Piše: Milan Gajović, diplomirani pravnik sa advokatskim ispitom i diplomirani ekonomista iz Podgorice
„…Greholjublje, pohotoljublje, samoljublje, srebroljublje, vlastoljublje – oduvijek su bili i ostali uništavanje istinske čovječnosti u čovjeku, mržnja protiv čovjeka…“ (Blaženopočivši Mitropolit Amfilohije)
„Gdje svako čini samo ono što hoće, tamo vlada anarhija…“ (Martin Kesel (Martin Kessel), 1901-1990, njemački pisac)
Pod budnom pažnjom američke i britanske ambasade u Crnoj Gori, dana 8.oktobra 2022.godine, u Podgorici je održan deseti „jubilarni“ „Montenegro Prajd“, pod sloganom „Nema više ali“. Učestovalo je svega nekoliko stotina pripadnika LGBTIQ populacije i njihovih pristalica, koji su „ponosno“ promarširali centrom Podgorice. Policija, koja je obezbjeđivala Prajd, blokirala je sve sporedne ulice koje vode u centar grada. „Maršu duginih boja“ priključio se i jedan broj, euroatlantski orijentisanih, ministara, poslanika, kao i DPS gradonačelnik Podgorice i britanska ambasadorka u Crnoj Gori. Učesnici su poslali „poruku slobode“ i obećali da će sledeće godine „napuniti trg“.
Jedna od parola „marša“ bila je „Litijajte u 4 zida“?! Ironija je naše kolektivne sudbine da ovakvu poruku ljudima koji, tradicionalno i u skladu sa viševjekovnim pravoslavnim kanonima, slave Boga i svetitelje u svetome hodu, upućuju oni koji treba da svoja intimna usmjerenja ostvaruju „u četiri zida“, a ne da, kao sredstva neoliberalnog fundamentalizma, reklamiraju te „vrijednosti“ gradskim ulicama!
Ministar ljudskih i manjinskih prava u tehničkoj „Vladi“, Fatmir Đeka (alb. Fatmir Gjeka), koji je prisustvovao Prajd-u, kazao je da „…moramo poštovati ljudska prava, ovo je država koja teži EU…Čeka nas donošenje nekoliko zakona…“ Uzgred, logično pitanje gospodinu Đeki: Kolika je podrška prajdizaciji države i društva u njegovoj albanskoj populaciji?
Očita je namjera crnogorskih euroatlantskih vlasti da se i licima istog pola, odnosno istopolnim partnerima normira pravo na usvajanje djece, to jest da se istopolno životno partnerstvo pravno izjednači sa prirodnom porodicom koju čine otac, majka i njihova djeca. Zakonom o socijalnoj i dječjoj zaštiti već je propisano da porodicu čine i „…djeca koju partneri izdržavaju u skladu sa zakonom kojim se uređuje životno partnerstvo lica istog pola (Zakon o životnom partnerstvu – M.G.)…“. Time se, faktički, otvara „porodični“ prostor za pedofiliju i druge oblike zloupotrebe djece.
Ovakva pravna regulativa nije u skladu sa Ustavom i Porodičnim zakonom. Ni međunarodno pravo, niti pridruživanje EU nijesu nametali obavezu donošenja zakona o životnom (istopolnom) partnerstvu. Ovo zato što je bračno i porodično zakonodavstvo u nadležnosti država članica.
Ubjedljiva većina građana Crne Gore je protiv održavanja Prajda, zato što je to protivno našim religijskim i tradicionalnim moralnim vrijednostima. Promovisanje LGBTIQ „vrijednosti“ i „kulture“ je atak na Božansku i ljudsku prirodu. Jer, „Gospod poziva svakog čovjeka da živi po duhu, a ne po tijelu“.
Svete knjige tri glavne religije (judaizam, hrišćanstvo i islam) slažu se da seksualna orijentacija nije stvar izbora, već ustanovljena činjenica i da postoje dva pola ili roda. Starozavjetna „Prva knjiga Mojsijeva (Postanje)“ tumači: „I stvori Bog čovjeka po obličju svojemu, po obličju Božjem stvori ga; muško i žensko stvori ih“ (1;27).
A u Kuranu se kaže: „ I da On par, muško i žensko, stvara,“ (53;45) i „Od ljudskog bića napravio par, muško i žensko“ (75;39).
Što se tiče homoseksualizma (muželožništvo, gejstvo), svete knjige sve tri glavne religije saglasne su o nemoralnosti takvog ponašanja. „Treća knjiga Mojsijeva“ (Levitska)“ kaže: „S muškarcem ne lezi kao sa ženom; gadno je.“ (18;22) i „Ko bi muškarca obležao kao ženu, učiniše gadnu stvar obojica; da se pogube…“ (20;13).
U „Poslanici Svetog apostola Pavla Rimljanima“ navedeno je:
„…i muškarci…raspališe se željom svojom jedan na drugoga, muškarci sa muškarcima čineći sram…“ (1;27)
A u „Prvoj poslanici Korinćanima“, Sveti apostol Pavle piše:
„…ne varajte se…ni muželožnici (homoseksualci – M.G.)… Carstvo Božije neće naslijediti.“ (6,9)
Kuran kaže:
„…Vi sa strašću prilazite muškarcima umjesto ženama. Ta vi ste narod koji sve granice zla prelazi!“ (7;81). „Zašto vi, mimo sav svijet, sa muškarcima opštite, a žene svoje, koje je za vas Gospodar vaš stvorio ostavljate? Vi ste ljudi koji svaku granicu zla prelazite.“ (26; 165-166).
Pojam „politički homoseksualizam“ je uvela ruska istoričarka i stručnjak za međunarodne odnose Natalija Naročnicka (1948) i objasnila da ideologija LGBTIQ pokreta nema nikakve veze sa pravima homoseksualaca kao ljudskih jedinki, te da je to politička ideologija Velikog Brata. Nju karakterišu nelegalni i agresivni pokušaji manjine da, uz podršku lokalnih vlasti, nametnu svoj obrazac ponašanja većinskoj populaciji. U zemljama Zapada na sceni je i progon onih koji se ne slažu sa ideologijom političkog homoseksualizma.
„Parade ponosa“ i EuroPrajd-ovi, kao manifestacije političkog homoseksualizma (protivporodične i kvazinaučne ideologije) su sredstva ostvarivanja interesa zapadnih megakapitalističkih vladara iz sjenke za ovladavanje planetom. Njihov cilj je uništenje kolektivnog duha jednog naroda razaranjem njegovog vjekovnog sistema moralnih vrijednosti.
Drugim riječima, cilj je razaranje prirodne porodice, kao osnovne ćelije društva, u ime evropskih i NATO „vrijednosti“, a skladu sa teorijom o „zlatnoj milijardi“ sivih eminencija spoljne politike SAD: Zbignjeva Bžežinskog (1928-2017) i Henrija Kisindžera (1923). Ta teorija podrazumijeva drastično smanjenje ljudske populacije na planeti, što se, podrazumijevajuće, ne odnosi na stanovnike zemalja Zapada. Treba se podsjetiti da je i Bžežinski govorio o „kontroli masa putem „ateizacije“ religije, masovnih sportskih događaja, neobuzdanih seksualnih pobuda, rok muzike i narkotika“.
Džozef Bajden je 2014. godine, kao potpredsjednik SAD, rekao da je cilj američkih vlasti da u cijelom svijetu nametnu LGBTIQ ideologiju, kao samu „srž demokratije“?!
Znači, pod velom „univerzalnih vrijednosti“, politički homoseksualizam se promoviše kao sredstvo ostvarivanja antihrišćanskih, odnosno antipravoslavnih namjera Zapada radi globalne prevlasti. Sve ovo se realizuje u okviru tzv. „strategije uslovljavanja“, koja podrazumijeva prijem u članstvo međunarodnih organizacija i vezivanje ekonomske pomoći samo uz prihvatanje tih „vrijednosti“, kao uslova koji se, po nahođenju, mogu proširivati.
Razaranje prirodne i legalizaciju istopolne porodice treba posmatrati u širem kontekstu sveobuhvatnog, hibridnog, neoružanog, bogoboračkog rata Zapada (zapadnih megakapitalističkih vladara iz sjenke) protiv tradicionalnih hrišćanskih moralnih vrijednosti, pravoslavlja i Rusije. Rusija je na udaru Zapada jer je glavni planetarni branič ljudskih, porodičnih, hrišćanskih (pravoslavnih), nacionalnih i državotvornih vrijednosti od sveopšte zapadne dehumanizacije.
U cilju uspostavljanja tzv. Novog svjetskog poretka, primjenjuje se strategija urušenja morala i kolektivnog duha naroda, kao i nacionalnih država, kako bismo svi postali bezoblično potrošačko stado u toru Orvelovog Velikog Brata. Kolektivni duh jednog naroda najlakše je uništiti razaranjem tradicionalne, prirodne porodice. Zato nam je neophodna, i pojedinačna i kolektivna „odbrana duha“ (Šarl de Gol), koja nije moguća bez podrške državne vlasti.
I savremeni italijanski filozof Dijego Fuzaro (1983) smatra da je urušenje prirodne porodice jedna od udarnih pesnica neoliberalnog kapitalizma. Porodica je na udaru globalizma – ogromnog sistema eksploatacije, sa ciljem pretvaranja ljudi u izolovane jedinke.
Plan usmjeren protiv prirodne porodice, sa majkom, ocem i njihovom djecom, zasniva se na tzv. teoriji polova i rodnog identiteta (Gender Plan – Gender Identity), odnosno na teoriji polnih sličnosti „bračnih“ drugova (istopolnih „roditelja“). Nastala je kao projekat američkog psihologa i seksologa Džona Manija (John William Money, 1921-2006), porijeklom sa Novog Zelanda. Njegovo učenje je neutemeljena psihološko-sociološka konstrukcija da je heteroseksualnost društvena, a ne biološka (genetska) karakteristika ljudske jedinke. Po njemu, seksualne polne karakteristike žene i muškarca nijesu urođene, već nastaju i formiraju se tokom odrastanja, pod uticajem porodičnih i društvenih ograničenja?!
Glavni cilj hibridnog rata je osvajanje i porobljavanje određene teritorije, odnosno uspostavljanje kontrole nad državom, društvom i teritorijom neoružanim sredstvima i bez direktne vojne agresije – „mekom okupacijom“, odnosno nenasilnim tehnikama manipulacije preko tzv. „civilnog društva“ (NVO i „nezavisni“ mediji, prije svega). „Imperijalni cilj“ ovakvog rata Zapada je i ostvarivanje neoliberalne hegemonije koja podrazumijeva uništavanje individualnosti čovjeka kao humanog, političkog, nacionalnog, državotvornog i religioznog bića. Industrijom zabave i sporta, „proizvodnjom saglasnosti“ i opštom debilizacijom, ljudi se pretvaraju u bezoblično stado u vrtu Velikog Brata, u kome najbolje uspijevaju tikve bez korijena.
Metodi hibridnog rata su, između ostalih: „pranje mozga“ građana kako bi birali „poželjnu vlast“; proizvodnja lažnih vijesti i afera protiv nepoželjnih državnika i političara; promocija „političkog homoseksualizma“ radi depopulacije i razaranja tradicionalnog porodičnog morala i kolektivnog – nacionalnog duha; krivotvorenje tuđe nacionalne prošlosti; bogoborstvo, usmjereno, prije svega, protiv pravoslavlja…
Podsjetimo se na riječi nezvaničnog portparola tajne, zapadne megakapitalističke vlade Zbignjeva Bžežinskog da je „Balkan potencijalna geopolitička nagrada u borbi za evropsku (zapadnu – M.G.) supremaciju“. Jedan od glavnih zagovornika novog svjetskog poretka Džordž Soroš je, neposredno nakon okončanja NATO agresije na SRJ, kazao da „Balkan ne smije da se rekonstruiše na osnovu nacionalnih država“. Države na Balkanu, odnosno „marionetske mikro tvorevine“, po njemu, treba staviti pod protektorat EU koja je „dužna da razvije svoj kišobran nad cijelim regionom“, u uslovima „moćnog vojnog prisustva NATO-a“ (Morton Abramovic (Morton Isaac Abramovitz, 1933,američki diplomata i direktor krovne „nevladine“ organizacije SAD – Nacionalne zadužbine za demokratiju (NED)).
Princip kolonijalne dominacije zasnovan je isključivo na vlastitim interesima i stvaranju malih država koje nijesu sposobne da se samostalno razvijaju. (Neo)kolonizatori su uvjereni u svoju vlastitu civilizacijsku superiornost, koju ostvaruju „kolonizacijom uma“ i „kolonijalnom poliarhijom“ (policentričnom kontrolom vlasti i ključnih segmenata kolonizovane države). I „politički homoseksualizam“ je jedno od sredstava kolonijalne poliarhije.
U „Direktivi Službe bezbjednosti Sjedinjenih Država“, broj 20/1, od 18. avgusta 1948.godine („Doktrina američke vojske protiv istoka“), koju je sačinio Alen Dals (direktor CIA-a, od 1953. do 1961.godine), između ostalog, navodi se:
„Mi ćemo rušiti duhovne vrijednosti, vulgarizovati i uništavati osnove narodne moralnosti…neprimjetno, no aktivno i postojano, pomagaćemo… korupciju…(i) izdajništvo…Sve ćemo to kultivisati u svijest ljudi…U upravljanju državom ćemo izazivati haos i nered. Mi ćemo naći istomišljenike, svoje saveznike i pomoćnike u njihovoj domovini…Mi ćemo odigrati…strategiju pogibije svih pravoslavnih Slovena i, konačno, nepovratno ćemo ugasiti njihovu nacionalnu svijest.“
Crna Gora je, pravno i faktički, od 1998.godine, (narko) banana država, odnosno, kolonija Zapada, prije svega SAD i Velike Britanije. Našom državnom politikom i ekonomijom „suvereno“ upravljaju njihove vlasti i tajne službe.
Svjedoci smo širenja američke ambasade u Podgorici i ograđivanja njenog uvećanog posjeda bodljikavom žicom. Stvaranje „Bondstila 2“ u Crnoj Gori prolazi bez javnog kritičkog odnosa Srba i Crnogoraca koji govore srpskim jezikom, kao i srpskih i/ili prosrpskih stranaka i udruženja.
Crna Gora je potrebna Zapadu samo kao antisrpska i antiruska narkotranzitna destinacija CIA-e i NATO pakta. Na vlasti u Crnoj Gori mogu biti samo globalističke skupine čiji je glavni cilj, bio i jeste, da se, ekstremnom antiruskom, antisrpskom i antipravoslavnom politikom, stvori prečica za pristupanje Crne Gore NATO paktu i EU i prije ispunjavanja njihovih normiranih „demokratskih“, bezbjednosnih i ekonomskih standarda.
Da je EU globalistička ispostava, ubjedljivo svjedoči srpski filozof Mišo Kulić (1951), koji, prema portalu „Novi Standard“, objašnjava:
„…korporacije ogromnom finansijskom i medijskom moći direktno utiču na izbor političkih elita, uglavnom skromno obrazovanih, ali zato bespogovorno poslušnih premijera, ministara, šefova država. Većina zapadnoevropskih lidera poslednje tri decenije su bili polaznici škole „Globalne vođe budućnosti“, kasnije preimenovane u „Mlade globalne vođe“ unutar (globalističkog – M.G.) Svjetskog ekonomskog foruma Klausa Švaba…“
Evropeizacija, kao i pozapadnjavanje uopšte, podrazumijeva i nekritičko imitiranje i usvajanje tuđih (ne)kulturnih vrijednosti (standarda), što, zakonito, dovodi do gubitka samopoštovanja i da se „prezire svoje, samobitno, nacionalno“ (Nikolaj Trubeckoj, ruski lingvista i istoričar). Nekritički i olako prihvatamo sociokulturne modele Zapada, neprimjerene našem duhovnom i moralnom kodu. Naivno vjerujemo da će to biti dovoljno da uđemo u „civilizovanu“ i „demokratsku“ „evropsku zajednicu naroda“ i da će nam to donijeti ekonomski i sveopšti prosperitet.
Zato, radi nacionalnog i državnog spasenja, treba da biramo vlast koja će ljudska prava tumačiti neodvojivo od tradicionalnih moralnih normi i zabranjivati javne manifestacije političkog homoseksualizma. Zaštita prirodnih porodičnih vrijednosti treba da bude jedan od glavnih zadataka države i društva, počev od državne podrške rađanju (a suočavamo se sa znatnim negativnim prirodnim priraštajem) do zabrane propagande homoseksualizma među maloljetnim osobama. Jer, djeca i omladina se moraju pravilno edukovati i sačuvati od, moralnim okvirima, nesputane agresivne propagande apologeta homoseksualizma. Time se ne vrši progon, niti diskriminacija pripadnika LGBTIQ populacije, jer je njihova (privatna) seksualna orijentacija dekriminalizovana.
