Piše o. Darko Đogo
Nepobitne istorijske činjenice:
– zapadna kolonija koja se danas naziva Crna Gora stekla je relativnu nezavisnost (nezavisnost samo prema Srbiji) na pokradenom referendumu 2006.g (v bijelu knjigu koju je priredio g. Jovan Markuš ).
– dugotrajnim procesom upravljanja identitetskim politikama došlo se do pozicije u kojoj su kao simboli anti-srpskog karaktera nove ne-države uzeti tradicionalna pjesma u verziji Sekule Drljevića i jedna od verzija alaj-barjaka kojoj su mijenjani heraldički elementi kako bi se himnom i zastavom jasno stavio do znanja diskontinuitet nove Crne Gore sa sopstvenom srpskom prošlošću.
– Takav razvoj snaga predstavljao je plod dugotrajnih procesa i podudaranja interesa klike oko Đukanovića i dominantno zapadnih faktora, uz katastrofalnu podršku Rusije i kratkovidih lokalnih političara poput onih iz Srpske takvom projektu.
Mogu da shvatim potrebu čovjeka da se ne otuđi sasvim od prošlosti svoga zavičaja. Intimno sam vezan za srpsku rodoljubivu mistiku 19.vijeka uključujući i onu vezanu za kult Cetinja, čak i kada racionalno znam da je oteklo mnogo decenija i još više procesa između sanjane i današnje Crne Gore. Ali ne mogu da shvatim nikako ljude koji su do juče znali i na svojoj koži osjećali represivnost, simboličku i svaku drugu, kolonijalne uprave, lažnost i neutemeljenost njenih simbola, a koji danas bez pogovora veličaju tu „državu“ i glorifikuju njene simbole. Ili nas ubjeđuju da navijaju za Crnu Goru Petrovića koju prepoznaju u današnjoj Crnoj Gori. Kao da je teško provjeriti da li je u pitanju ista stvar: okreneš se oko sebe.
Naravno da takva stvarnost nije ono što vidiš: u tome jeste poenta – današnja BiH nije savez srednjovjekovne srpske kraljevine i Hercegovine od sv. Save, iako baštinimo njihovu prošlost, tzv Kosova nije isto što i najsvetija srpska riječ već naziv za okupacionu upravu. Crna Gora kao politički polu-subjekat ne samo da nije Crna Gora Petrovića već njena čista suprotnost. U pitanju su homonimi, ponekad plod istorijskih okolnosti, ponekad stvoreni da nas ta homonimija između srpskog zavičaja i današnje kolonijalne administracije zavara. Kada se karakter Crne Gore ikada zaista temeljno vrati svom istorijskom biću, znaćemo to i na simboličkoj i svakoj drugoj ravni.
Do tada: niti mogu da prihvatim odrednicu Otadžbina bez Crne Gore u njoj, niti tu labilnu mentalnu higijenu prema kojoj je dojučerašnja represija istoznačna normalnom stanju stvari.
