Danas sve češće viđamo da i visokoobrazovani, uspješni ljudi, oni koji naizgled „imaju sve pod kontrolom”, posežu za raznim psihoaktivnim supstancama kao što su droge, razne tablete, alkoholna pića… To nije kontradikcija, već posljedica savremenog načina života. U društvu koje favorizuje performans, brzinu i stalnu dostupnost, pritisak raste, a prostor za odmor, emocije i ranjivost se smanjuje. Supstance mnogi ne vide kao bijeg iz dokolice, već kao pokušaj da se izdrži tempo svakodnevice – priča za „Magazin” dr Diana Raketić, specijalista psihijatrije, magistrirala i doktorirala iz oblasti bolesti zavisnosti na Medicinskom fakultetu u Beogradu. Trenutno je vršilac dužnosti direktora beogradske Specijalne bolnice za bolesti zavisnosti, poznatije kao „Drajzerova” (po ulici na Dedinju u kojoj se nalazi).
Posebno su u porastu, kaže naša sagovornica, supstance koje „pomažu da se funkcioniše” – stimulansi, lijekovi za anksioznost, alkohol u takozvanim funkcionalnim dozama.
„To je nova, tiha epidemija – zavisnost koja se često skriva iza prividnog uspjeha. Mladi su naročito ranjiva grupa. Sklonost eksperimentisanju, potreba za prihvatanjem i nezrelost u procjeni rizika čine ih podložnim zloupotrebi psihoaktivnih supstanci. Najčešći obrazac konzumiranja je takozvano „bindžovanje” – unošenje velike količine alkohola u kratkom vremenskom periodu, nakon čega se često nastavlja s lijekovima, marihuanom ili sintetičkim drogama. Razlozi su različiti: radoznalost, pritisak vršnjaka, nesigurnost, dosada”, dodaje doktorka Raketić.
Kako objašnjava, era ubrzanog tehnološkog razvoja, digitalizacije i globalizacije značajno je promijenila obrasce upotrebe psihoaktivnih supstanci. Klinička slika savremenog korisnika postaje sve kompleksnija i obilježena je visokim stepenom komorbiditeta – od anksioznih i depresivnih poremećaja, preko poremećaja ličnosti i ponašanja, do psihotičnih poremećaja i bihejvioralnih, odnosno digitalnih zavisnosti.
„Podaci kojima raspolažemo ukazuju da se struktura zavisnosti mijenja, što je u skladu s trendovima zabilježenim i u drugim evropskim zemljama. Iako je opijatska zavisnost i dalje prisutna, primjećuje se pad broja opijatskih zavisnika koji se javljaju na liječenje. S druge strane, sve je više pacijenata koji traže pomoć zbog zloupotrebe i zavisnosti od stimulativnih psihoaktivnih supstanci poput amfetamina i kokaina, često udruženih s prekomjernim konzumiranjem alkohola. I dalje je izražena i zloupotreba lijekova, prije svega anksiolitika, koji se nerijetko kombinuju s alkoholom.”
Kod mladih osoba koje se javljaju na liječenje, otkriva, karakterističan je politoksikomanski obrazac – istovremena upotreba više različitih supstanci.
„Ne treba zanemariti ni bihejvioralne zavisnosti poput patološkog kockanja i klađenja, koje bilježe zabrinjavajući rast”, podsjeća psihijatrica.
Ona dodaje da savremeno digitalno okruženje dodatno doprinosi normalizaciji rizičnih ponašanja:
„Upotreba supstanci se sve manje stigmatizuje, često se trivijalizuje i glamurizuje, naročito kroz društvene mreže i influenserske sadržaje. Granice prihvatljivog se pomjeraju, a droga se predstavlja kao dio životnog stila, što predstavlja opasan i teško promjenjiv trend. Zbog svega toga, prevencija kod mladih je od presudnog značaja. Ona podrazumijeva rano i jasno informisanje, razvoj životnih vještina, jačanje uloge porodice i škole kao zaštitnih faktora, kao i promovisanje zdravih alternativa – sporta, umjetnosti, volonterizma.”
Nije dovoljno reći: „Nemoj!”
Kako naglašava, prevencija ne znači samo nekome reći: „Nemoj!” Prevencija podrazumijeva da se otkrije istina, pruži podrška i alternativa – treba naučiti mlade kako da se nose sa životnim izazovima bez oslanjanja na drogu.
„Zavisnost nije slabost, već bolest koja se liječi. Najveći neprijatelji u borbi protiv bolesti zavisnosti su stigma i predrasude. Važno je govoriti otvoreno, bez osude, i ohrabriti ljude da potraže pomoć. U Specijalnoj bolnici za bolesti zavisnosti pomoć je dostupna bez čekanja, kroz multidisciplinarni pristup i primjenu savremenih terapijskih procedura i protokola, kako farmakoloških, tako i psihoterapijskih. Potrebna je samo odluka da se prvi korak napravi”, poručuje dr Diana Raketić.
Ružičasti kokain
Sintetičke i nove psihoaktivne supstance predstavljaju dodatni izazov. One se proizvode bez ikakve kontrole, s nepoznatim sastavom i nepredvidivim efektima. Često se plasiraju u oblicima koji brišu granicu između bezazlenog proizvoda i droge – kao šareni prahovi, pića ili čak slatkiši. Primjer za to je takozvani ružičasti kokain koji zapravo nije kokain, već mješavina različitih sintetičkih supstanci (amfetamina, ketamina i halucinogena), čija nepredvidivost nosi poseban rizik – upozorava doktorka Raketić, koja ima višegodišnje kliničko iskustvo u liječenju bolesti zavisnosti. U svom radu posebno je usmjerena na zloupotrebe novih psihoaktivnih supstanci i probleme zavisnosti kod mladih, na liječenje dualnih poremećaja i zavisnosti od interneta.
(POLITIKA)
