Piše: dr Petar Milatović Ostroški
Kao što je poznato, imamo Srpsku akademiju nauka i umjetnosti (SANU) čiji istorija seže do 7. novembra 1841. godine, što vidimo na sajtu SANU i taj istorijat doslovno glasi.
„Istorija SANU počinje 7. novembra 1841. godine kada je osnovano Društvo srpske slovesnosti (DSS) sa ciljem da proučava srpski jezik i na njemu propagira nauke. DSS je prema oblastima delovanja bilo podeljeno na pet odseka, a od 1847. godine rezultate svoga rada je objavljivalo u Glasniku Društva srbske slovesnosti. Zbog jačanja liberalne struje u DSS, koja je bila kritički usmerena prema vladajućem režimu, Društvo je suspendovano januara 1864. godine. NJegov rad je nastavljen 29. juna iste godine osnivanjem Srpskog učenog društva (SUD) koje je nastavilo poslove na prikupljanju i objavljivanju dokumenata o srpskoj istoriji, geografiji i etnografiji, i produžilo izdavanje Glasnika. Članovi Društva nisu se slagali sa njegovim osnovnim zadatkom – liberali su verovali da je prosvećivanje naroda njihov osnovni zadatak, dok su konzervativci proklamovali naučni rad. Budući da su razlike bile nepomirljive, osnovana je 1886. godine Srpska kraljevska akademija (SKA), a SUD je postojalo sve do 1892. godine, kada se spojilo sa Akademijom. SKA se sastojala od četiri stručne akademije – akademije umetnosti, akademije prirodnih nauka, akademije društvenih nauka i akademije filozofskih nauka. Pod njenim krovom započela su brojna sistematska i dugoročna istraživanja, od kojih neka traju i danas.
Posle Drugog svetskog rata zvaničan naziv Akademije promenjen je u Srpska akademija nauka, a od 1960. godine u Srpska akademija nauka i umetnosti (SANU). Podelu na stručne akademije zamenila je podela na odeljenja, kojih danas ima osam.“
Pored današnje Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU) imamo sijaset raznih „akademija“ i to na primjer:
– Srpsku kraljevsku akademiju naučnika i umetnika,
– Srpsku kraljevsku akademiju inovacionih nauka,
– Srpsku akademiju inovacionih nauka,
– Svetsku akademiju srpske umetnosti,
– Svetsku akademiju srpske književnosti,
– Svetsku akademiju srpske poetike,
– Svetsku akademiju srpske medicine,
– Svetsku akademiju srpske nauke,
– Evropsku akademiju srpskih nauka i umetnosti,
– Svetsku akademiju srpske nauke i umetnosti
Sve su to udruženja građana koja osnivaju tri lica i čiji su članovi najčešće ta tri osnivača.
Ta „Udruženja građana“ kao nevladine organizacije nisu ništa drugo do najobičnije obmane i samoobmane onih koji misle da jesu ono nijesu i što nikad ne mogu biti.
Žalosno i smiješno je što su neki ograničeni neograničeno sigurni u sebe kad se titulišu kao „akademici“, odnosno članovi neke od pobrojanih deset „akademija“, mada ih ima još mnogo više, ali bilo mi je ispod časti da se dalje bavim drskim mediokretskim marifetlucima.
Što je manja srpska teritorija sve je više nekih lažnih „akademija“!
U dilemi sam dok sve njih gledam kako se sprdaju sa srpstvom.
Ne znam ko je za ludnicu, a ko je tek izašao iz nje.
(Slovoslovlje/Mišljenja i stavovi u rubrikama Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije portala Borba)
