Iako se posljednjih godina među roditeljima često provlači ideja da treba pustiti bebu da plače kako bi se „naučila da se sama smiri“, savremena razvojna neurobiologija i dječja psihologija nude drugačiju sliku.
Najnovija istraživanja iz oblasti razvojne neurologije, zasnovana na skeniranju magnetnom rezonancom odojčadi i djece do dvije godine, upozoravaju na jednu skrivenu naviku koju čak 94 odsto roditelja svakodnevno radi, često vjerujući da time pomaže djetetu. Riječ je o ostavljanju bebe da duže plače sama, bez odgovora i utjehe.
Dugotrajno ignorisanje bebinog plakanja može da utiče na strukturu i funkciju djelova mozga zaduženih za emocionalnu sigurnost. Ključni dio koji se ispitivao je limbički sistem, naročito amigdala i prefrontalni korteks, regioni koji učestvuju u regulaciji stresa i formiranju privrženosti.
Emotivna nedostupnost šteti razvoju mozga
Studije Univerziteta u Harvardu, Yale Child Study centra i Instituta za razvoj mozga pri Univerzitetu u Londonu, pokazale su nekoliko važnih nalaza.
Kod beba koje se duže ostavljaju da plaču otkriven je hronično povišen kortizol, koji može da dovede do smanjenja volumena amigdale i promjena u bijeloj masi mozga.
MRI analize djece koja su u ranim mjesecima često doživljavala „emotivnu nedostupnost“ pokazuju manju gustinu neuralnih veza u putevima koji povezuju amigdalu i prefrontalni korteks. Ove promjene povezane su sa kasnijim teškoćama u emocionalnoj regulaciji, impulsivnosti i povećanom reaktivnošću na stres, prenosi Dailyzone.
U ovim istraživanjima, pod „neodgovarajućom njegom“, podrazumijevano je često, dugotrajno i sistematsko neodgovaranje na signale djeteta, a ne povremeno čekanje od nekoliko minuta.
Mehanizam produženog lučenja hormona stresa
Naučni konsenzus je da bebe u prvoj godini nemaju razvijen mehanizam samoregulacije. Plač je neurobiološki signal koji aktivira oksitocinske i umirujuće sisteme tek kada odrasla osoba reaguje.
Kada odgovor izostane, aktivira se osovina hipotalamus–hipofiza–nadbubrežna žlijezda (HPA), što produžava lučenje kortizola. Hronično povišen hormon stresa u ranom uzrastu povezuje se sa smanjenom neuroplastičnošću, promjenama u razvoju sinaptičkih mreža i povećanom vjerovatnoćom kasnijih anksioznih reakcija.
Stručnjaci iz oblasti razvojne neurobiologije navode da brzo reagovanje na plač, pružanje fizičkog kontakta i stalna dostupnost (naročito majke) podstiču optimalan rast mozga. U prvoj godini života, čak i kratke interakcije poput držanja bebe, obraćanja blagim glasom ili smirivanja, imaju mjerljiv uticaj na jačanje neuralnih puteva u prednjem dijelu kore mozga.
(POLITIKA)
