Put solunske braće: Od vizantijskih dvora do evropske prosvjete
Foto:Printscreen
Braća Konstantin i Mihail, u istoriji upamćeni pod monaškim imenima Ćirilo i Metodije, potiču iz uglednog solunskog doma. Njihov otac Lav bio je istaknuti vizantijski vojni zapovjednik, dok je majka Marija bila slovenskog porijekla. Nakon Lavove prerane smrti, kada je Ćirilo imao svega 14 godina, brigu o dječacima preuzeo je uticajni ministar i logotet pošte Teoktistos.
Rano djetinjstvo, provedeno u Solunu okruženom slovenskim življem, u velikoj mjeri je oblikovalo životni put budućih prosvjetitelja. Metodije je svoju karijeru započeo kao upravnik arhontije u istočnoj Makedoniji, dok je Ćirilo, nakon uspješno završenih filozofskih i teoloških studija na prestižnom carskom dvoru, stekao ugled kao bibliotekar Aja Sofije i predavač na carigradskoj visokoj školi.
Njihov intelektualni kapacitet i diplomatski talenat došli su do izražaja 851. godine, kada je Ćirilo, kao član vizantijskog poslanstva, putovao u Samaru. Tamo je pred arapskim teolozima branio hrišćanske dogme o Svetoj Trojici, istovremeno radeći na učvršćivanju diplomatskih veza između Abasidskog kalifata i Vizantijskog carstva.
Misija koja je promijenila istoriju Godina 856. označila je početak tihog, ali sudbonosnog poglavlja u životima braće iz Soluna. Nakon što se Metodije povukao u manastirsku tišinu na planini Uldag, ubrzo mu se pridružio i Konstantin – potonji Ćirilo. Njihova vjerska i diplomatska misija započela je 860. godine, kada su po nalogu vizantijskog cara Mihaila Trećeg i patrijarha Fotija krenuli put Hazarskog kaganata, u današnjoj južnoj Rusiji. Zadatak je bio jasan: suzbiti uticaj judaizma među Hazarima. Iako taj poduhvat nije donio očekivane plodove, istorija je za njih pripremila mnogo veći izazov.
Samo dvije godine kasnije, moravski knez Rastislav uputio je istorijski zahtjev caru Mihailu – zatražio je episkope i sveštenike koji će među njegovim narodom propovijedati na slovenskom jeziku. Konstantin se na taj poziv odazvao predanom molitvom i strogim četrdesetodnevnim postom. Uz podršku blagodati Svetog Duha, Konstantin je stvorio slovensku azbuku od 38 slova, otvarajući vrata pismenosti čitavom slovenskom korpusu. Uz pomoć brata Metodija i brojnih učenika, odmah se pristupilo prevođenju svetih knjiga, počevši od Evanđelja po Jovanu. Prve riječi zabilježene na slovenskom jeziku, „Iskoni bje Slovo, i Slovo bje k Bogu, i Bog bje Slovo”, postale su temelj duhovne i kulturne samobitnosti slovenskih naroda.
Borba protiv slovenskih misionara Uspjeh njihove misije, mnogobrojni učenici i narodne simpatije izazvali su reakciju protivnika i počela je borba protiv slovenskih misionara, a glavni argument bila je tzv. trojezična teorija prema kojoj postoje samo tri sveta jezika na kojima se mogu vršiti vjerski obredi: hebrejski, grčki i latinski.
Nakon trogodišnjeg boravka u Moravskoj, braća su pošla na put kako bi episkop zamonašio Metodija i nove slovenske sveštenike. Došavši u Panoniju, neko vrijeme su se zadržali na dvoru kneza Kocelja kako bi ga upoznali sa svojim radom na slovenskom prevodu crkvenih knjiga. Stekavši i tu mnogo učenika, pošli su u Veneciju, a odatle u Rim, gdje se Ćirilo razbolio i ubrzo umro. Sahranjen je u crkvi Svetog Klimenta. Njegove mošti se nalaze u betonskom sarkofagu u kripti crkve i mjesto su hodočašća mnogih Slovena.
Misija Svetog Metodija u vihoru crkvene politike Put Svetog Metodija kroz Panoniju i Moravsku bio je sve samo ne miran. Od trenutka kada je kročio na ove prostore, postao je meta latinskog sveštenstva koje ga je optužilo za jeres. Kulminacija progona uslijedila je u Moravskoj, gdje su ga lokalni biskupi, nakon montiranog procesa na crkvenom sinodu, osudili i bacili u tamnicu. U mračnim zatvorskim ćelijama Metodije je proveo duge dvije i po godine, sve do intervencije pape, koji je 873. godine naredio njegovo oslobađanje, ali uz restriktivnu zabranu vršenja slovenske liturgije.
Neustrašiv u svojoj namjeri, Metodije nije prekidao prosvjetiteljski rad, što je dovelo do nove optužnice i poziva pred papski sud 879. godine. U kompleksnoj igri crkvenih interesa, papa Jovan Osmi, nastojeći da sačuva uticaj Rima, donosi istorijsku bulu Industriae tuae 880. godine, kojom je zvanično potvrdio pravo na slovensko bogosluženje. Sličan diplomatski manevar izveo je i carigradski patrijarh Fotije 882. godine.
Dok je u Moravskoj prevodio Bibliju na staroslovenski jezik, Metodije je postavljao temelje pismenosti i vjere. Ipak, nakon njegove smrti, politički vjetrovi su se promijenili. Knez Svetopulk je protjerao Metodijeve učenike, a slovenska liturgija je ponovo bila stavljena van zakona.
