PES-u se gadi DNP, ali uživa sa Bošnjacima u DPS-ovom zagrljaju

PES i dvostruki aršini: Koalicioni pragmatizam ili političko licemjerje?

Pokret Evropa sad (PES) nastavlja da pokazuje neujednačen pristup prema svojim partnerima u vlasti, što sve više izaziva sumnje u dosljednost i principe na kojima je ova partija izgradila politički identitet. Najnoviji primjer dolazi iz Bijelog Polja, gdje je Bošnjačka stranka (BS) — koalicioni partner PES-a na državnom nivou — formirala vlast sa Demokratskom partijom socijalista (DPS). Iako se radi o potezu koji je u direktnom raskoraku s ranijom retorikom PES-a o „prekidu svih veza sa prošlim režimom“, reakcija iz vrha partije je izostala.

Za razliku od toga, Demokratska narodna partija (DNP), takođe dio vladajuće većine, našla se na meti otvorenih kritika iz PES-a zbog neslaganja oko projekta kolektora u Botunu, ali i drugih razvojnih pitanja. Takva selektivnost u pristupu političkim partnerima jasno ukazuje na dvostruke aršine — jedni se „štede“ i njihovi postupci relativizuju, dok se drugi javno prozivaju i politički targetiraju.

Politička selektivnost kao obrazac djelovanja

U praksi, ovakav pristup stvara percepciju da PES više ne postupa po principima dosljednosti i političkog morala, već po principu trenutne koristi i unutrašnjih kalkulacija. Analitičari ocjenjuju da je riječ o modelu pragmatične, ali kratkovide politike, u kojoj se „oprašta“ saradnja s DPS-om ako odgovara političkom interesu, dok se svaka suprotnost u stavu drugih partnera koristi kao povod za javni napad.

Posebno zabrinjava što se PES sve više udaljava od narativa koji ih je doveo na vlast – narativa o „novom početku“, transparentnosti i distanci prema starim strukturama moći. Ako se u praksi pokazuje da su ti principi fleksibilni i podložni tumačenju, gubi se kredibilitet koji je partiji donio povjerenje građana na izborima.

Uloga BS i tihi pristanak PES-a

Saradnja Bošnjačke stranke sa DPS-om u Bijelom Polju nije samo lokalni slučaj — ona otvara šire pitanje političke dosljednosti unutar vladajuće koalicije. Izostanak reakcije PES-a može se tumačiti kao prećutni pristanak, ali i kao strah od narušavanja odnosa sa ključnim partnerom u Skupštini. Međutim, taj pristup nosi visoku cijenu — ne samo u vidu unutarkoalicione nestabilnosti, već i gubitka povjerenja birača koji sve jasnije vide dvostruke standarde u političkom ponašanju.

Dugoročne posljedice po vladajuću većinu

Politička selektivnost PES-a može dugoročno destabilizovati vladajuću većinu. Partneri koji se osjećaju politički marginalizovano ili nejednako tretirani mogli bi preispitati svoju lojalnost. Osim toga, ovakva praksa jača percepciju da je DPS, iako formalno u opoziciji, i dalje aktivan igrač u političkom životu Crne Gore — i to uz prećutno odobrenje dijela vlasti.

Građani, s druge strane, sve teže prihvataju da se principi i moralna načela koriste selektivno — zavisno od toga s kim se u datom trenutku politički sarađuje. Takav model ne samo da urušava povjerenje u vlast, već i dodatno polarizuje političku scenu, koja ionako već godinama funkcioniše na ivici institucionalne stabilnosti.

Zaključak: pragmatizam koji vodi ka gubitku identiteta

Pokret Evropa sad nalazi se pred ozbiljnim izazovom — da li će nastaviti da balansira između principa i pragmatizma, ili će konačno zauzeti jasan stav prema svojim partnerima i političkim dogovorima. Ako dosljednost ostane samo deklarativna, PES rizikuje da izgubi ono što ga je u početku razlikovalo od ostalih – percepciju da je donio istinsku promjenu.

Jer, dok jedni partneri dobijaju prećutnu podršku za savezništvo sa DPS-om, a drugi bivaju javno prozivani zbog neslaganja u stavovima, postaje jasno da je kriterijum više politička korist nego princip. A to je najbrži put ka gubitku povjerenja – i građana, i saveznika.