Antić za BORBU: Saradnja sa DPS-om bi bila kraj PES-a; Studenti su prigrlili nekropolitiku i afirmišu jednu totalitarnu ideologiju anarhizma

Većine u Skupštini potrebne za promjenu Ustava koja bi ispravila nepravdu i garantovala uvođenje srpskog jezika kao službenog u Crnoj Gori,  nema, ocijenio je za BORBU istoričar Čedomir Antić.

Prema njegovom mišljenju, ukoliko bude obnovljena Đukanovićeva politika obespravljivanja iz vremena komunizma, njeni nosioci će svakako biti poraženi, a sama državnost Crne Gore će po prvi put biti ugrožena i to ne samo od DPS-a.

Antić je stava da je u narednom periodu moguća saradnja DPS-a i PES-a, ali da bi to predstavljalo kraj Pokreta Evropa sad čiji su ideologija i program, kako ističe profesor, svedeni za ulazak države u jedan „francusko-njemački politički kondom“.

Govoreći o tzv- studentskim protestima i blokadama u Srbiji, Antić je istakao da, dijelom krivicom političkih predstavnika većine na izborima tokom proteklih 30 godina, malo uticajem zapadnog imperijalizma, a malo i frustracijom srpske srednje klase, imamo bunt koji iako naoko opravdan predstavlja afirmaciju jedne totalitarne ideologije (anarhizma) koju je odabrala sadašnja generacija  studenata. Dodao je da su student prigrlilii nekropolitiku i da u toj borbi zaboravljaju na svaku drugu politiku i prihvataju samo one koji im govore ono što žele da čuju.

Istoričar je istakao da je trenutno nezavidni položaj u kome se srpski narod nalazi u regionu predstavlja cijenu srpske samostalnosti i teškog položaja u kom se vjekovima nalazi – jedinstvenog na Balkanu i u Evropi (zapadno od Gruzije i Ukrajine).

Da li je realno očekivati da za vrijeme mandata aktuelne Vlade Crne Gore srpski jezik opet postane službeni u zemlji i da se konačno usvoji zakon kojim bi se riješio višedecenijski problem dvojnog državljanstva? Kako gledate na poslednje izjave (koje korespondiraju sa DPS-ovim stavovima) PES-ovih poslanika da se rješavanje ta dva pitanja stave po strani dok Crna Gora ne uđe u EU i na taj način u nedogled nastavi diskriminacija srpskog naroda?

Pravedne i ispravne promjene su uvijek i realne. Većine za promjenu Ustava nema, ali ostaje nada da će se predstavnici Crnogoraca jednom uvjeriti da je mržnja prema srpskoj naciji bila njihovo pragmatično sredstvo, a ne posledica istorije. Ta mržnja im je tokom devedesetih i prve polovine dvehiljaditih donijela određene političke koristi, ali je oslabila državu Crnu Goru. Tokom proteklih dvadeset godina donosi im najviše štetu. Do promjena može doći i zakonodavnim putem. Potrebni su samo čast, poštenje i dobra volja.

PES je osnovan od nosilaca vlasti koji su naslijedili DPS. Šteta što njegovih članova nigde nije bilo prije 2021. godine, no to je bio njihov izbor i ja mogu samo da žalim. Šteta je i što se ponekad pokazuje da neki od vođa PES-a vide kod Đukanovića samo jednu krivicu, koja se svodi na odnos prema njihovim političkim karijerama i njima lično. Srpski narod, baš kao i Crnogorci i Bošnjaci treba da ima svoje nacionalne predstavnike u Vladi Crne Gore, države koja je pored BiH jedina zemlja u Evropi bez etničke većine. Ako bude obnovljena Đukanovićeva politika obespravljivanja preostala iz vremena komunizma njeni nosioci će svakako biti poraženi, a sama državnost Crne Gore će po prvi put biti ugrožena (i to ne samo od DPS-a).

Da li vjerujete da će i kada doći do uspostavljenja saradnje između PES-a i DPS-a, u svijetlu poslednjih (ne)formalnih pokušaja određenih centara iz EU da se ove dvije političke grupacije približe, zarad objedinjavanja „proevropskih snaga“ i ubrzanja tzv. evrospkog puta? Sličan pokušaj je propao posle poslednjih parlamentarnih izbora ljeta 2023, koliko je izgledan takav scenario sada?

Moguće, ali to bi bio kraj PES-a. Oni su ionako otišli u domobrane 1946. pa se danas ponašaju kao da EU nije u terminalnoj krizi. Pokret čiji su ideologija i program svedeni za ulazak države u jedan francusko-njemački politički kondom. Ponudili smo svima ruku mira i saradnje, ako je ne žele šteta će biti opšta, ali ne treba da misle da će srpstvo u Crnoj Gori nestati. Naša crkva i narod oborili su Đukanovića, bez nas još uvijek bi čekali da im “Evropu” udijeli DPS.

Koliko je realan ulazak Crne Gore u EU i pod kojim uslovima?

To pitanje nema veze sa odnosima u Crnoj Gori, uspješnošću vlade i bilo čim sličnim. To je projekat dijela evropske birokratije koja proširenjem želi da pokaže da je unija još uvek živa i zdrava. Karakteristike koje traže su mala teritorija i malobrojno stanovništvo. Možda Crnu Goru prime 2028. u EU, ali mnogo bi je lakše primili da je veličine San Marina.

Kako bi eventualni dogovor SAD i Rusije mogao uticati na budućnost Evrope i našeg regiona?

Bilo bi odlično kada bi Balkan postao mjesto susreta tri Velike sile – SAD, Ruske Federacije i NR Kine. Vrijeme nepravednog odnosa prema pojedinim narodima time bi za mnoge decenije, pa možda i duže, prošlo. Njemačka bi mogla da ima uticaj u regionu samo kada bi zadobila pun suverenitet od SAD. U tom slučaju ovdje bi postojala ravnoteža sila i mnogo bi dobrih odluka moglo biti sprovedeno, mnoge napetosti bi bile relaksirane i mogli bi da se posvetimo radu i njegovanju međusobnih odnosa.

U BiH je u toku finalizacija procesa političkog uklanjanja Milorada Dodika, na KiM-u Kurti zakida Srpsku listu za jedan mandat, u Crnoj Gori se „stavljaju pod tepih“ gorepomenuta goruća pitanja sa stalnom prijetnjom da bi koalicija ZBCG mogla biti izgurana iz vlasti, u Srbiji je „vanredno stanje“ sa primjesama pokušaja obojene revolucije. Kako srpski narod i srpska država-Srbija, kao matica svih Srba, mogu da izađu još jači iz ovog turbulentnog perioda?

Takođe, trenutna vlada Republike Hrvatske formirana je na odlučnosti političke većine hrvatskog naroda da politički predstavnici ostatka-ostataka Srba budu izbačeni iz vlasti. Smetali su dominantnom ekstremističkom, aparthejdovskom narativu iako su prihvatili političko hrvatstvo, a njihovi predstavnici su čak prisustvovali proslavi dana kada je srpski narod velikom većinom prognan iz njegovih vjekovnih zemalja koje su dio savremene Republike Hrvatske.

Kad je riječ o BiH u ovom času nije riječ o napadu na Dodika, već na ustanovu predsjednika Srpske. To rade oni iz Njemačke i Britanije koji tvrde da je Republika Srpska “genocidna tvorevina”. Srpska, međutim, zna kuda ide, ima većinu i odlučnost, što je sasvim dovoljno. Ako Srpska bude poražena, mi, naši potomci ili potomci naših potomaka, obnovićemo je, baš kao što ćemo kad-tad osloboditi Kosovo i Metohiju.

Kad je riječ o Srbiji, nažalost danas – dijelom krivicom političkih predstavnika većine na izborima tokom proteklih trideset godina, malo uticajem zapadnog imperijalizma (SAD i EU su ovdje ulagali milijarde dolara u agenturna udruženja koja su samo prema Srbiji i Srbima vodila jednu jezivu, destruktivnu politiku), a malo i frustracijom naše srednje klase – imamo bunt koji iako naoko opravdan predstavlja afirmaciju jedne totalitarne ideologije (anarhizma) koju je odabrala sadašnja generacija naših studenata. Prigrlili su i nekropolitiku – oni žele da donesu pravdu za poginule, pa u toj borbi zaboravljaju na svaku drugu politiku i prihvataju samo one koji im govore ono što žele da čuju. Riječ jeste o paralelnom univerzumu jedne privilegovane klase (i onih koji bi željeli da joj pripadaju), koja ne vidi ili potcjenjuje ostale probleme našeg društva, a srpstvo upravo prezire.

Položaj u kome se ukupno gledano nalazimo cijena je naše samostalnosti i teškog položaja u kom se vjekovima nalazimo – jedinstvenog na Balkanu i u Evropi (zapadno od Gruzije i Ukrajine). Preživjećemo, uz opasnost da ponovo imamo generaciju sličnu onoj koja je u Drugom svjetskom ratu izabrala kroato-slovenačkog agenta strane sile za naslednika kraljeva iz Karađorđeve loze. Takva je naša sudbina, no ako smo mi Srbi tokom proteklih vjekova nešto dokazali, to je da se protiv zle sudbine može boriti.