(INTERVJU) Vesna Veizović za Borbu: „Srpska pravoslavna crkva – posljednja linija odbrane našeg identiteta u Crnoj Gori i regionu“

Vesna Veizović, urednica portala Vaseljenska.Net, u razgovoru za Borbu komentariše aktuelnu društveno-političku situaciju u Srbiji i regionu, sa posebnim osvrtom na položaj srpskog naroda van matice i izazove s kojima se suočavaju.

Kako ističe, pokušaji satanizacije Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori nisu ništa novo, već nastavak kampanje usmjerene protiv srpskog naroda:

„Kad god treba oslabiti identitet srpskog naroda, prva na udaru nađe se Srpska pravoslavna crkva… Dokle god je ona živa, živ je i srpski narod, ma gdje se on nalazi.“

Veizović naglašava da SPC nije samo vjerska organizacija, već nosilac istorije, jezika i kulture srpskog naroda, te da je dužnost svakog Srbina da prepozna i odbaci te napade.

Komentarišući položaj Srbije u regionu, Veizović smatra da je danas Srbija značajniji oslonac Srpskoj pravoslavnoj crkvi i srpskim zajednicama nego ranije:

„Bez snažne, stabilne i odlučne Srbije, nema ni snažne Republike Srpske… Srbija je kičma nacionalnog opstanka svih Srba, gdje god da žive.“

Ona posebno upozorava da su unutrašnji sukobi i medijska podjela unutar Srbije opasni po jedinstvo srpskog naroda i njegovu budućnost.

Zaključuje da je jedinstvo i jaka nacionalna svijest ključ za očuvanje srpskog identiteta i opstanka u teškim vremenima, te da je borba za Srpsku pravoslavnu crkvu i srpski narod zajednička odgovornost svih, ističe ona.

Borba: Kako komentarišete sve češće pokušaje satanizacije Srpske pravoslavne crkve u pojedinim medijima u Crnoj Gori, i kakve to posljedice ostavlja po položaj srpskog naroda u društvenom i političkom životu?

Veizović: To što gledamo u Crnoj Gori nije ništa novo, već nastavak kampanje uperen protiv srpskog naroda. Kad god treba oslabiti identitet srpskog naroda, prva na udaru nađe se Srpska pravoslavna crkva. Zato što posljednja linija odbrane nije ni vojska, ni policija, već upravo SPC. Za nas, čak i na nesvjesnom nivou, crkva nije samo vjerska organizacija, ona je nosilac istorije, jezika, pisma, predanja, ona je osnova našeg postanka. Upravo je to razlog satanizacije, jer naši neprijatelji dobro znaju da dokle god je ona živa, živ i je srpski narod, ma gdje se on nalazi. Vi vidite da se ti napadi ne dešavaju samo u Crnoj Gori, posljednjih mjeseci je Srpska pravoslavna crkva posebno na udaru i u Srbiji. Nasljednici komuno-levičara traže od SPC da se izjasni i podrži rušenje države. Pa pošto neće da se izjasni, nego poziva na mir između srpske braće i sestara, koji se u ovoj revoluciji vode isključivo mržnjom, oni hoće da prave „novu srpsku pravoslavnu crkvu“, gdje će oni da biraju patrijarha, vladike, sve po sopstvenoj mjeri i ličnom mišljenju. Zamislite samo kakva bi to crkva bila koju bi stvarali potomci onih koji su svojevremeno jahali popove… Ovde nije samo riječ o medijskoj kampanji, koja je samo sredstvo za postizanje cilja, a krajnji cilj jeste promjena identiteta. Da te nije SPC 2021. godine, pitanje je šta bi bilo sa Srbima u Crnoj Gori danas. Da nije bilo crkve, danas nijedan jedini Srbin ne bi živio na Kosovu i Metohiji. Zato je SPC prepreka svuda, zato je napadaju. I zato je dužnost svakog normalnog Srbina, pa čak iako nije vjernik a osjeća se Srbinom, da prepozna taj napad i ne dozvoli ga, a ne da učestvuje u njemu.

Borba: Smatrate li da Srbija ima jasan nacionalni plan za očuvanje svojih interesa u regionu?

Veizović: Želim da vjerujem u to. Kada se pomenu interesi u regionu, uvijek se dovodi u pitanje i trenutna situacija na Kosovu i Metohiji, uprkos tome što su Kosovo i Metohija sastavni dio Srbije, ali teza se postavlja na način – ako nismo mogli da se izborimo za interese na Kosovu i Metohiji, kako ćemo u Bosni u Hercegovini ili Crnoj Gori, kada su to zasebne države. Međutim, situacija nije tako jednostavna kao što izgleda. Kosmet je okupirana teritorija, ali ne samo od Šiptara, nego od Amerike i Evropske unije, to je nadasve njihova paradržava. I nije Briselski sporazum stavio KiM u nezavidan položaj, nego izmeštanje pregovora iz SBUN u Brisel, što je uradio demokratski režim. Kada to razjasnimo, e onda možemo da pogledamo širu sliku i situaciju u regionu kakva je bila prije 15 godina i kakva je danas. U Crnoj Gori nije više na vlasti režim Mila Đukanovića, možda je moje mišljenje subjektivno, ali duboko vjerujem da je to dijelom zahvaljujući Srbiji, ali da se vratim i na prvo pitanje – zahvaljujući i Srpskoj pravoslavnoj crkvi. U ovom trenutku srpski političari i iz Crne Gore ali i iz Republike Srpske mogu da se oslone na Srbiju. Prije 13 godina, to nije bilo moguće, jer su oni koji su dirigovali stvaranje crnogorske i bošnjačke nacije u potpunosti kontrolisali tadašnji demokratski režim i učestvovali u podjelama. Samo gledajući iz te perspektive oslonca, dosta stvari se promijenilo i mijenja se u pravcu na bolje. Mislim da je to jasno i međunarodnoj zajednici i da je to jedan od razloga protesta koji u Srbiji u kontinuitetu traju već skoro tri godine. Što slabija Srbija, to je gori položaj Srba u regionu.

Borba: Kako bi, po Vašem mišljenju, trebalo da izgleda strategija srpskih medija kada je riječ o nacionalnim pitanjima i informisanju javnosti?

Veizović: Mediji u Srbiji bi, ako već želimo da ih zovemo srpskim, morali da prestanu da budu ekspoziture stranih interesa i počnu da rade u korist naroda kome pripadaju. To znači da strategija u izvještavanju o nacionalnim pitanjima mora biti jasna, direktna i usmjerena ka zaštiti nacionalnog identiteta, istorije, jezika i teritorije. Bez ‘ravnopravnog saslušanja obe strane’ kada jedna strana ruši crkve, a druga brani ognjište. Ne mogu da se izjednače žrtve i zločinci. I ne može da se čeka odobrenje ili zamjerka strane ambasade ako se stvari nazovu pravim imenom. Jedan od osnovnih problema koje mi imamo, ali i vi takođe, jeste što smo dozvolili djelovanje antisrpskih medija. Da nije N1, Nove, Danasa i sličnih propagandnih prozapadnih glasila, mi danas ne bismo imali ovakvu podjelu i Srbiju na ivici građanskog rata. To nije moguće nigdje u svijetu! Vi imate situaciju da zapad cenzuriše ruske medije kako njihovo stanovništvo ne bi imalo prilike da se istinito informiše po pitanju situacije u Ukrajini, a zamislite da neko u Britaniji počne da emituje program preko kog otvoreno ruši britansku vladu. Tu nije riječ o demokratiji nego o osnovnim nacionalnim principima. Mediji moraju da budu dio odbrambenog mehanizma sopstvenog naroda, a ne da podilaze tuđim agendama. A to jednostavno nije moguće ukoliko uređivačku politiku kreira Brisel, London ili Vašington, ili u slučaju Srbije, čak i Zagreb. Nacionalno pitanje nije samo jedna od tema, ono je temelj, ako mediji to ne razumiju, odnosno ruše taj temelj, onda nisu mediji, nego sredstva za razaranje javne svijesti. A takvih, nažalost, već imamo i previše.

Borba: Koliko su aktuelne blokade i protesti u Srbiji dio šireg geopolitičkog pritiska, a koliko rezultat unutrašnjih problema?

Veizović: Vi imate situaciju da dok se u Srbiji Srbi među sobom dele, Hrvatska, Albanija i šiptarski okupatori prave vojni savez. Hrvatska je uvela i obavezni vojni rok. U Republici Srpskoj se dešava niz problema, hapse se srpski političari, izmišljaju im se afere, počinje da se klima situacija i u Crnoj Gori, a da ne govorim o stanju na Kosovu i Metohiji. Sve to govori u prilog onome što sam već rekla – jaka Srbija utiče na jačanje čitavog srpskog svijeta, na njegovo oblikovanje. Čim oslabi, taj uticaj se osjeća širom srpskih zemalja. Ako pogledamo širu sliku, ne samo Balkana, nego i Evrope, vi vidite da se dešavaju izvesne pripreme koje ukazuju na mogućnost nekog većeg sukoba. I dok su svi svjesni za taj potencijal, i jačaju svoje kapacitete, mi imamo unutrašnji sukob. Unutrašnjih problema ima to je evidentno, ali i živimo na zemlji, savršen sistem ne postoji, to je utopija. Kao što ne postoji ni savršen lider, predsjednik države nije na tom mjestu da bismo mi njega voljeli, nego da uspješno vodi državu. Ali ne možete vi da vodite revoluciju i srušite državu, zbog nekih ličnih frustracija, jer mrzite jednog čovjeka. Revolucija koju vodi mržnja se uvijek završava na sopstvenu štetu, mi smo to imali 2000. godine nakon 5. oktobra i izgleda ništa nismo naučili. U odnosu na većinu evropskih zemalja, objektivno ako sagledamo situaciju, mi imamo dosta dobar standard. Ljudi rade, primaju plate, mogu sasvim pristojno da žive od tih plata, zemlja se uprkos situaciji razvija – da imamo problem sa Kosovom i Metohijom, ali nisu ljudi ustali zbog Kosova i Metohije, da bi to bio izgovor. Niko nije uzeo pušku i krenuo da ga brani. Nego su ustali na mig prozapadne opozicije koja svaku tragediju pretvara u političku kampanju i to navodno zbog korupcije. A kako vrijeme odmiče i klupko počinje da se odmotava, mi vidimo da je pozadina tog nesrećnog događaja došla kao posljedica nestručnog rada ljudi koji učestvuju u organizaciji protesta, a ne korupcije vladajućeg režima. Zatim da su ti ljudi duboko povezani sa NVO strukturama i da je „narodni“ odnosno „studentski“ bunt samo jedna maska koja je poslužila da se Srbi, u vrlo osjetljivim geopolitičkim momentima, opet podjele.

Borba: Kakva je, po Vašem mišljenju, realna budućnost Kosova i Metohije u okviru međunarodnih pregovora i unutrašnje politike Srbije?

Veizović: Kao što sam već rekla, trenutna situacija Kosova i Metohije nije rezultat Briselskog sporazuma, nego izmeštanja pregovora oko Kosova iz Savjeta bezbjednosti UN u Brisel. Tim potezom iz pregovora su isključena dva ključna saveznika Srbije – Rusija i Kina. Sadašnji režim je pregovore vodio sa političarima koji su formirali lažnu državu Kosovo. Naivno je misliti da je bilo ko mogao da napravi neki bolji dogovor. Ali mi nismo priznali nezavisnost, što je ključna stvar, jer Briselski sporazum je politički sporazum koji u jednom momentu mora biti raskinut, za razliku od Rezolucije 1244 koja garantuje da su Kosovo i Metohija sastavni dio teritorije Srbije. Ja bih voljela da mi sutra možemo da utičemo na situaciju u južnoj pokrajini, ali u ovakvim geopolitičkim odnosima, mi možemo samo da izvadimo oružje i da krenemo u oružani sukob. Ali ko je spreman od onih koji izvode revolucije po ulicama da ratuje? Ko je uopšte spreman sada na još jedan rat? I nije samo to pitanje, mi ne bismo išli u rat protiv Šiptara, nego protiv NATO. Da li bismo imali u tom ratu adekvatnu podršku od Rusije i Kine? Ako ne, kakav bi onda status Kosova i Metohije bio nakon završetka tog sukoba? Tu postoji niz pitanja koji samo govore u prilog činjenici da, ma koliko to nama bilo teško, ovo nije trenutak kada se može riješiti situacija sa Kosmetom, bar ne u našu korist. Sva ta pitanja su itekako surova, ali su realna. Ja sanjam o slobodnom srpskom Kosmetu i znam da jednog dana to neće biti samo san i nadam se da sam u pravu, da vrijeme radi za nas i da će to biti vrlo brzo.

Borba: Kako ocjenjujete trenutni položaj Republike Srpske u svjetlu sve većih političkih pritisaka iz Sarajeva i inostranstva?

Veizović: Republika Srpska se danas nalazi u najtežoj poziciji od svog nastanka, ali istovremeno i u najčvršćoj u smislu političke svijesti i nacionalne odlučnosti. Pritisci iz Sarajeva i od strane stranih ambasada nisu ništa novo, oni su samo sada glasniji, bahatiji i direktniji, jer je projekat unitarne Bosne ušao u završnu fazu. A ono što najviše smeta tim centrima moći nije Republika Srpska kao geografska ili administrativna jedinica, nego kao simbol otpora. Jer Srpska ne pristaje ni na ucjene, niti hoće da se odrekne ni srpskog imena, ni ćirilice, ni svojih institucija, ni prava da odlučuje o sebi. To je za Brisel, Vašington i Sarajevo najveći problem. U vremenu kada se od naroda zahtijeva da se pretvore u bezobličnu masu, Republika Srpska insistira na identitetu. I baš zato je svakodnevno izložena napadima političkim, ekonomskim, medijskim. Ali umjesto panike, tu treba vidjeti dokaz značaja. Niko ne napada ono što je bezvrijedno. Napadaju jer znaju da je Srpska posljednja linija odbrane srpskog suvereniteta na tlu BiH. Ako padne Srpska, pada i priča o dva entiteta, pada i Dejton i srpski narod u cjelini, ne samo kao politički faktor u tom prostoru. Ali bez snažne, stabilne i odlučne Srbije, nema ni snažne Republike Srpske. Srbija je kičma nacionalnog opstanka svih Srba, gdje god da žive. Ako je Srbija slaba, savijena i ucenjena, Srpska postaje lak plen. I ovdje jasno vidimo uzročno-posljedičnu vezu i blokada, i organizovanog napada na Srbe širom srpskih zemalja i naravno na ono osnovno — Srpsku pravoslavnu crkvu. Potrebno je da Srbija sama bude faktor koji se poštuje i u regionu i u svijetu. Onda će i pritisci na Srpsku morati da stanu. Jer niko ne napada onog ko ima zaštitu, a Republika Srpska bez Srbije je kao kuća bez temelja. Zato se borba za Srpsku vodi i u Banjaluci i u Beogradu, ali i u Podgorici. I pobeđuje se samo ako obe strane stoje uspravno i zajedno.