Politička fabrika bivšeg režima: Prave Srbina po njihovoj mjeri po kalupu Novaka Kilibarde!

U političkoj realnosti Crne Gore, gdje se identitetska pitanja prepliću sa interesima vlasti i moći, često svjedočimo pojavi takozvanih “Srba po mjeri DPS-a”.

Riječ je o političkim figurama koje nominalno zastupaju srpski identitet, ali su istovremeno prihvaćene, promovisane i podržane od strane struktura koje su historijski i ideološki bile u sukobu s autentičnim srpskim političkim pozicioniranjem – prije svega Demokratske partije socijalista (DPS) i njenih satelita.

Politička instrumentalizacija identiteta

DPS je tokom svoje višedecenijske vlasti razvio sofisticiranu mrežu kontrole i uticaja nad medijima, institucijama i pojedincima. U toj mreži posebno mjesto zauzima kooptacija manjinskih glasova – kako etničkih, tako i ideoloških. Srbi u Crnoj Gori, koji su tradicionalno opoziciono nastrojeni prema DPS-u, predstavljali su stalni izazov za hegemoniju Mila Đukanovića. Zato je bilo nužno proizvesti – ili kooptirati – “Srbe po mjeri”.

Ko je “Srbin po mjeri”?

“Srbin po mjeri” je onaj koga:

• Otvoreno podržavaju DPS-ovi sateliti – manje stranke ili nevladine organizacije koje se pojavljuju kao “nezavisni” akteri, ali funkcionišu u simbiozi s bivšim režimom.
• Mediji naklonjeni DPS-u – poput onih koje finansijski, vlasnički ili uređivački kontrolišu biznismeni bliski Đukanoviću i Šolaku – promovišu kao razumnog, građanskog i “neekstremnog” predstavnika srpskog korpusa.
• Javno hvale bivši funkcioneri režima – koji su istovremeno brutalno diskreditovali sve druge srpske predstavnike koji nisu prihvatili dogmu “građanske Crne Gore po mjeri DPS-a”.
• Podržavaju komite – parapolitički pokret koji je stvoren kao reakcija na poraz DPS-a 2020. i koji koristi identitetsku mobilizaciju kao polugu za povratak Đukanovićevog modela vlasti.

storijska paralela: Novak Kilibarda

Novak Kilibarda je možda najpoznatiji primjer političara srpske provenijencije koji je, iz različitih razloga, pristao da se stavi u funkciju političkih interesa DPS-a. Nakon što je potrošen kao saveznik režima, ostao je politički marginalizovan i diskreditovan – i među Srbima i među onima koji su ga navodno politički koristili. Sudbina Kilibarde služi kao opomena svakom “Srbiji po mjeri”, jer DPS nikad ne prihvata takve zbog njihovog identiteta, već ih koristi kao privjeske legitimacije “građanske” fasade.

Uloga medija: Đilas-Šolak osovina

Promocija takvih figura ne bi bila moguća bez medijskog instrumentarija. Mediji pod kontrolom srbijanske opozicione oligarhije (Đilas i Šolak), koji često zrače kroz crnogorske ekspoziture, promovišu “umjerene Srbe” koji nisu u koliziji sa NATO integracijama, antisrpskim narativima iz Podgorice i vrijednostima postmodernog DPS-a. Njihova funkcija nije izgradnja srpske zajednice u Crnoj Gori, već razgradnja autentičnog srpskog političkog subjektiviteta.

Šira politička funkcija ovog fenomena

“Srbi po mjeri DPS-a” imaju zadatak da:

• Razbiju srpski politički korpus iznutra – kreiranjem lažnih alternativa.
• Prikažu srpski narod kao politički adaptibilan – odnosno spreman da se uklopi u šemu bivšeg režima.
• Legitimišu antidemokratske i anticrnogorske politike DPS-a – predstavljajući ih kao “evropske i građanske”.

Svaki pokušaj fabrikovanja “prihvatljivih Srba” od strane onih koji su decenijama negirali prava srpskom narodu u Crnoj Gori je pokušaj manipulisanja identitetom zarad političkog profita. Sudbina Novaka Kilibarde je paradigmatična i poučna: kada DPS završi s tobom, i “građanska” i “srpska” scena te odbace. Zato je ključno da političko djelovanje Srba u Crnoj Gori ostane samosvjesno, autentično i nezavisno od struktura koje su istorijski radile na njegovom gušenju.