O VASKRSU I USPUT O DEMONIMA

Piše Želidrag Nikčević

Da, naravno, prizor za istoriju: državni vrh Crne Gore prisustvovao je vaskršnjoj liturgiji u Hramu Hristovog Vaskrsenja u Podgorici, dok je Svetu arhijerejsku liturgiju sa vaskršnjim jutrenjem služio naš dobri mitropolit Joanikije.

Čitam titogradske komentare, i evo na šta bih htio da vas podsjetim.

Kad mi kažemo: „Hristos Vaskrse“! i odgovorimo: „Vaistinu vaskrse“, treba znati da naš glas leti oko cijele zemlje, kao udarni talas velike vaseljenske eksplozije. I da su te naše riječi za demone – pravi užas. Raduju se anđeli, raduju se svete duše na nebu, a demoni, eno, drhte od bijesa, straha i zlobe. Kad bi mogli, oni bi nas na komade rastrgnuli.

Da ponovim, kao rezime nedavnih nikšićkih izbora. Kad čovjek gleda i sluša jurišnike na Marka, Andriju i Joanikija, to jest na Srbe u Crnoj Gori, to jest na Srbe sve i svuda, stiče se utisak da se montenegrinski počasni demon nekom tajnom operacijom umnožio i raspao na stotinak sitnih djelova, pa sad iz svake jadne krhotine dopiru – umjesto nekadašnjih strogih komandi – kletve, jauci i prenemaganja. Bua, kme, izdajaokupacija! Majkuhajku, ɄΨϦѮ♯ق!!!

(I još – jedna usputna književna asocijacija. U najpoznatijem romanu braće Strugackih, „Ponedjeljak počinje u subotu“, važnu ulogu ima papagaj. Ptica putuje kroz vrijeme u džepu svog vlasnika – čini mi se da se zove Janus Poluektovič, nisam baš ljubitelj Strugackih – i svakoga dana umire. NJen leš spaljuju, pepeo rasipaju, ali sledećeg jutra, gle – papagaj je opet tu. Opet psuje i svima dosađuje. Tačno tako je i kod ovih naših bogohulitelja. S vremena na vrijeme nestane pokoji papagaj, njegov leš bace u peć a pepeo odnesu na đubrište. Međutim, sledećeg jutra otvoriš novine – ups – vidiš još jednu glupu pticu koja visi na onoj istoj prečagi i vrši nuždu na istom mjestu gdje kljuca.)

(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcija portala Borba)