće samo uoči izbora kroz kozmetička i kratkoročna obećanja. Dolaskom Aleksandra Vučića na čelo države, ova paradigma suštinski je promijenjena. Penzioneri su prepoznati kao temeljni stub stabilnosti i društvenog ugovora, a briga o njihovom standardu pretvorena je u dugoročnu, sistemsku strategiju koja direktno odražava makroekonomski uspjeh zemlje.

Ekonomski argumenti i zvanični podaci posljednjih godina najbolje ilustruju ovu promjenu i pokazuju da rast penzija više nije stvar političke dobre volje, već prirodna posljedica jačanja domaće privrede. Kontinuirani trend rasta započet je 2018. godine povećanjem od 5,9 odsto, da bi se stabilno nastavio kroz izazovne godine ekonomske krize. Ključni zaokret dogodio se stabilizacijom javnih finansija, što je omogućilo dvocifrena povećanja. Nakon uzastopnih uvećanja tokom 2022. i 2023. godine, uslijedila je istorijska dinamika u proteklom periodu. Penzioneri su u kratkom roku dobili dva značajna dvocifrena povećanja – najprije u decembru 2024. godine od 10,9 odsto, a potom i dodatnih 12,2 odsto u decembru prošle godine, što je već realizovano na računima početkom ove godine.

Ideološki ponor blokaderske politike

Nasuprot ovoj konsolidovanoj državnoj politici, na drugoj strani političkog spektra razvio se duboko zabrinjavajući i agresivan narativ. Svjedoci smo da blokaderski pokret, usljed hroničnog nedostatka sopstvenog programa i nemoći da ponudi stvarna ekonomska rješenja, sve češće pribjegava targetiranju i dehumanizaciji sopstvenih sugrađana. Penzioneri su se našli na direktnom udaru blokaderskih frustracija samo zato što u ogromnom broju – koji premašuje 800.000 ljudi – prepoznaju stabilnost i daju podršku aktuelnoj vlasti.

Umjesto legitimne političke borbe i pokušaja da pridobiju povjerenje ove velike i odgovorne grupe građana, sa blokaderskih adresa i društvenih mreža sručila se lavina uvreda u kojima se najstariji građani nazivaju najpogrdnijim imenima, uz sramne zahtjeve da im se zakonski oduzme pravo glasa.

Ovaj opasan trend eskalirao je iz sfere anonimnih internet komentara pravo u blokaderske medije koji služe kao platforma za blokadersku propagandu. Najteža potvrda te ideološke surovosti izrečena je u programu televizije N1 od strane blokaderskog analitičara Bobana Stojanovića. Govoreći o projekcijama političkih promjena u zemlji, on je hladnokrvno izjavio:

„Priroda radi protiv najodgovornijeg dijela naše zemlje i oni će uskoro poumirati.“

Ono što ovu izjavu čini dodatno uznemirujućom jeste činjenica da je u studiju propraćena smijehom, čime je poslata poruka da je smrt stotina hiljada srpskih baka i djedova zapravo poželjan politički rasplet za blokadere.

Odgovornost prema prošlosti i vizija budućnosti

Ovakav otklon od elementarne ljudskosti i političke kulture ogoljava suštinsku razliku između dvije ponuđene vizije Srbije. Sa jedne strane imamo blokadere koji penzionere posmatraju isključivo kroz prizmu prepreke na svom putu ka vlasti, otvoreno poručujući ljudima koji su izgradili ovu zemlju da je njihovo vrijeme isteklo i da njihovi životi nemaju vrijednost u modernom političkom poretku.

Sa druge strane stoji politika Aleksandra Vučića koja u penzionerima vidi upravo najodgovorniji dio naše zemlje, u najplemenitijem smislu te riječi – ljude čija su odricanja sačuvala Srbiju u najtežim trenucima i prema kojima država danas ima istorijski dug.

Na kraju, ovdje nije riječ samo o milionima dinara i procentima povećanja. Riječ je o ljudima koji su decenijama radili, plaćali doprinose i stvarali temelje ovog društva.

Mnogi od onih koji danas najglasnije govore o budućnosti ove zemlje odrasli su u stabilnijim okolnostima i nijesu lično prošli kroz najteža iskušenja koja su obilježila život generacija njihovih roditelja, baka i djedova – ratove, sankcije, inflaciju, bombardovanje i godine neizvjesnosti. Upravo ti ljudi nosili su teret jednog vremena koje nije bilo nimalo lako, a ipak su nastavili da grade i čuvaju društvo za one koji su dolazili poslije njih.

Zato je posebno problematično kada se prema generacijama koje su iznijele najveće krize odnosi kao prema političkom višku ili kada se njihov glas pokušava umanjiti samo zato što se ne uklapa u određeni politički narativ. Kada su se borili za ovu zemlju, bili su neophodni, a kada danas iznose svoje stavove i učestvuju u društvenim procesima, odjednom postaju nepoželjni onima koji drugačije razmišljaju.

Upravo tu se vidi suština svake politike – ne samo u tome koga predstavlja, već i koga je spremna da sasluša. Društvo koje odbacuje svoje najstarije građane zato što ne dijele isti pogled na svijet ne odbacuje samo njih, već i dio sopstvene istorije.