Piše Arhijerejski namjesnik kotorsko-tivatski, protojerej-stavrofor Nemanja Krivokapić
Pravoslavno stanovništvo Boke Kotorske je, prije nego što je Sveti Sava 1219.g. osnovao samostalnu Srpsku crkvu, bilo pod nadležnošću ohridskog arhiepiskopa. Kada je 971.g. Ohrid pao u ruke Vizantije, došla je i sva pravoslavna slovenska crkva pod vlast carigradskog patrijarha, tako da je Boka ostala u njenom sastavu sve do osnivanja samostalne Srpske crkve. Osnivanjem Srpske crkve, Sveti Sava je ustanovio Zetsku episkopiju upravo u Boki Kotorskoj, na Miholjskoj Prevlaci. Zetska episkopija je 1346.g. podignuta na stepen mitropolije. Poslije rušenja Prevlačkog manastira od strane Mlečana došlo je do promjene sjedišta zetskih episkopa koje se konačno preselilo 1485.g. na Cetinje u Bogorodičin manastir, koji je sagradio zetski gospodar Ivan Crnojević.
Iako je Boka Kotorska u to vrijeme bila pod Mletačkom Republikom, zetski, odnosno crnogorski mitropoliti su zadržali duhovnu vlast nad cijelim područjem nekadašnje zetske eparhije. Tu im je vlast Mletačka Republika priznala naročitim ugovorom od 6. septembra 1456.g. Ugovor je potpisao u ime Mlečića mletački providur Ivan Bolano, a u ime Zete vojvoda Stefan Crnojević.
Mletačka vlada ni kasnije nije dirala u to pravo dato crnogorskim mitropolitima. Štaviše, ona je njihovu vlast potvrđivala i posebnim poveljama, koje je izdala vladici Danilu 1717. i 1718. godine. Tako je vlast crnogorskih mitropolita ostala nad pravoslavnim stanovnicima Boke Kotorske sve do pada Mletačke Republike 1797.g. a i kasnije, za vrijeme prve austrijske vladavine do 1806. godine.
Kada je Požunskim mirom 1805.g. Dalmacija potpala pod francusku vlast, car Napoleon je 1808.g. osnovao dalmatinsko-istrijsku eparhiju, i njoj prisajedinio Boku Kotorsku i ustanovio za Boku vikarijat, i tada zvanično prestaje duhovna uprava Cetinjske mitropolije nad Bokom.
Boka je jedno vrijeme formalno prihvatala takvo stanje, mada, po predanju koje se još može čuti, nije prihvatila ni jednog sveštenika rukopoloženog u Zadru kome nije Sveti Petar Cetinjski potvrdio da je pravi a ne unijatski sveštenik. Tako je bilo i za vrijeme drugih mitropolita cetinjskih, do uspostavljanja eparhije bokokotorsko-dubrovačke 1874. godine.
>A do osnivanja zasebne eparhije bokokotorske konačno je došlo na insistiranje bokeškog sveštenstva i naroda, upravo zbog toga što je u ovakvoj situaciji bio direktno ugrožen pravoslavni i nacionalni identitet Boke. Naime, kada je došlo do nasilnog i neprirodnog odvajanja Crkve u Boki od svoje duhovne matice Zetske mitropolije, kojoj je od osnivanja Srpske crkve prirodno pripadala, Bokelji su nastojali da bar sačuvaju crkvenu ali i nacionalnu posebnost u odnosu na eparhije i oblasti kojima su pripajani voljom drugih, najprije dalmatinsko-istrijskoj eparhiji, a kasnije i potpuno vještačkoj tvorevini – Bukovinsko-dalmatinskoj mitropoliji.
Raspadom Austrougarske monarhije dolazi do stvaranja države Srba, Hrvata i Slovenaca, kasnije Jugoslavije, pa se konačno stiču uslovi da 1920. dođe do ujedinjenja Srpske crkve, u koju normalno ulazi i Eparhija bokokotorsko-dubrovačka, koja kao takva egzistira do smrti episkopa Kirila Mitrovića 1932. godine, kada se ponovo pripaja svojoj matičnoj episkopiji crnogorsko-primorskoj.
Zbog glasina koje su se nedavno čule u vezi sa navodnim odobravajućim stavom počivšeg prote Momčila Krivokapića o ponovnom uspostavljanju Eparhije bokokotorske, dužan sam da, kao njegov sin, dugogodišnji saslužitelj i naslednik na kotorskoj parohiji, posvjedočim da je o. Momo bio upravo na suprotnim pozicijama. Bio je svjestan uloge koju je ta eparhija imala u jednom istorijskom trenutku, ali nije smatrao da je njeno ponovno uspostavljanje na bilo koji način korisno u savremenim okolnostima.
Stvaranje zasebne bokokotorske eparhije izazvano je sticajem vanrednih okolnosti i istorijskim uslovima okupacije u kojima se našlo pravoslavno stanovništvo Boke u određenom trenutku kada se za to ukazala iznenadna potreba, a na inicijativu samog stanovništva i sveštenstva Boke, a ne bilo koga sa strane, a čim se ukazala prilika i stekli uslovi da se ponovo vrati u okrilje matične Mitropolije, to je bez razmišljanja i sa radošću učinjeno. Danas, hvala Bogu, nema niti potrebe niti razloga, a ni želje među samim Bokeljima da se bilo šta mijenja po tom pitanju. Naprotiv, novoprojavljeni svetitelji iz Boke koje ovih dana proslavljamo, Kirilo ispovjednik baošićki i sveštenomučenik Mihajlo krtoljski, sveštenici Mitropolije crnogorsko-primorske, zajedno sa Mitropolitom Joanikijem Lipovcem iz Stoliva, snažno svjedoče o neraskidivoj vezi Mitropolije crnogorsko-primorske i njene kolijevke – Boke Kotorske.
(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije Borbe)
Zašto kod MIRISTA,gospa id Mirista pripada zahumsko hercegivackoj eparhiji eno ostrva malog sa divnim manastirom na Lustici južnije od ostrva cvijeća sta mlati ovaj ?
@Eva- drugarice Eva, vjerovatno te nisu obavijestili da je katolička crkvica Gospe, na ostrvu kod Mirišta, izgrađena posebnom metodom koja je krasila katoličku crkvu u srednjem vijeku, a to je bilo NASILNIŠTVO! Crkva je izgrađena za vrijeme Mletačke republike, a oni su bili okupatori u Boki punih 400 godina. Mletačka republika je bila strano tijelo na srpsko-pravoslavnom prostoru Boke! Pokušavali su vjekovima da ostave dublji trag, ali u suštini nisu mnogo postigli! Gospa od Mirišta, je bila jedina katolička crkva, na cijeloj Luštici i ona je na nasilan način, protiv volje lokalnog srpskog stanovništvana, sazidana i ostala je za dugo vremena samo jedna kap, u moru pravoslavnih crkava na Luštici. Dolaskom Austrije, drugog okupatora na ovim prostorima, Austrija (tada još nije postojala Austrougarska), Austrijanci su uz nasilničku pomoć katoličke crkve izgradili vrlo malu crkvu Sv. Tripuna, na sredokraći sela Klinci i Mrkovi, s nadom da će s vremenom ona postati temelj ustrojstva novih katoličkih crkava na pravoslavnpj Luštici i osnova za dobro poznatu prozelitsku misiju katoličke crkve. Kasnije je ta mala katolička crkva Sv. Tripuna služila za potrebe austrijskog vojništva, a na Luštici je kažu u raznim kasarnama bilo oko hiljadu austrijskih vojnika (po narodnosti Austrijanaca, Čeha, Dalmatinaca, Zagoraca iz hrvatskog Zagorja, Slavonaca, Slovaka, Slovenaca). Uglavnom, nisu uspjeli vjekovni napori katoličke crkve na pokrštavanju srpskog stanovništva na Luštici. Džaba su krečili! Za razlikuod Luštice, katolička crkva je preko svoje Kongregacije za propaganda vjere (Congregatio de propaganda fidae) i njenih udarnih pesnica Franjevačkog i Isusovačkog reda, uspjela da pokrsti stanovništvo Bogdašića, Stoliva, Prčanja, Lepetana, Perasta, Dobrote, Mula i Škaljara (u suštini to je ipak mali broj ljudi). Većina stanovnika tih mjesta danas su deklarativni Hrvati, kojim nemaj dodirnih tačaka sa Hrvatskom. Ali, zato katolička crkva nikada nije uspjela da pruži pipke na područje srpskog Grblja, Luštice, Krtola i Paštrovića i pored velikog, ali uzaludnog napora!
Pa Igalo , Sutorina ,Krusevice ,Njivice ,pola Mokrina, Petijevici i Bjelici ,pripadaju Eparhiji hercegovackoj a nekad je bila granica pored benzinske puma na Igalo , Boka je bila pod Mlecima a Hercegovina pod Turcima ,kasnije Austrija a od 1878 i Boka i Hercegovina pod Austrugarskom a taj dio obale je bio pod Trebinjskom opstinom i eparhijom Hercegovacko/zahumskoj .
Sve do 1947 to je bila trebinjska opstina i dio BiH a onda su Djuro Pucar -Stari i Blazo Jovanovic dogovrili zamjenu ,BiH je dato nesto u Niksickoj opstini , a ovo preslo u H-novsku opstinu ali crkvena opstina je ostala po starom.
Šta lupa ovaj svi znamo ta Gospu od Mirista ne od milosti to je katolički manastir,idu brodićem iz Zanjica i Mirista,zahumsko hercegovacka eparhija i tamo poznata i stara ikona bre,kad je vidiš vidiš sve,čuješ mu priče!
Eno je kod Arza tvrdjave i Arza plaže mnogo južnije od Miholjske prevlake a nije mitropolije crnogorske
Od Budve,od Budve….
Duklja je bila katolicka zemlja, kralj Mihailo je dobio insignije od Pape 1077, a prvi srpski kralj Stefan Prvovjencani tek 1217!
Zašto je Mihailova zadužbinska crkva posvećena Svetom Arhangelu Mihailu kod Stona freskopisana? Jedina njegova poznata predstava je sa freske iz te crkve. Katolici ne rade freske u svojim crkvama na taj način.
Glupanderu, freska je posvecena Kralju Mihailu , kralju Duklje a ne arhandjelu Mihailu, glupanderi na kvadrat!
O fresci sa likom kralja Mihaila i pričam. Katolici tog vremena ne rade takve predstave u crkvama, isključivo pravoslavni. Usput, prije nego nekoga nazoveš glupanderom, mogao bi se bar opismeniti. Kralj se piše malim, a Arhangel ili Arhanđel velikim slovom. Znam da ti je jezik izmišljen prekjuče, ali, ipak…
@Kotor – Da, da, ti si se teleportacijom vratio u vrijeme XI vijeka i sa sigurnošću znaš, pravu istinu! Kad si tako dobro obaviješten, reci nam što su kotorski biskupi radili sa srpskim stanovništvom, koje bi došlo iz okruženja, koje je bilo dominantno srpsko-pravoslavno, kao Grbalj, Krivošije, Krtoli, Luštica?! da li je onaj ko je htio da ostane da živi na području Kotora, morao da pređe u katoličku vjeru?! kakva je veza stanovnika sela Brguli, na Luštici, sa sadašnjim katoličkim prezimenom Brguljan, koji žive u Kotoru i na Prčanju?! Ima li to ikakve međusobne veze?! A, kažu da na Luštici stanovnike sela Brguli i danas nazivaju Brguljani!
Nista od toga sto si napisao nema veze, nikakve Brgule nemaju veze sa Brguljanima od kojih je moja majka, inace stanovnistvo Grblja, Krtola i ostalih mjesta Boke nema veze sa stanovnistvom koje je tu doslo u 17, i 18 vijeku iz stare Cg, pravoslavlje je u Duklji i Cg primorju donio rastko Nemanjic u 13 vijeku i ono se postrepeno sirilo, u tom periodu nije bilo.pojma nacije!
Sv.Sava je dobio Autokefalnost 1219 a Pravoslavlje u Boki prije 1219 bilo je pod jurisdikcijom Ohridske Arhiepiskopije do 971 a od tada pod jurizdikcijom Carigrada a od 1219 pod jurisdikcijom Arhiepiskopije srpske ,pa kasnije Patrijasije itd….
@Kotor (Ivan Kašćelan, s Mirca) – vidim da ti ideje dolaze svakodnevno, a neke su baš zabavne! Ponuda repriznih izjava ti je bogata, ali trebaš ponuditi i neke nove sadržaje, one koji tek treba da postanu legendarne, da postanu dio pop-kulture! Ophrvan si mentalitetom isključivosti i stalno pričaš o događajima iz 17. i 18. vijeka i dolasku Crnogoraca, na područje Boke, a stanovnici C. Gore su tada bili Srbi (sjeti se Ustava Kraljevine C. Gore)! A, inače, tada su postojali izvanredni asfaltirrani putevi i ljudi su iz C. Gore, preko turske teritorije, dolazili kolima, za tili čas! Kao turisti! Toliko je tada bilo jednostavno se uputiti na put. Kažeš: „inace stanovnistvo Grblja, Krtola i ostalih mjesta Boke nema veze sa stanovnistvom koje je tu doslo u 17, i 18 vijeku iz stare Cg“, a što kažeš na istinu da su samo u Bogdašićima, iz Grblja došli Marovići, iz Lješevića, ili Krimovice, Maslovari, iz Krimovice, Janovići, iz Lješevića ili Prijevora, Radoševići, iz Prijevora, Đuraševići, iz Krtola i Petkovići, sa Luštice (Petkovići su se u međuvremenu istračili na Luštici), Petovići, iz Vranovića, na Muo, Jankovići iz Nalježića, na Muo! Brguljani, iz Brgula na Luštici, u Škajare i na Prčanj! I zamisli oni su danas Hrvati! Njima niko ne osporava da su oni danas katolici, ali da li su etnički Hrvati?! O ostalima neću da ti pričam! Kad ne znaš, nemoj drugi put sa skojevskim elanom i entuzijazmom da braniš ono što je neodbranjivo!
E jadan si ti Kaścelan kad tako pises, svi te se Kascelani sa Mirca, Kotora i Tivta stide, ja sam od Kascelana jedinog srbina znao pok. LJuba i nikoga drugog!
Dzaba je priča moj Krivokapiću , ako Vučko odluči da formira novu Eparhiju to je završeno ..
Sveti se Mitropolitu Joanikiju zbog podrške studentima .
Bravo oče Nemanja. Perica Đaković falsifikuje,laže i ima loše namere
Pa Igalo , Sutorina ,Krusevice ,Njivice ,pola Mokrina, Petijevici i Bjelici ,pripadaju Eparhiji hercegovackoj a nekad je bila granica pored benzinske puma na Igalo , Boka je bila pod Mlecima a Hercegovina pod Turcima ,kasnije Austrija a od 1878 i Boka i Hercegovina pod Austrugarskom a taj dio obale je bio pod Trebinjskom opstinom i eparhijom Hercegovacko/zahumskoj .
Sve do 1947 to je bila trebinjska opstina i dio BiH a onda su Djuro Pucar -Stari i Blazo Jovanovic dogovrili zamjenu ,BiH je dato nesto u Niksickoj opstini , a ovo preslo u H-novsku opstinu ali crkvena opstina je ostala po starom.
To što si ti napisao u komentaru, pod kodnim znakom “Neko iz mase” je nedovoljno da bi se opisalo anti srpsko djelovanje u Kotoru, pogotovo između dva svjetska rata! Godine 1936. je u Kotoru pod okriljem katoličke biskupije, osnovana tzv. organizacija hrvatske mladeži “Domagoj”, koju je osnovao franjevački opat Valerijan Brusić. Zaštitnici ovog polu tajnog društva su bili Sv. Tripun u Kotoru i Sv. Antun u Tivtu. “Domagoj” je slijedio tvrdu klero-nacionslističku liniju. U Kotoru je tada postojala i hrvatska masonska loža “Hrvatska vila”, a “Domagoj” je bio pod direktnom kontrolom zloglasnog nadbiskupa dr Ante Bauera, poznatog po osnivanju zagrebačkog “Karitasa” 1923.g, koji se “proslavio” u ustaškom dječjem logoru “Jastrebarsko”! U Kotoru je 21. novembra 1937. opat Valerijan Brusić osnovao i ženski đački “Domagoj”, čime je stvoreno još jedno hrvatsko kleronacionalističko uporište u Kotoru, pod maskom vjere i humanosti! Duhovnik ovog društva je bio redovnik Josip Mah, poznat po širenju nacionalističke i šovinističke propagande. “Domagoj” je imao sjedište u crkvenim prostorijama. Naročito se njegovala uspomena na 12-vjekovnu vezanost Hrvata sa Svetom Stolicom. Njegovana je i uspomena na tobožnje 12-vjekovno postojanje „Bokeljske mornarice“ (i ako je osnovana tek 1859. g.) sa kojom je tijesno sarađivao! Aktivnosti “Domagoja” u Kotoru naročito su se rasplamsale tokom 1938. g. Početkom januara 1938. za biskupa Kotorske biskupije postavljen je šovinista Pavao Butorac. Butorac je u Biskupiji u Kotoru februara 1941. (neposredno prije rata) bio domaćin trojki idejnih vođa ustaštva, dr Mile Budaka, dr Alojza Stepinca i dubrovačkog ustaše Iva Rojnice. U toku 1940. g., su po raznim mjestima u Kotoru postavljeni viđeniji Hrvati, koji su pravili spiskove za klanje Srba, kada ustaše dođu u Boku. Znaju se tačno imena Hrvata, koji su držali spiskove i ko je od viđenijih Srba bio na spisku! Važno je napomenuti da je biskup Butorac odlikovan, 1941.g. ordenom “Zvijezda sa gvozdenim križom”, od strane NDH i PavelićaI Butorac je 1943.g. pobjegao za Dubrovnik, gdje je postavljen za dubrovačkog biskupa i gdje je ostao do smrti 1966.g. i niko iz komunističke FNRJ nije ni pomislio da procesuira ovog ratnog zločinca!
I dalje u Kotoru postoji hrvatski klero-nacionalistički „Domagoj“, kao i hrvatska masonska loža „Hrvatska vila“! Oni djeluju tajno. Ali, za razliku od nas, kod njih postoji vizija i misija! Ponekad se neko iz njihovog kruga, javno oglasi sa tvrdnjama o nekadašnjem broju katoličkih crkava u Kotoru, svojatajući sve katoličko kao hrvatsko. Oni govore sa pozicija tzv. hrvatske kulturne dominacije, što je u kulturološkom smislu ponižavajuće! Hrvati tada u srednjem vijeku nisu ni postojali na ovim prostorima, jer zaleđe Boke i Kotora, je uvijek bilo, pa i danas je, dominantno srpsko! Dolaskom okupatora Mletačke republike, iz početka 15 vijeka, uništeni su svi pisani tragovi iz arhivistike Nemanjićke države, koja je vladala na ovom području od 1185.g. do 1371. g. i upadljivo se prećutkuje vlast Nemanjića! Nemanjići su vladali među svojim narodom, nisu bili okupatori kao Mlečani i Austrougari! Ovdje se govorio srpski jezik, a prirodna okruženje su bila srpska plemena Grbalj, Krtoli, Krivošije, kao i Paštrovići i Luštica! Katolici nigdje ovdje nisu živjeli osim u okviru zidina starog grada Kotora, a oni su bili uglavnom neslovenskog porijekla. Treba takođe napomenuti da su dolaskom Mlečana, sve pravoslavne crkve u gradu Kotoru otete i predate katoličkoj crkvi! Može li neko vjerovati da u srednjevjekovnoj nemanjićkoj teokratskoj državi nije bilo pravoslavnih crkava u Kotoru, nego da su pravoslavci iz Kotora morali ići konjima u Grbalj da upale svijeću! Katolička crkva je uvijek imala, a i danas ima ključna pravila, kao npr. da oltar u katoličkoj crkvi može biti postavljen samo na zapadu i da prema učenju katoličke crkve, one ne mogu biti živopisane sa ikonama, jer ikone ne postoje u katolicizmu! Ko dođe u Kotor, lako će vidjeti da su oltari u nekim današnjim katoličkim crkvama postavljeni na istok, što je u suprotnosti sa njihovim ključnim pravilima. Kako se objašnjava podatak da je poslje zemljotresa, kad je vršena sanacija i obnova crkava Sv. Tripuna i Marije koleđate, da su se odjednom ispod ispucalog maltera na zidovima pojavile freske. Freske su odmah, brže bolje, premazane malterom da se ne vide i da se zaborave! Mislim da je nauka najbolji lijek mprotiv dogmatizma, laži i manipulacije svake vrste.
Уредничке што наслове стављаш…..
МИТРОПОЛИЈА ЦРНОГОРСКО ПРИМОРСКА
а не како си ти истумбао.
Čitajući komentare u ovoj kolumni, vidim da se niko nije sjetio da postavi pitanje što se dogodilo sa grbom Nemanjića, koji se sve do zemljotresa 1979.g., nalazio na zidinama, sa morske strane, iznad ulaznih vrata od Gurdića, u kotorski stari grad?! Poznato je da je Kotor bio jedan od dva prestona grada nemanjićke države, u periodu od 1185. do 1375.g. Grb Nemanjića se nalazio u jednoj niši, na lokalitetu koji je dominirao i grb je nakon zemljotresa, s izgovorom da da je nužna njegova sanacija i revitalizacija, demontiran i odnesen u tadašnji Zavod za zaštitu spomenika Kulture u Kotoru, gdje mu se gubi svaki trag u podrumu samog Zavoda (ispod stepeništa). Prošle su godine, a ništa nije (u)rađeno na revitalizaciji i obnovi ovog spomenika kulture i njegovom ponovnom postavljanju na isto mjesto na zidinama u Kotoru! Radilo se o težoj povredi profesionalne etike, onih koji su tada vedrili i oblačili u Kotoru, a koji su sve radili u maniru klasičnih Brozovih komesara neopterećenih istinom! Čekalo se da padne veo zaborava, a dan danas na tom istom mjestu zvrji i dalje prazna niša! O grbu Nemanjića niko ne priča i polako sve pada u zaborav! S obzirom na trenutno stanje lokaliteta ove niše, potrebno je hitno izraditi elaborat sanacije i revitalizacije, uz detaljnu metodologiju revitalizacije, kao i plan konzervacije s ciljem trajne zaštite i povratka grba na svoje mjesto! Da apsurd bude veći, fantomsko Društvo Talijana Crne Gore, iz Kotora (koje nema svojih članova etničkih Talijana), je uz pomoć Talijanske ambasade, iz Podgorice, revitalizovalo Mletački grb i postavilo ga na zidinama starog grada (prije desetak godina), a Mlečani su ovdje bili okupatori puna četiri vijeka! To je isto kao da npr. Austrija postavi na Lovćen, neko trajno obilježje povodom osvajanja Lovćena 1916.g., uz pomoć Bokeljske mornarice, ili kako im je na lijevom rukavu uniforme pisalo „Marinerezza Bocchese“!
Nedavno je u Kotoru, tačnije 1. februara, održano polaganje vijenaca na spomenik strijeljanim mornarima austrougarske vojske koji su digli bunu protiv iste Austrougarske, zbog nehumanog postupanja! Bunt potlačenih i obrespravljenih vojnika je počeo na oklopnoj krstarici „Sankt Georg“ koji je bio admiralski brod. Ali, najveći apsurd je prisustvo Bokeljske Mornarice na svečanosti polaganja vijenca, a dobro je poznato da se upravo dobrovoljci Bokeljske Mornarice borili uz Austrougarsku vojsku, prilikom osvajanja Lovćena! Dobrovoljci Bokeljske Mornarice su imali plave auastrougraske unifirme, a na lijevim rukavima je stajao natpis „Marinerezza Bocchese“. Bokeljska Mornarica je učestvovala u napadu na Praćište (brdo na putu za Njeguše) i Pestin-grad u januaru1916.g., i „zauzela je dva topa neprijateljske crnogorske vojske“ a žene i sestre Bokeljskih mornara (iz Mula, Špiljara i Škaljara) su im donosile hranu na položajima (postoje pisani tragovi u kotorskom Arhivu). Austrougarska je pod komandom generala Stjepana Sarkotića, zauzela Lovćen, poslje neravnopravne borbe! Nakon zauzeća Lovćena, Admiralat Bokeljske Mornarice je uputio čestitku austrougarskom caru Francu Jozefu, u kojoj se zahvaljuje „nepobjedivoj austrougarskoj vojsci“. Čestitku je potpisao Admiral Bogdan Tripković (tada stanovnik Dobrote). I danas Bokeljska Mornarica kao nastavljač vjekovne tradicije, šalje svoja tri mornara obučena u odijela sa replikama pušaka, iz I svjetskog rata. Možda se baš iz tih pušaka pucalo na crnogorsku vojsku! Niko iz rukovodstva opštine Kotor se nije našao pozvanim da zabrani tim dokazanim protivnicima crnogorske države da se pojavljuju na ovakvim skupovima! Na taj način se rugaju crnogorskoj državi! Gore pomenuta čestitka Admiralata Bokeljske Mornarice upućena austrougarskom caru Francu Jozefu, se nalazi u kotorskoj Arhivi, ali se može naći i na internetu, Dovoljno je samo upisati „Čestitka Bokeljske Mornarice austrogarskom caru Francu Jožefu, povodom osvajanja Lovćena, 1916.g.“!