Šok bombe i suzavci našli su svoju upotrebnu vrijednost u politici na našim prostorima i postali su nezaobilazno sredstvo u sprječavanju ostvarivanja najosnovnijih srpskih nacionalnih interesa.
Scene iz skupštinskih sala iz Beograda, Prištine i Podgorica samo potvrđuju stepen agresivnosti antisrpskih snaga kada najviša zakonodavna tijela treba da usvajaju akte kojim bi se poboljšao položaj srpskog naroda.
Borbu nedozvoljenim pirotehničkim sredstvima u parlamentima protiv usvajanja zakona kojima se srpskom narodu garantuje ostvarivanje ljudskih prava u sredinama u kojima su vjekovima nastanjeni patentirao je prije 10-ak godina lider Samoopredeljenja i terorista u pokušaju Aljbin Kurti. Povod za histerično divljanje tada su bili usvajanje Briselskog sporazuma o formiranju Zajednice srpskih opština i predlog demarkacije granice između lažne države i Crne Gore. Na krilima te fanatične i ratnohuškačke borbe da se Srbima na Kosmetu onemogući život dostojan čovjeka u 21. vijeku, Kurti i njegovi delikventi došli su na vlast u južnoj srpskoj pokrajini. Odatle su kasnije nesmetano i nekažnjeno sprovodili svoj krvavi antisrpski plan: zastrašivanjem, protjerivanjem, pucanjem i ubijanjem preostalih Srba na KiM-u. A ZSO koji je garantovao kakav-takav život Srba na Komsetu otišao je u istoriju kao još jedan dokaz beznačajnosti i nevjerodostojnosti EU koja je bila garant realizacije Briselskog sporazuma.
Antisrpsko pirotehničko djelovanje potom su preuzeli opozicionari i antidržavni elementi iz Skupštine Srbije. Kako je njihova podrška padala među stanovništvom Srbije, tako su njihove metode političke borbe postale sve rigidnije. Posle nekoliko neuspješnih pokušaja da na vlast dođu sa ulice, Đilas, Lazović, Grbović, Tepić, Stefanović potpomognuti ideološki i prostorno dezorjentisanim Milošem Jovanovićem skupštinske klupe su koristili za nasilje nad političkim neistomišljenicima. U nekoliko navrata prošle godine politički predstavnici Druge Srbije svega antisrpskog su Skupštini Srbije izazivali prekide izazivanjem tuča i sličnih performansa uz povremenu upotrebu navijačkih rekvizita. Međutim, do prije dva dana Đilas i njegovi prirepci nisu pirotehnička sredstva koristile za ugrožavanje života političkih protivnika. Prije dva dana su šok i dimnim bombama opozicionari smrtno ugrozili život trima poslanicama SNS-a, u namjeri da spriječe usvajanje Zakona o visokom obrazovanju kojim se ispunjava i poslednji zahtjev studenata i čime bi se obrazovni proces u Srbiji vratio u normalu. Ali Đilas i njegovi pajtosi su još jednom demonstrirali da su im je kreiranje haosa i nereda glavni politički putokazi, za čije ostvarenje su usput spremni da ubiju poneku poslanicu i nerođenu bebu.
Pred kraj prošle godine, poslanici Demokratske partije socijalista su na sjednici Ustavnog odbora Skupštine Crne Gore kojom je rukovodila poslanica ZBCG-a Jelena Božović aktivirali dimnu bombu.
Ovaj huliganski ispad samo dokazuje svu političku bespomoćnost DPS-a i njihovih satelita, ali i čvrstu riješenost da se svim sredstvima bore za nastavak diskriminacije koja se ogleda u sprječavanju usvajanja zakona kojim se srpski jezik proglašava službenim i zakona o dvojnom državljanstvu.
U sva tri slučaja antisrpski rukopis je isti. I u Podgorici, i u Beogradu, i u Prištini su incidentne snage na istom antisrpskom fonu. DPS-ovo, Kurtijevo i Đilasovo divljanje ima za cilj da uzdrma srpske pozicije u regionu i destabilizuje region.
Isti akteri svoju političku nemoć, uz pomoć svojih medija i stranih pokrovitelja, iskaljuju najprizemnijim verbalnim napadima na predsjednika Srbije Aleksandra Vučića.
U prethodnom periodu, DPS-ovci, Kurtijevi teroristi i Đilasovi autošovinisti su u nekoliko navrata pokušavali da izazovu krize i međunarodnu intervenciju protiv vlasti u Beogradu, međutim, svaki taj pokušaj je završen neslavno i neuspješno.
