Prema nedavnom izvještaju Odbrambene obavještajne agencije SAD (DIA), Sjeverna Koreja ili, zvanično, Demokratska Narodna Republika Koreja (DNKR) do sada je isporučila Rusiji „milione artiljerijskih zrna, na desetine projektila i poslala oko 15.000 vojnika da vojno podrže Rusiju“.
Ruska delegacija, na čelu sa zamjenikom predsjednika Savjeta bezbjednosti RF Dmitrijem Medvedevom, otputovala je u Pjongjang, na poziv Centralnog komiteta Radničke partije Koreje, gdje je prisustvovala svečanostima povodom 80. godišnjice osnivanja te partije, koja se obilježava 10. oktobra.
„Zahvalni smo DNRK na njenoj čvrstoj podršci Specijalnoj vojnoj operaciji“, izjavio je tom prilikom Medvedev i dodao: „Naši vojnici su rame uz rame oslobađali Kursku oblast. Ovaj podvig će zauvijek ostati u našim srcima.“
Rusko-korejsko bratstvo po oružju nije novo – ono počinje u Mandžuriji 1930-ih, sa borbama Korejaca protiv japanskih okupatora, kada je korejske partizane predvodio prvi lider Sjeverne Koreje Kim Il Sung, jedan od najuspješnijih i najharizmatičnijih partizanskih komandanata svog vremena.
Prvog oktobra ove godine otkrivena je skulptura „Saveznici. Korejski borci“ u Patriotskom parku u Moskovskoj oblasti, posvećena herojskom otporu Korejaca u Mandžuriji, čemu su, između ostalih, prisustvovali ministar odbrane Sjeverne Koreje No Gvang-čol i ruski ministar odbrane Andrej Belousov.
Ministar Lavrov je nedavno izjavio da će Rusija i DNRK uskoro ovjekovječiti sjećanje na oko 600 vojnika Korejske narodne armije (KNA) koji su poginuli za oslobođenje Kurske oblasti.
Učešće pripadnika KNA u Specijalnoj vojnoj operaciji će se, bez sumnje, nastaviti, tempom i obimom kakve bude predlagala sjevernokorejska strana.
Sve zapadne laži o Sjevernoj Koreji
DNKR ostaje najupornije i najdosljednije demonizovana zemlja na Zapadu, koja je decenijama izložena sankcijama UN-a. Sjeverna Koreja je, za američke i evropske medije, postala „standardna referentna tačka za savremeni totalitarizam“.
Ova zemlja je, za potrebe zapadnih medija, pretvorena u „zemlju tame i vječne gladi“, u kojoj se živi (ili skapava) od plate koja iznosi jedva nekoliko dolara mjesečno. To je „mračna komunistička diktatura“; komunisti u Americi su i danas najveće zlo, tim prije što Amerikanci, govoreći o komunizmu, zapravo nemaju pojma o čemu govore.
Ovom zemljom, prema zapadnim predstavama, vlada sumanuti diktator u svojih nekoliko inkarnacija. On je zao i opasan ludak, mentalno i psihički teško oštećeno lice, koji ne prijeti samo Americi i „ostatku svijeta“, već uporno maltretira i sopstveno stanovništvo.
Stanovništvo Sjeverne Koreje navodno je izloženo „stalnoj i brutalnoj komunističkoj represiji režima“. Suprotstavljaju mu se, navodno, SAD, kao posvećeni borac za demokratiju i „svjetionik slobode u svijetu“.
To je, ukratko, dječja bajka o dobru i zlu, u svojoj najtrivijalnijoj varijanti, u kojoj je uloga „dobrih momaka“ rezervisana isključivo za Amerikance. Ta vrsta jeftine propagande ima začuđujuće veliki odziv i svjedoči o infantilnom, nezrelom sloju ljudske psihe.
Sjeverna Koreja se, uz to, u Americi smatra „opasnom bezbjednosnom prijetnjom zbog razvoja nuklearnih raketa sposobnih da napadnu SAD“. To je, međutim, istina: Sjeverna Koreja je nedavno porinula u more razarač „Čoe Hjon“, težak 5.000 tona, opremljen nuklearnim projektilima.
Ko je ovdje lud?
Ipak, na Zapadu se, doduše rijetko, pojavljuju drugačiji glasovi. Jedan od njih je američki publicista Džeremi Kuzmarov, koji postavlja zanimljivo pitanje: ako Amerikanci misle da su Sjevernokorejci ludi, nemaju li Sjevernokorejci mnogo više razloga da vjeruju da je istina upravo obrnuta?
Kuzmarov je i pisac prikaza knjige Amerikanca A. B. Ejbramsa Nepokretni objekat, pod naslovom „Ova knjiga preokreće sve ono što ste mislili da znate o Sjevernoj Koreji“. Šta je zaključak ove knjige, koja teži da stvari sagleda iz bitno drugačijeg ugla? Ejbramsovo djelo, u najmanju ruku, „pokazuje da su uobičajene zapadne percepcije u SAD o Sjevernoj Koreji uglavnom pogrešne“.
Ne treba, uostalom, velika pamet da bismo došli do ovog zaključka. Ako Sjeverna Koreja živi u „kamenom dobu“ i pod „stalnom represijom“, kako je moguće da je stvorila visokodisciplinovanu i motivisanu, odlično opremljenu i snažnu armiju koje se plaše u SAD?
Drugim riječima – na vlasti u Sjevernoj Koreji nijesu fanatični militaristi, kakve redovno prikazuju propagandne radionice na Zapadu, još manje „fašisti“ koji provociraju sveopšte krvoproliće, nego rukovodstvo koje je svjesno da je vojna moć odvraćanja jedini garant opstanka države. „Fašisti“ zapravo sjede u Bijeloj kući i Pentagonu.
U novembru 2017. Sjeverna Koreja je uspješno testirala tri balističke rakete interkontinentalnog dometa i sofisticiranu minijaturnu termonuklearnu bojevu glavu, koja je pokazala da je jedan od najstarijih američkih protivnika stekao sposobnost da izvrši udare po kopnu SAD.
Šta je „džuče“?
One koji vjeruju zapadnim medijima biće veoma teško ubijediti da je Pjongjang najbezbjedniji grad na svijetu i da je čitava Sjeverna Koreja izvanredno organizovana zemlja.
Kako tvrdi ruski pisac Aleksandar Prohanov, koji je nekoliko puta boravio u Sjevernoj Koreji: „Na ostatak svijeta Sjevernokorejci gledaju s visine, ali i sa žaljenjem zbog života u ‘divljem kapitalizmu’.“ Zapravo, dodaje ruski pisac, tamo je nastalo „jedinstveno društvo u istoriji čovječanstva, koje neki smatraju rudimentom sovjetskog uređenja Staljinove epohe, ali sa svojim specifičnostima“, kako piše na RT Balkan
Sjeverna Koreja je jedna vrsta tehnokratske civilizacije, tvrdi Prohanov, ali „civilizacije s dušom“, koja, uprkos gvozdenom zidu sankcija, obezbjeđuje svojim stanovnicima prilično visoke standarde života i nivo socijalne bezbjednosti koji je nezamisliv na Zapadu.
Sve što su stvorili Sjevernokorejci zahtijeva veoma snažnu nauku i naprednu industriju. U centru sjevernokorejskog društva je posebna ideologija – „džuče“, inspirisana marksizmom, koja je, međutim, i nešto više od ideologije.
Pojam „džuče“ se obično ne prevodi, primjećuje ruski istoričar i stručnjak za Koreju iz moskovskog Centra za korejske studije Konstantin Asmolov za sajt New Eastern Outlook, ali, prema njegovom mišljenju, trebalo bi ga prevoditi kao „ideološki suverenitet“. Upravo je „džuče“, dodaje Asmolov, oblikovalo savremenu putanju Sjeverne Koreje.
„Džuče“ u stvari i nije ideologija već religija, smatra Prohanov, jer je to predstava o svijetu u kojoj je čovjek božanska pojava – on može da uradi sve. Može, na primjer, da isuši okean. Međutim, smisao je u tome da on svoje velike mogućnosti predaje vođi (predstavniku kolektiva, naroda), koji na taj način postaje natčovjek.
Vezivno tkivo sjevernokorejskog društva nije represija, već unutrašnja kohezija i solidarnost. Po svom životnom vijeku, kao socijalistička država, DNRK je pretekla i Kinu, koja je osnovana godinu dana kasnije (1949), kao i Sovjetski Savez, koji nije doživio 75. godišnjicu.
Solidarnost je omogućila DNRK da se suoči sa najmanje tri teške krize koje su ugrožavale njenu državnost: sa Korejskim ratom, koji predstavlja najrazorniji sukob druge polovine 20. vijeka, sa „Napornim maršem“ krajem 1990-ih i sa samoizolacijom zemlje 2020–2023. tokom pandemije kovida.
SAD su u svemu slijedile carski Japan
Vratimo se za kraj slabo, ili nimalo poznatim činjenicama iz istorije ove zemlje, koje dobro objašnjavaju zlopamćenje Sjevernokorejaca prema američkim i japanskim okupatorima.
Kako primjećuje američki istraživač A. B. Abrams: „Sukob između SAD i Sjeverne Koreje ukorijenjen je u prkosu Sjeverne Koreje svjetskom poretku koji predvode SAD.“ Poslije 1945. SAD su u svemu slijedile Japan i izgradile represivni policijski aparat u Južnoj Koreji, pri čemu su se oslanjale na bivše japanske kolaborante.
SAD su podijelile Koreju i instalirale klijentelistički režim na jugu, koji je vodio Singman Ri, „dovezen avionom generala Daglasa Mekartura nakon što je proveo godine u egzilu“. Singman je po svom vjerskom opredjeljenju bio metodista-protestant – podatak koji nije bez značaja za njegovu istorijsku ulogu u ovom konfliktu.
Dok su pod upravom sjevernokorejskog vođe Kim Il Sunga industrijska proizvodnja i državna industrija eksponencijalno rasle, a prosječna plata fabričkih radnika povećana za više od 80 odsto, marionetska vlada Južne Koreje izazvala je socijalnu pobunu zbog politike ponovnog vezivanja za Japan.
Prije izbijanja Korejskog rata, južnokorejski režim masakrirao je „najmanje 100.000 pripadnika sopstvenog naroda, uključujući i brutalno suzbijanje pobune na južnom ostrvu Čedžu“, dodaje Abrams. Međutim, Kimov režim promovisao je mirno ponovno ujedinjenje obje Koreje putem slobodnih izbora.
Klanje kakvo nije viđeno u istoriji
Korejski rat je, prema riječima američkog državnog sekretara Dina Ačinsona, „konačno počeo i spasao Ameriku“. Suprotno „etabliranoj (zapadnoj) istoriji“, nije ga počela Sjeverna Koreja, već Južna, napadom na pogranični sjevernokorejski grad Haedžu.
Američki general Daglas Mekartur je kasnije svjedočio da „nikada nije vidio ljudsku katastrofu poput one koja je zavladala u Koreji tokom Korejskog rata“. Prema njegovim riječima, bilo je to „klanje kakvo još nije viđeno u istoriji čovječanstva“.
Rasizam je u tome imao važnu, ako ne i presudnu ulogu. Prema Komisiji za istinu, koja je osnovana decenijama nakon završetka rata, trupe koje su ratovale na strani Južne Koreje počinile su šest puta više zločina od Sjevernokorejske narodne armije (KNA).
Američke trupe su, prema nalazima komisije, palile sela, silovale žene i počinile na desetine pokolja, od kojih su neki bili motivisani čistim rasnim fanatizmom.
Danas na sjevernom Korejskom poluostrvu gotovo da nema porodice koja ne pamti svoje žrtve u tom ratu. Obilježavanje godišnjice pobjede nije isprazan ritual u Sjevernoj Koreji – Amerika je debelo zaslužila ovo istrajno i dugo zlopamćenje.
U SAD se Korejski rat rijetko obilježava i još rjeđe pominje, dodaje Abrams, zato što je u suprotnosti sa pravednim samopoimanjem države.
Kako zaključuje Prohanov, ovaj mali dio Zemljine kugle ne može se izbrisati ni uništiti, a možda će, zbog svoje solidarnosti i organizovanosti, jednom postati primjer za čitavo čovječanstvo.
Za sada, prema izvještaju DIA, citiranom na početku, ona je, pored Rusije, Kine i Irana, jedan od četiri stuba na kojima se gradi novi svjetski poredak.
