piše: Dražen Živković, urednik portala Borba
Ni jedan politički uređen sistem ne poznaje vladu bez političara ili rijetko koji gotovo uvijek osuđen na propast. Valjda iz razloga što su političari i partije koje predstavljaju direktni učesnici na izborima, sa svojim programima, idejama i vizijama.
Zato dobiju ili ne dobiju podršku na izborima od strane građana koji ih glasaju, rezultat na izborima determiniše put tih partija u vlast ili opoziciju nakon čega u mjeri mogućeg i dobijenog rezultata sprovode svoju politiku bilo iz pozicionih ili opozicionih redova.
Crna Gora je 30 avgusta, dobila dugo isčekivane promjene, makar na papiru, kada se matematički izračuna broj mandata dotadašnje vlasti i opozocije. Tri opozicione liste su uspjele da osvoje 41 poslanika i samim tim probude nadu mnogim ljudima koji su se istinski borili protiv DPS hobotnice punih 30 godina. Bili obespravljeni i poniženi samo zato što glasaju opozicione partije.
Zdravko Krivokapić je onako kako i priliči demokratskim principima, kao nosilac izborne liste koja je osvojila najveći broj mandata, dobio potpis svih 41 poslanika nove vladajuće većine.
Ono što je u početku hrabrilo, jeste što je bez ucjena i kalkulacija svaka partija sa svojim poslanicima stavila potpis na izbor novog mandatara, međutim ohrabrenje nije dugo trajalo, iako netipično, mandatar Krivokapić poseže za do sad neviđenim političkim mehanizmom, da iako bez partije i partijske infrastrukture, neko ko po sopstvenom priznanju prvi put glasa opoziciju, a ne partije dotadašnje vlasti, što bi naš narod rekao, okreće ploču i počinje postavljati ultimatume partijama koje su od građana dobile nesporno legitimitet da budu dio nove vadajuće većine.
A čime to pravda blokadu realizacije izborne volje građana? Ekspertima?! Javnost je dugo čekala imena i novu organizaciju vlade Crne Gore po takozvanom ekspertskom sistemu. I dobili smo personalna rješenja koja su malo poznata stručnoj ali i široj javnosti. Međutim, ono što je oborilo Krivokapićeve eksperte na prvom ispitu, jeste organizaciona šema ministarstava. Pa su tako u jedan resor sastavljanje oblasti koje nisu srodne niti slične, kao što su prosvjeta i sport, primjera radi.
E sad, ako je ministar ekspert sa prosvjetu, kako može ujedno biti ekspert i za sport? Dakle, svakome je jasno da nije u pitanju ekspertska Vlada u punom kapacitetu i u punom smislu te riječi.
Drugo, ekspert na političkoj poziciji kakva je ministarska, u političkom organu vlasti kakva je vlada, postaje političar koji donosi političke odluke. Ako neko igra za fudbalski tim on jeste fudbaler, bez obzira na svoju biografiju.
Jednostavno, neke teze koje potencira mandatar postaju neodržive, uz svo uvažavanje ambicije za depolitizaciju sistema, mandatar je postupio ucjenjivački.
Ukoliko bi i po dubinskih podjeli vlasti nastavio da insistira na nametnutom modelu eksperata, iako ih nije ni za vladu predložio, onda bi to značilo ulazak u autokratski model vladavine.
Tako bi jedan autokratski režim, zamijenili drugim, jer u tom slučaju ni smijenjena Đukanovićeva vlast ni aktuelna ne bi počivale na volji naroda. Narod je 30. avgusta glasao protiv autokratije i za uvođenje demokratije koja počiva na volji naroda.
Uz sve do sada vođeno, nadamo se da se mandatar neće usuditi da svoj autokratski model vlasti na začetku, proširi i po dubini. U tome nam ostaje jedina nada. A ona poslednja umire, zar ne?
