Država je danas u faktičkoj blokadi. Ne metaforički, već bukvalno. Svakog dana novi protesti, nove barikade, novi nezadovoljni građani. Blokiraju se magistrale, blokiraju se ulazi i izlazi iz glavnog grada, blokira se normalan život. Crna Gora funkcioniše po principu improvizacije i kriznog upravljanja iz dana u dan.
Na sve strane ključaju socijalni, ekonomski i politički problemi, ali vlast uporno pokušava da ih prekrije floskulama o „liderstvu u evropskim integracijama“. Dok se građani bore za osnovna prava, vlast se bavi sopstvenim PR-om i samohvalisanjem, uvjeravajući javnost da „žurimo u EU“, iako stanje u državi iz mjeseca u mjesec postaje sve gore.
Nikada nije bilo više nezadovoljstva, a nikada manje odgovornosti. Umjesto dijaloga – ignorisanje. Umjesto rješenja – prazne fraze. Umjesto stabilnosti – haos na ulicama. Država koja ne može da obezbijedi prohodne puteve i elementarnu sigurnost ne može se predstavljati kao „lider regiona“.
Vlast pokušava da uvjeri građane da je realnost bolja nego što jeste, ali blokade ne mogu da se sakriju. Ne mogu se sakriti ni frustracije ljudi, ni osjećaj da institucije ne funkcionišu. Evropske integracije se ne mjere konferencijama i saopštenjima, već stanjem na terenu – a teren danas govori jedno: država je u ozbiljnoj krizi.
Ako se ovako nastavi, Crna Gora neće biti zapamćena kao lider u EU integracijama, već kao zemlja u kojoj su građani morali da blokiraju puteve da bi ih vlast uopšte primijetila.
