piše: Tihomir Burzanović
U crnogorskoj politici rijetko šta je slučajno, a gotovo ništa nije spontano. Posebno ne medijske kampanje koje se, po pravilu, vode koordinisano, uporno i sa jasno prepoznatljivim metama. U tom kontekstu treba posmatrati i odnos Pokreta Evropa sad (PES) i njegovog lidera Milojka Spajića prema pojedinim političkim akterima – Milanu Kneževiću, Dritanu Abazoviću i Nebojši Medojeviću – koji su u proteklom periodu postali redovne mete “prijateljskih” medija PES-a i njihovih urednika.
Prvo pitanje nije da li se to radi, već zašto.
PES je na vlast došao bez ideologije, bez političke tradicije i bez dubokog kadrovskog korijena. Njegov kapital nije ideja, već marketing; ne program, već obećanje; ne politička snaga, već medijska slika. U takvom modelu vlasti, kritički glasovi – naročito oni koji dolaze iz nekadašnjih savezništava ili iz suverenističko-antisistemske pozicije – predstavljaju opasnost, jer razotkrivaju prazninu iza sjajne ambalaže.
Milan Knežević je problem jer ne pristaje na ulogu dekorativnog Srbina u “evropskoj vitrini” PES-a. On je nepredvidiv, direktan i, što je najopasnije po Spajića, politički autentičan. Njegova retorika razbija narativ o “novoj, finoj, evropskoj Crnoj Gori” u kojoj nema mjesta za identitetska pitanja, već samo za kreditne aranžmane i PR prezentacije.
Dritan Abazović je, pak, problem zato što zna kako izgleda vlast iznutra. Kao bivši premijer, svjedok je političke improvizacije i kadrovske površnosti aktuelne garniture. Njegova kritika nije teorijska, već iskustvena, i zato mora biti diskreditovana – ne argumentima, nego satanizacijom.
Nebojša Medojević je poseban slučaj. On je hronični kvar u sistemu političke hipokrizije. Godinama unazad govori o spregama politike, kapitala i međunarodnih centara moći, o kolonijalnom modelu upravljanja Crnom Gorom i o tome da se “evropski put” često koristi kao izgovor za lično bogaćenje i institucionalnu kapitulaciju. Takav glas je nespojiv sa imidžom koji PES želi da proda – sliku mladih, uspješnih, neproblematičnih menadžera države.
Zato se pribjegava staroj balkanskoj metodi: ko nije s nama, mora biti uništen u medijima. Ne pobijediti u debati, već diskreditovati ličnost. Ne odgovoriti na pitanja, već stvoriti atmosferu linča. Mediji bliski PES-u tu igraju ulogu političke batine – urednici postaju izvršioci, a novinarstvo se svodi na saopštenja sa stranačkog mejla.
Ironija je u tome što PES, koji se zaklinje u Evropu, primjenjuje najprimitivnije autoritarne obrasce kontrole javnog prostora. Umjesto pluralizma – jednoumlje. Umjesto slobode govora – targetiranje. Umjesto političke zrelosti – strah od kritike.
Satanizacija Kneževića, Abazovića i Medojevića nije znak njihove slabosti, već nesigurnosti Milojka Spajića i njegove strukture. Jer onaj ko ima ideju, program i samopouzdanje, nema potrebu da gazi druge. To rade samo oni koji znaju da im je vlast privremena, a istina opasna.
U Crnoj Gori se, nažalost, ponovo potvrđuje staro pravilo: kad politika ostane bez sadržaja, mediji postaju oružje. A kad mediji postanu oružje, demokratija je već ranjena.
(Srpska24)
(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije Borbe)
