BUDIMO POTOMCI DA BI BILI PRECI

Vaše preosveštenstvo, vladiko Metodije, Gospodine predsjedniče Skupštine Crne Gore Gospodine Andrija Mandiću, Gospodine predsjedniče Vlade Srbije Milošu Vučeviću, časni oci, braćo i sestre, poštovani potomci učesnika Mojkovačke bitke.

Mojkovac, slaveći Božić, slavi i svoj imendan, i to govori o nebeskoj privilegiji koje bi trebalo da smo mi, Mojkovčani, duboko svjesni, kao što bi trebalo toga da budu svjesni i svi Srbi, od jadranskih vala do panonskih ravnina.

7. januar, dan kad je na nebu zasijala zvijezda Spasitelja, dan je i kad se proslavio Mojkovac, kad je Mojkovac proslavio Crnu Goru, kad je postao jedna od najsjajnijih kota na mapi srpstva.

Ono što se branilo i odbranilo na Mojkovcu, na Božić, toliko je veliko da se sa najvećih bjelosvetskih adresa uzaludno razgrađuje evo punih stotinu i više godina. Ali, i danas se, opet, na veličanstven način i spuča.

Senima mojkovačkih junaka koji su se žrtvovali za Srbiju, poklanja se danas predsjednik Vlade zemlje za koju je bio skovan gvozdeni plan i pakt da nestane, da se izbriše sa mape, zemlje u kojoj su strijeljali đake i vješali djevojke, i predsjednik Skupštine zemlje koja se tek odnedavno uspostavlja kao demokratska i evropska država. I te seni danas se vesele, ovdje, na Bojnoj njivi, na ovom strašnom mjestu veseli se i prah Nemanjića.

Temelj Brskova, iz kojeg je nikao Mojkovac, sagradio je unuk Nemanjin, a u temelj je uzidao i svoju glavu sa oreolom. I mi o tome gotovo ništa ne znamo, pismena o tim slavnim vremenima prekrio je pepeo.

Moj đed oslobađao je i Prizren, i Skadar i Glasinac. A ja sam izgubio skoro sve što je on oslobodio, ostao je samo Mojkovac.

Zahvaljujem predsjedniku Opštine Mojkovac, gospodinu Vesku Deliću, predsjedniku Skupštine Marku Janketiću, mladom i modernom rukovodstvu Mojkovca, slobodnijim i hrabrijim od svih prethodnih rukovodstava zajedno. Zahvaljujem članovima Žirija, koji su nagradili mene kao srpskog pjesnika – i u tome ima neke više pravde – i još i više, hvala im što čuvaju i Mojkovac, i ime Božije, i sapliću ih u jedan vijenac.

Vjerujem da ste nagradili moju angažovanost, prije nego moju poeziju. Ako je tako, onda ste pomogli mojoj poeziji, jer angažovanost je dužnost. I, hvala vam na takvom razumijevanju stvari.

Hristos se rodi.

(Bećir Vuković, Besjeda na dodjeli Nagrade „7. januar“ Opštine Mojkovac, 8. januar 2025.)