Piše: dr Petar Milatović Ostroški
Uoči predstojećih izbora 13. aprila u Nikšiću, juče je trajno obrisan moj profil na društvenoj mreži Fejsbuk sa obrazloženjem zbog ogromne komunikacije sa mojim prijateljima, simpatizerima i redovnim čitaocima.
Tim povodom moram da uskliknem – NE MOŽETE MI NIŠTA!
Niste mi mogli ništa kad ste poslali dva atentatora 8 juna 1986. godine na dan izbora Kurta Valdhajma za predsjednika Austrije, ratnog zločinca koji je učestvovao u likvidacijama Srba u mjestu Doli u Pivi i na Kozari kao oberlajtnant (stariji poručnik!) u zloglasnoj diviziji „Princ Eugen“. Podsjećam vas da su tog 8. juna 1986. godine atentatori odnijeti na nosilima, a ja ostao nepovrijeđen.
Niste mi mogli ništa ni 13. avgusta 1991. godine kad me napalo nekoliko naoružanih bandita u lažnim uniformama austrijske policije, o čemu je tada opštirno pisala austrijska, njemačka i ondašnja jugoslovenska štampa, a tada sam, iako lakše ranjen, natjerao u bjekstvo sve napadače.
Niste mi mogli ništa ni prošle godine, tačnije rečeno 16. januara 2024. godine kada ste ispred moje kuće podmetnuli pušku da bi je neko iz mraka upotrijebio noću u dobro osvijetljeno dvorište, jer sam to onemogućio na taj način što sam baš ja pronašao tu podmetnutu pušku poslije povratka sa groblja, a prije odlaska na groblje nije je bilo tu.
Likvidaciju sam spriječio na taj način što sam obavijestio policiju o pronalasku podmetnute puške ispred moje kuće i podnio prijavu protiv N.N. lica, ali do ovog trenutka, dakle ni poslije skoro 15 mjeseci policija nije našla za shodno da pruži dokaze o istrazi, ni o otiscima na podmetnutoj pušci. Očigledno daa je riječ o državnom projektu koji je propao!
Niste mi, dakle, mogli ništa ni kad ste protiv mene huškali grupe ustaša u Sidneju 1989. i 1990. godine, grupe Šiptara od 1991 do 2020. godine u Beču zbog organizovanja 200 masovnih srpskih demonstracija ispred austriskog parlamenta, američke, njemačke, engleske i francuske ambasade, kao ni grupe ustaša i Šiptara ispred sjedišta Ujedinjenih nacija u NJujorku poslije mog govora 15. avgusta 1992. godine.
Svi su oni u svim slučajevima hrabro podvijali repove i bježali glavom bez obzira dok su oduševljeni Srbi prepričavali da me metak neće i konstatovali da sam i dan danas, iako imam pune 74 godine, kao poznavalac borilačkih vještina, normiran na devet ljudi moje težine, kao što prepričavaju da je od mene dva puta u Amsterdamu 1991. i 1992. godine bježao Titov udbaški egzekutor Slobodan Mitrić, zvani „Karate Bog“ koji je u emigraciji ubio nekoliko emigranata.
U svim ovim slučajevima, kao i u drugim koje nisam ovdje naveo, upravljala je nevidljiva i moćna ruka, ali u mom slučaju sasvim nemoćna, jer o toj moćnoj ruci iza kulisa anticivilizacijske zavjere bezboj puta sam pisao za poslednjih 50 godina u 46 do sada objavljenih svojih knjiha na srpskom i stranim jezicima, a ta nevidljiva moćna ruka je u mom slučaju sasvim nemoćna jer imam najboljeg čuvara – Boga zato što sam nepopravljivi ljubitelj i propagator istine koju zastupan maksimalno beskompromisno jer svaki kompromis bi bio na štetu istine.
(Slovoslovlje/Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije portala Borba)
