DPS se sjetio „dostojanstva države“: Oni koji su 90-ih gazili crnogorski identitet sada dijele lekcije o simbolima

Poslanici Demokratske partije socijalista najavili su izmjene Zakona o državnim nagradama, tražeći da se one ne mogu dodjeljivati osobama koje se, kako kažu, „nedostojno odnose prema Crnoj Gori i njenim simbolima“. Inicijativu je predstavila poslanica DPS-a Zoja Bojanić Lalović, poručujući da se „dostojanstvo države štiti identitetom i obrazovanjem“.

Paradoksalno, upravo partija koja je devedesetih godina sistematski progonila, prebijala, hapsila i marginalizovala Crnogorce koji su branili crnogorski identitet, danas se predstavlja kao njegov glavni zaštitnik. To svakako najbolje znaju predstavnici nekadašnje Liberalne partije.

Bojanić Lalović je kazala da DPS želi da se zakon izmijeni tako da državna priznanja ne mogu dobiti oni koji se „ne odnose dostojno prema Crnoj Gori“, kao i da se nagrade oduzimaju dobitnicima koji su počinili krivično djelo. Ipak, ostaje nejasno da li se ta „dostojnost“ odnosi i na one koji su Crnu Goru devedesetih uvlačili u ratnu politiku, služili Miloševićevom režimu i gazili sopstveni Ustav i identitet.

Posebnu pažnju DPS je posvetio nagradi Oktoih, pa predlažu doživotnu mjesečnu naknadu za njene dobitnike, navodno u znak poštovanja prema prosvjetnim radnicima. Isti oni prosvjetari koji su godinama bili potplaćeni, politički uslovljavani i disciplinovani upravo u sistemu DPS-a.

Bojanić Lalović je poručila i da državne nagrade „nijesu puka formalnost“, te da se dodjeljuju u ime svih građana, uz ocjenu da je dodjela Trinaestojulske nagrade „podijelila društvo“. Međutim, društvo je najdublje podijeljeno upravo tokom višedecenijske vladavine DPS-a, kada su podobni dobijali sve, a nepodobni bili sistemski kažnjavani.

Govoreći o diplomi „Luča“, poslanica DPS-a kritikovala je uredbu kojom se ovo priznanje uskraćuje učenicima bez odličnih rezultata na eksternim provjerama, nazivajući to „kolektivnom kaznom“. Iako priznaje problem hiperprodukcije Luče, poručila je da „ne treba kažnjavati učenike“, zaboravljajući da je upravo DPS godinama gradio sistem lažnog elitizma, partijskih privilegija i inflacije priznanja.

Na kraju, ostaje ključno pitanje: da li DPS zaista brani dostojanstvo Crne Gore, ili pokušava da kroz zakone opere sopstvenu prošlost? Ako već traže odgovornost za „nedostojan odnos prema državi“, možda bi prvi kriterijum trebalo primijeniti upravo na one koji su Crnu Goru najviše kompromitovali – dok su bili na vlasti.