Osam predstava koje čine ovogodišnju selekciju 71. Sterijinog pozorja u Novom Sadu odabrao je aktuelni selektor, glumac Svetislav Goncić. On ističe da su to predstave koje, pored izuzetnih umetničkih kvaliteta, na najbolji način uspostavljaju komunikaciju sa publikom. Upravo je taj odnos sa publikom bio ključni kriterijum za odabir takmičarskog programa ovog prestižnog festivala domaće drame.
Sterijanska pozorišna svetkovina, koja će ove godine biti bez međunarodnog programa „Krugovi”, rezervisala je tradicionalni termin od 26. maja do 3. juna i biće održana u Novom Sadu, poznatom kao Srpska Atina, pod sloganom „Naše priče – sećanja i stradanja”.
Goncić se, gledajući više od 140 predstava između dva izdanja festivala, postavio pitanja koja osvetljavaju ulogu pozorišta danas: da li se ona promenila, šta očekujemo od predstava, da li u njima pronalazimo odgovore na pitanja koja nas zanimaju, i da li je zajednički doživljaj, komunikacija i emocija ono što nas povezuje i ispunjava. Prema njegovim rečima, odgovor na ta pitanja je bio potpuno autentičan, iznenađujući i različit za svaku predstavu.
Selekcija koju je predložio predstavlja njegov lični pogled na proteklu sezonu, a traganje za kvalitetnim predstavama bila je njegova misija, kako je naveo u obrazloženju selekcije 71. Sterijinog pozorja.
Osam predstava koje čine ovogodišnju selekciju 71. Sterijinog pozorja u Novom Sadu odabrao je aktuelni selektor, glumac Svetislav Goncić. Predstave koje, kako kaže, pored izuzetnih umjetničkih kvaliteta, na najbolji način uspostavljaju komunikaciju sa publikom. Gonciću su to bili kriterijumi za odabir takmičarskog programa Pozorja, najprestižnijeg teatarskog skupa domaće drame. Sterijanska pozorišna svetkovina, koja će ovog puta proći bez međunarodnog programa „Krugovi”, rezervisala je tradicionalni termin od 26. maja do 3. juna, koji će u Srpskoj Atini okupiti umjetnike i publiku pod sloganom „Naše priče – sjećanja i stradanja”.
Koja je uloga pozorišta danas i da li se ona promijenila? Šta očekujemo od predstava i da li u njima pronalazimo odgovore na pitanja koja nas zanimaju? Šta uopšte tražimo u njima i da li je zajednički doživljaj, komunikacija i emocija ono što nas povezuje i ispunjava? Sve su ovo pitanja koja je Svetislav Goncić postavio nakon što je odgledao više od 140 predstava između dva pozorijanska izdanja, inspirisana domaćim dramskim tekstom, naišavši na, kako kaže, potpuno autentične, iznenađujuće i različite odgovore na ta pitanja.
Selekcija koju je predložio njegov je lični pogled na proteklu sezonu, a traganje za dobrim predstavama bila je njegova misija, naveo je Goncić u obrazloženju selekcije 71. Sterijinog pozorja.
Upravnom odboru ovogodišnjeg festivalskog izdanja predložio je da u selekciju uvrsti sledeće predstave: nagrađivano „Moje pozorište”, autorski projekat Borisa Liješevića, u produkciji Ateljea 212, jer je jedinstveno po formi, temi i pitanjima kojima se bavi; „Centrala za humor” Đorđa Kosića, u režiji Olje Đorđević i izvođenju ansambla Drame Narodnog pozorišta u Beogradu, nastalo na osnovu dokumentarne građe i bavi se stvarnim događajima i ličnostima u okupiranom Beogradu tokom Drugog svjetskog rata; vrcavo čitanje svevremene „Gospođe ministarke” Branislava Nušića, u režiji Veljka Mićunovića i produkciji Slovenskog narodnog gledališča u Mariboru, jer se u njoj i posle jednog vijeka „prepoznaju iluzije, ambicije i želje pojedinca da postane neko, bez obzira na sopstvene sposobnosti i intelektualni kapacitet”; i „Gospa Nolu” Isidore Sekulić, u dramatizaciji Aleksandre Jovanović i režiji Sonje Petrović (Srpsko narodno pozorište, Novi Sad), jer se lik protagonistkinje „povezuje sa savremenom ženom u borbi za potomstvo”.
Tu su i „Šine” Milene Marković, u režiji Milana Neškovića i produkciji Narodnog pozorišta Republike Srpske, jer likovi ove drame odrastaju u vrijeme devedesetih na prostoru bivše Jugoslavije, a metafora o nasilju, koja prati predstavu, podsjeća da ništa nije učinjeno da svijet postane bolji nego što jeste; „Profesionalac” dramskog pisca i reditelja Dušana Kovačevića, u izvođenju Zvezdara teatra, koja posle 35 godina od prvog izvođenja i dalje „pripovijeda priču o životu i borbi za nove slobode”; kompleksno dramsko štivo „Bez buke od dva do šest” Sofije Dimitrijević, u režiji Tare Mitrović i produkciji Hartefakt kuće, koje po mišljenju Goncića odlikuje „izuzetna literarna osnova, rediteljska hrabrost i glumačko umeće”; i autorski projekat Đorđa Nešovića „Zašto se smeje” (Narodno pozorište Sombor), jer „snažno i emotivno osvetljava život sa autizmom”.
– Ovih osam predstava se izdvojilo pre svega „sveobuhvatnim pristupom, izuzetnim izvođenjem i raznolikošću traganja za razlozima i smislom postojanja u svijetu pozorišne umjetnosti, kao kompleksne refleksije našeg vremena”, primijetio je selektor. Oslanjajući se na domaći dramski tekst koji kroz različite teme i forme tretira i sagledava savremeni život, ali i povezujući klasična djela sa današnjim fenomenima, Svetislav Goncić je konstatovao da je odabrao predstave koje imaju izuzetne umjetničke kvalitete i na najbolji način uspostavljaju komunikaciju sa publikom, što je bilo i njegovo suštinsko shvatanje i poimanje ovog festivala kao „referentne tačke” domaćeg teatra.
– Upravo taj paradoks prolaznosti, trajanja u trenutku, sjećanja i zaborava jeste ono najljepše u ovoj umjetnosti dijaloga u najširem smislu te riječi – i onog na sceni i onog između scene i publike, umjetnosti preispitivanja, igranja, sagledavanja i, na kraju, izazivanja osjećanja. A osjećanja su u nama, ona su u našim životima, u našoj prošlosti, ali prije svega u sadašnjosti. Bilo da su sjećanja, tuge, tjeskobe, radosti ili nade – sve su to naše priče i naše drame – kaže Goncić i podvlači:
– Izbor predstava zvanične selekcije 71. Sterijinog pozorja je skup različitih pozorišnih poetika i razmišljanja, kojima je zajednički kvalitet dosljednost u načinu iznošenja sopstvenog teatarskog izraza. Kada je u pitanju novo čitanje domaće dramske klasike („Gospođa ministarka”), dramatizacije i obrade velikih klasičnih djela srpske književnosti koja i dalje imaju prepoznatljive veze sa današnjim trenutkom i gledaocem („Gospa Nola”), savremeni klasici („Profesionalac”, „Šine”), autorski projekti („Moje pozorište”, „Zašto se smeje?”), nove generacije i novo vrijeme („Centrala za humor”, „Bez buke od dva do šest”) – uvek su to naše priče i naše drame. Presek najboljih predstava iz prošle sezone kroz prizmu domaćeg teksta ukazuje gdje je pozorište danas.
(POLITIKA)
