Nakon informacije da je Agencija za sprečavanje korupcije (ASK) utvrdila da je bivši predsjednik Crne Gore Milo Đukanović prekršio Zakon o sprečavanju korupcije jer u redovnom godišnjem izvještaju o prihodima i imovini za 2022. godinu nije prijavio vlasništvo nad 11 komada vatrenog oružja, u javnosti se ponovo otvara suštinsko pitanje – da li će državni organi ovoga puta uopšte imati volje da reaguju, ili će i ovaj slučaj završiti u fiokama institucija.
Posebno se očekuje potez Specijalnog državnog tužilaštva (SDT), odnosno Vrhovnog državnog tužilaštva (VDT), koje se godinama dovode u vezu sa sporim ili selektivnim postupanjem kada su u pitanju predmeti koji tangiraju bivšu državnu vrhušku. U dijelu javnosti već postoji uvjerenje da se za neke aktere pravila tumače strože, a za druge gotovo ne primjenjuju.
ASK je u odluci navela da Đukanović u izvještaju nije prijavio vlasništvo nad više komada vatrenog oružja, među kojima su puške Merkel 140E i Merkel K1, pištolji i revolveri Smith & Wesson, Beretta, Caracal, Magnum Research Desert Eagle i Zastava CZ99, kao i Nort American Arms mini revolver, uz još dva komada oružja bez precizno utvrđenih karakteristika.
Punomoćnik bivšeg predsjednika nije osporio vlasništvo nad navedenom imovinom u periodu dok je obavljao funkciju šefa države, ali je tvrdio da nije postojala namjera skrivanja niti izbjegavanja zakonskih obaveza, navodeći da je riječ o imovini koja je uredno registrovana i dostupna u zvaničnim evidencijama. Dodatno je problematizovan i trenutak pokretanja postupka, uz tvrdnje da se radi o provjeri izvještaja iz marta 2023. godine, dok je postupak formalno pokrenut tek 2026. godine.
Međutim, ASK je te navode odbila, uz obrazloženje da su rokovi za pokretanje postupka jasni i da nijesu istekli, jer se postupci mogu pokrenuti u roku od deset godina od dana povrede, odnosno pet godina od dana saznanja za povredu.
Podsjetimo, Milov brat Aco uhapšen je uhapšen 28. februara 2026. godine nakon policijske akcije i pretresa njegove kuće u Nikšiću (naselje Rastoci). Kasnije je uz kauciju pušten da se brani sa slobode. Tokom pretresa imovine, Acu Đukanoviću pronađeni su : lovački karabin marke Mauser, puška M-48, puška Brno, sačmarica nepoznate marke, pištolj CZ 99 PARA, više od 400 komada municije različitog kalibra, tri prazna okvira, pet balističkih pancira i dvogled marke Zeiss.
Hapšenje Aca Đukanovića zbog sumnje na nedozvoljeno držanje oružja, pa njegovo brzo puštanje da se brani sa slobode uz milionsko jemstvo, u crnogorskoj javnosti nije ostavilo utisak uobičajenog krivičnog postupka – nego još jednog poglavlja u dugoj priči o tome kako funkcioniše povjerenje u institucije.
Jer, formalno gledano, pravni okvir je jasan: sumnja, pretres, zadržavanje, pa potom odluka suda o pritvoru ili jemstvu. Ali u političkom i društvenom čitanju, koje u Crnoj Gori često ima veću težinu od samih akata, ovakvi slučajevi se ne posmatraju izolovano – nego kroz prizmu godina percepcije da su pojedini akteri “teži” za procesuiranje, a drugi “lakši” za zaborav.
Podsjetimo, akciju hapšenja nije sprovelo Specijalno državno tužilaštvo, već osnovno.
Ono što posebno podgrijava polemiku nije samo sam predmet istrage, nego brzina i način na koji se postupak razvio: spektakularan ulazak u priču kroz pretres i hapšenje, pa zatim izlazak iz pritvora uz jemstvo koje rijetko ko uopšte može da ponudi. U tom kontrastu javnost najčešće vidi ono što institucije uporno pokušavaju da izbjegnu da komentarišu – razliku u realnoj moći, uticaju i resursima.
Zato se ovaj slučaj ne čita samo kao pitanje jednog lica, nego kao još jedan test za Specijalno državno tužilaštvo Crne Gore i pravosudni sistem u cjelini: da li se istrage vode do kraja bez obzira na ime i prezime, ili se u ključnim momentima sve pretvara u proceduralno “smirivanje situacije” uz finansijske garancije.
U tom kontekstu se neminovno otvara i politička dimenzija – jer porodica Milo Đukanović godinama je u centru javnih rasprava o granici između moći, biznisa i institucija. Svaki novi predmet koji tangira to ime, bez obzira na pravni ishod, automatski postaje politički lakmus-papir.
I upravo tu leži suština kontroverze: ne u tome da li je jemstvo zakonito ili pritvor opravdan, nego u pitanju da li crnogorsko pravosuđe uopšte uspijeva da zadrži percepciju jednakosti pred zakonom – ili je svaki ovakav slučaj još jedan dokaz da je ta jednakost, u očima javnosti, više teorijska nego stvarna.
SVE JE TO ACOVO,SAMO STO SU SADA ADVOKATI NASLI SVJEDOKE DA KAZU DA SU POKLONILI MILJU,JADNI SU TO TUZIOCI…STO NIJESU ORVI DAN IZJAVIKI DA JE ORUZJE MILJOVO…TUZIOCA TREBA ZATO U PORTO SOUZ