Piše: Milan Gajović
„Ko jednom popusti, od njega se očekuje stalno popuštanje.“ (Narodna mudrost)
„Dokle god Srbija ne povrati svoj puni suverenitet i dok se ne izbavi iz vrednosnih modela Zapada, koji su protkali srpsko društvo, natjeravši ga da se potčinjava američkoj volji, Srbija će biti poslušni instrument mrežnog rata Zapada protiv Rusije.“ (Valerij Mihajlovič Korovin, 1977, ruski politikolog)
„Mi Srbi smo objekat geostrateške agresije kolektivnog Zapada.“ (Hadži Slobodan Stojičević, ekonomista, prevodilac, novinar, publicista, autor knjige „Mrežni rat protiv Srba“)
NATO pakt (19 država članica) je,1999.godine, izvršio agresiju (jer nije postojala prethodna saglasnost Savjeta bezbjednosti UN) na Saveznu Republiku Jugoslaviju, koja je za 78 dana uzrokovala više od 3600 žrtava (mrtvih i ranjenih) i ogromnu materijalnu štetu od preko 100 milijardi dolara. U toku agresije počinjen je genocid nad srpskim narodom, brojni ratni zločini, prije svega, protiv civilnog stanovništva, a upotrijebljena su i nedozvoljena sredstva borbe (za masovno uništenje).
Agresijom na SRJ, NATO pakt nije prekršio samo Povelju UN, već i sopstveni Sjevernoatlantski ugovor (član 1 – Rešavanje međunarodnih sporova mirnim putem i uzdržavanje od prijetnje ili upotrebe sile i član 7 – Potvrđivanje prava i obaveza Strana (članica Pakta – M.G.) po Povelji i potvrđivanje primarne odgovornosti Savjeta bezbjednosti UN za održavanje međunarodnog mira i bezbjednosti).
U zločinačkim vazdušnim napadima na SRJ učestvovalo je 16 država članica NATO (nijesu učestvovale samo Grčka, Island i Luksemburg). Od toga su 9 država bile istovremeno i članice Evropske unije (NJemačka, Francuska, Italija, Holandija, Španija, Belgija, Danska, Portugalija, kao i Velika Britanija (preciznije Ujedinjeno Kraljevstvo) koja je, 2020.godine, prestala da bude članica EU. Znači, najmoćnije i najuticajnije članice EU su, aktivno i nemilosrdno, učestvovale u agresiji, što je dokaz političkog i vojnog (bezbjednosnog) identiteta između NATO-a i EU.
Nakon okončanja agresije, Savjet bezbjednosti je, 10.juna 1999.godine, usvojio Rezoluciju 1244. Zašto je ona važna?
U preambuli Rezolucije se kaže:
„…ponovo potvrđujući privrženost svih država suverenitetu i teritorijalnom integritetu SR Jugoslavije (od 2006.godine, Srbije, kao pravnom sledbeniku – M.G.) …potvrđujući apel iz prethodnih rezolucija za široku autonomiju i suštinsku samoupravu za Kosovo…“
U tački 10 Rezolucije stoji da će „…narod Kosova moći da uživa suštinsku autonomiju u okviru SR Jugoslavije…“. A u tački 11 „Savjet bezbjednosti odlučuje da će glavna odgovornost civilnog prisustva (na KiM – M.G.) uključivati: a) unapređenje uspostavljanja do…konačnog rešenja, suštinske autonomije na Kosovu…“
U članu 60. stav 4. Ustavne povelje Državne zajednice Srbija i Crna Gora (2003), propisano je:
„U slučaju istupanja države Crne Gore iz Državne zajednice Srbija i Crna Gora, međunarodni dokumenti koji se odnose na Saveznu Republiku Jugoslaviju, posebno Rezolucija 1244 Savjeta bezbjednosti Ujedinjenih nacija, odnosili bi se i u cjelosti važili za državu Srbiju, kao sledbenika.“
NATO pakt je okupirao svetu, centralnu srpsku zemlju Kosovo i Metohiju i na njoj, protivpravno, izgradio vojnu bazu Bondstil, kod Uroševca.
Podsjetimo se, još jednom, da su 22 od ukupno 27 članica EU priznale nezavisnost lažne države Kosovo. Tu državoliku tvorevinu nijesu priznale Grčka, Kipar, Španija, Rumunija i Slovačka. Takođe, nezavisnost „države Kosovo“ priznalo je 26 od 30 članica NATO. Nijesu je priznale Grčka, Španija, Rumunija i Slovačka.
Zajednička i nepromjenljiva pozicija najmoćnijih država Zapada je, ne samo priznavanje nezavisnosti lažne države Kosovo, nego i sistemski i kontinuirani pritisak na Srbiju da pristane na samoamputaciju. U tom cilju, od petooktobarskog puča 2000.godine, do dana današnjeg, u Srbiji, sa časnim izuzecima, Zapad je na vlast instalirao marionetske garniture koje su pokazale potpunu spremnost da ispune zadatak – postepeno, puzajuće priznanje nezavisnosti lažne države Kosovo, ignorisanjem Rezolucije 1244 SB UN. Istovremeno, neprestano, sa visokim intenzitetom, i sa Zapada i od vlasti Srbije, traje medijsko propagandni proces anesteziranja srpske javnosti radi njene pripreme za odricanje od duhovnog srca – Kosova i Metohije. Uporedo, teče proces neutralisanja vojne moći Srbije i svođenje Vojske Srbije na faktor privlačenja, a ne odvraćanja neprijatelja.
Politički aksiomi (nepromjenljivi stavovi) Zapada prema Srbiji su da Srbija ne može postati članica EU sa KiM u svom sastavu, te ako istovremeno ne pristupi NATO-u, ako ne pristane na ukidanje Republike Srpske i ako, prethodno, ne raskine vojne, ekonomske, političke i kulturno – duhovne veze sa Rusijom. Savez sa Rusijom znači očuvanje teritorijalne cjelovitosti Srbije sa KiM u svom sastavu, kao i vojnu i energetsku bezbjednost države, kao i opstanak Republike Srpske. Nasuprot tome, članstvo u EU znači gubitak KiM, dalje rasparčavanje Srbije i nestanak Republike Srpske.
Koncept vojne neutralnosti Srbije je samo paravan njene vlasti koji se koristi za obmanjivanje građana o tobožnjoj principijelno izbalansiranoj saradnji Srbije i sa NATO paktom i sa Rusijom (preciznije, Organizacijom dogovora o kolektivnoj bezbjednosti – ODKB). A u stvarnosti, Srbija i Vojska Srbije sa NATO-om ostvaruju najveći stepen institucionalne saradnje za jednu državu nečlanicu, dok je saradnja sa ODKB-om deklarativna i simbolična.
Analizirajmo protivrečnosti u Strategiji nacionalne bezbednosti Srbije (u daljem tekstu: Strategija), koju je Narodna skupština usvojila 27. decembra 2019.godine, kao ključnom, krovnom dokumentu „radi zaštite i ostvarivanja nacionalnih interesa i očuvanja osnovnih nacionalnih vrednosti“.
NJena (protivrečna) polazišta su, između ostalog, „očuvanje suvereniteta i teritorijalne celovitosti, vojna neutralnost i evropske integracije“. U analizi strategijskog okruženja konstatovano je da „opšte stanje bezbednosti u svetu znatno ugrožava grubo kršenje Povelje UN i opšteprihvaćenih normi međunarodnog prava, a naročito mešanje u unutrašnje stvari suverenih država (a to se može odnositi samo na SAD i NATO – M.G.)…Posebno je zabrinjavajuća tendencija zaoštravanja odnosa između velikih sila uslovljena nadmetanjem za ostvarivanje njihovih suprotstavljenih interesa i promenu postojećih sfera uticaja…“
Na ovaj način, u istu ravan odgovornosti, stavljeni su Zapad (prije svega, SAD) koji vodi totalni, agresivni, neoružani, mrežnocentrični rat protiv Rusije (i Kine), i te države koje se brane od agresije!
Dalje, u Strategiji se navodi da „Organizacija severnoatlantskog ugovora (NATO) nastoji da prevaziđe teškoće u pogledu ostvarivanja adekvatnih budžetskih sredstava, kako bi mogla da se prilagođava promenama u strategijskom okruženju i izgrađuje neophodne kapacitete za suprotstavljanje savremenim izazovima, rizicima i pretnjama“?!
Ovakvim formulacijama Narodna skupština, kao advokat NATO-a, izražava „žal“ što ta „progresivna“ i „odbrambena“ organizacija nema dovoljno sredstava da se suprotstavi onima koji pružaju otpor njegovom mrežnocentričnom ratu, radi porobljavanja planete, i njihovim vojnim provokacijama protiv Rusije i Kine, prije svega?!
Dalje se kaže da „Za Republiku Srbiju UN imaju centralnu ulogu kada je reč o zaštiti njenog suvereniteta i teritorijalnog integriteta i statusu Autonomne pokrajine Kosovo i Metohija…Republika Srbija se zalaže za aktivniji pristup UN, po pitanju AP KiM…u skladu sa rezolucijom 1244…Protivi se prijemu privremenih institucija samouprave u Prištini u UNESKO i INTERPOL i transformaciji naoružanih formacija koje se nazivaju „Kosovske snage bezbednosti“ u oružane snage“ (Ko je formirao te oružane snage, pitamo. Odgovor je jasan – NATO)
„Protivpravno jednostrano proglašena nezavisnost teritorije koju administrativno obuhvata Autonomna pokrajina Kosovo i Metohija ne zasniva se na Ustavu Republike Srbije, Povelji UN i Rezoluciji SB UN 1244 i, kao takva, neprihvatljiva je za Republiku Srbiju, jer ugrožava njene nacionalne vrednosti i interese…očuvanje suverenosti, nezavisnosti i teritorijalne celovitosti uslov je opstanka Republike Srbije kao države“. U Strategiji se ističe „pravo nezavisnog vršenja zakonodavne, izvršne i sudske vlasti na celokupnoj teritoriji Republike Srbije , te očuvanje celovitosti njene teritorije…ne priznaje (se) protivpravno odvajanje bilo kog dela svoje teritorije…Zalaganje za očuvanje AP KiM u sastavu Republike Srbije …u skladu sa Rezolucijom 1244 SB UN i drugom normama međunarodnog prava…Republika Srbija neće priznati jednostrano proglašenu nezavisnost svoje južne pokrajine, ali će nastaviti dijalog sa privremenim institucijama samouprave u Prištini uz posredovanje EU, do postizanja dugoročno održivog i obostrano prihvatljivog dogovora.“
Zašto, onda, kada to priznaju, vlasti Srbije ne bojkotuju pregovarački proces između „Beograda i Prištine“, pod pokroviteljstvom EU, i založe se za njegovo vraćanje u Savjet bezbjednosti UN, gdje su Rusija i Kina, kao garanti poštovanja i primjene važeće Rezolucije 1244?
Protivno tome, u Strategiji je istaknuto da su nacionalni interesi i strateško opredjeljenje Republike Srbije „evropske integracije i članstvo u EU“. Znači, istaknuto je zalaganje za međusobno protivrečne ciljeve: „unapređenje i ubrzanje integracije u EU“ i „očuvanje suvereniteta i teritorijalnog integriteta“?!
„Republika Srbija podržava evropske vrednosti i spoljnopolitičke ciljeve EU, kao i glavne smernice njenog spoljnopolitičkog djelovanja.“ Ovo predstavlja podršku učešću najvećih i najuticajnih članica EU, Savjeta EU i Evropske komisije u mrežnocentričnom ratu Zapada protiv Rusije i Bjelorusije, prije svega!
U Strategiji se navodi i da „Oružana agresija na Republiku Srbiju u narednom periodu je malo verovatna, ali se ne može u potpunosti isključiti“. (Ko to može da bude agresor, ako ne NATO pakt, ironično se pitamo).
Uz saglasnost vlasti Srbije, u Vladi tzv. Kosova koja vodi ekstremnu antisrpsku politiku, učestvuju, čak su vršili i ministarske funkcije, predstavnici „Srpske liste“. U Strategiji se u vezi sa tim kaže:
„Radi normalizacije odnosa u AP KiM, Republika Srbija će pružiti punu podršku učešću Srba u radu privremenih institucija samouprave u Prištini (čitaj: učešće Srba u „vladi Kosova“)…“?!
Šta kaže Strategija o saradnji državne vlasti i Vojske Srbije sa NATO paktom?
„…Republika Srbija sarađuje sa NATO kroz program Partnerstva za mir ,sprovodeći vojnu neutralnost…Republika Srbija nema nameru da postane članica NATO, niti drugog vojno-političkog saveza…aktivna i sadržajna saradnja …sa državama članicama NATO i Partnerstvo za mir (su) put za trajnu stabilizaciju i napredak ovog regiona.“
Da su sočinitelji Strategije svjesni uzajamne povezanosti članstva u EU sa članstvom u NATO-u i da svjesno pristaju na to, potvrđuje sledeći citat iz Strategije:
„Saradnja sa NATO kroz Partnerstvo za mir je komplementarna aktivnostima koje se preduzimaju u okviru pristupnog procesa Republike Srbije Evropskoj uniji…“
Deklarativno zalaganje za saradnju i sa ODKB-om je u Strategiji formulisano ovako:
„Republika Srbija proširuje i produbljuje postojeći nivo svoje saradnje sa ODKB radi doprinosa globalnoj stabilnosti i bezbjednosti u skladu sa politikom vojne neutralnosti.“
A kako izgleda hronologija institucionalne saradnje sa NATO?
Republika Srbija je, 18.decembra 2006.godine, pristupila NATO programu Partnerstvo za mir radi „unapređivanja odbrambenih sposobnosti za zadržavanje vojne neutralnosti“?! U zgradi Ministarstva odbrane Srbije (koju je NATO porušio, tokom agresije) otvorena je NATO vojna kancelarija za vezu. Šef te kancelarije, general Tomazo Vitale (Tommaso Vitale) je, 2020.godine, kazao da „javnost nema jasnu predstavu o tome koliko blisko Srbija i NATO sarađuju još od vremena potpisivanja Partnerstva za mir…vidjećete da se partnerstvo NATO-a i Srbije zaista odvija na mnogo polja…“
Srbija (tačnije, Vlada) je prvi Individualni akcioni plan partnerstva (Individual Partnership Action Plan – IPAP) usvojila 2015.godine i podigla odnose sa NATO na „najviši nivo za države koje nijesu članice“. Ovim planom „Republika Srbija se obavezala da optimizuje organizacione strukture Ministarstva odbrane i Vojske Srbije…Poseban značaj pridaje se uzajamnoj saradnji pod pokroviteljstvom Grupe Srbija- NATO za reformu odbrane.“ Potpisan je, iste godine i Sporazum o statusu snaga (Status of Force Agreement – SOFA), kojim je, sem nesmetanog tranzita snaga NATO preko teritorije Srbije, omogućeno i privremeno stacioniranje tih snaga u Srbiji, uz garancije diplomatskih privilegija i imuniteta?!
Drugi ciklus IPAP-a, između Vlade Srbije i NATO usklađen je 7.novembra 2019.godine, za period 2019-2021.godina. Ministarstvo spoljnih poslova Srbije je tada saopštilo da „u okviru planiranja odbrane, koja obuhvata planiranje razvoja sistema odbrane i planiranja upotrebe odbrambenih snaga, Republika Srbija će usmeriti pažnju na odabir i implementaciju ciljeva partnerstva u okviru Procesa planiranja i pregleda (Planning and Review Process – PARP).“ Proces planiranja ima za cilj da „pomogne zemlji partneru da razvija kapacitete radi doprinosa aktivnostima Partnerstva za mir…“
Od zemlje partnera se zahtijeva da ispuni uslove interoperabilnosti (kompatibilnosti) – sposobnost za zajednički, usklađeni rad, uz nesmetanu razmjenu informacija i ispunjavanje NATO standarda. Podrazumijeva ispunjavanje Upitnika koji obuhvata pitanja iz domena odbrambene politike, relevantne ekonomske i finansijske (vojne) planove, detaljne podatke o vojnim kapacitetima partnerske zemlje koje je spremna da stavi na raspolaganje programu Partnerstvo za mir, kao i sveobuhvatni pregled vojnih snaga u cilju unapređenja njihovih sposobnosti da djeluju sa trupama i po standardima NATO. Partnerstvo obuhvata i politički i vojno-bezbjednosni domen, i, čak, zajedničku zaštitu tajnih podataka!
I ovo je dokaz da je Deklaracija o vojnoj neutralnosti Srbije samo paravan za obmanu javnosti i prikrivanje perfidnog i puzećeg pristupanja NATO paktu. I prećutno prihvatanje da je agresija NATO-a na SRJ bila opravdana!
Mahdi Darijus Nazemroaja (sociolog i naučni istraživač u kanadskom Centru za istraživanje globalizacije, porijeklom iz Irana), jedan od najpoznatijih kritičara NATO-a, prema časopisu „Pečat“, broj 384/2015, kazao je:
„IPAP je specijalno adaptirani proces koji se kreira, ne samo da bi obezbijedio integraciju u NATO, već drastično i dramatično modeluje zemlju za članstvo…NATO…ima nadzor nad celim procesom rekonfuguracije…Beograd (je) preduzeo vojne i bezbednosne reforme…dok su zvaničnici NATO-a napravili procene učinka i vodili ceo proces za Srbiju…pesimista bi jednostavno i iskreno zaključio da je Srbija kolonizovana (tihom okupacijom – M.G.).“
A Rik Rozof (Rick Rozoff, američki vojni analitičar, osnivač i urednik internacionalne mreže „Stop NATO“) je posvjedočio:
„…Treba znati da IPAP sporazum ne predstavlja nikakvu supstituciju za program pune integracije (u NATO – M.G.), već je deo tog procesa.“(Časopis „Geopolitika“, april 2015.)
Pod pokroviteljstvom NATO-a, Vojska Srbije je reorganizovana (prešla sa armijskog na brigadni NATO sistem), brojčano je smanjena sa oko 62.000 na oko 27.000 pripadnika i razoružana uništenjem borbene tehnike – više tona oruđa, oružja i municije (tobože zastarelog, a u stvari onog koje nije u skladu sa standardima NATO)!
Nedvosmisleno proizilazi da su stavovi Strategije su u potpunoj suprotnosti sa stvarnošću koju srpska vlast kreira.
Naime, Briselskim sporazumom („Prvim sporazumom o principima koju regulišu normalizaciju odnosa“), iz 2013.godine, kao međunarodnim (međudržavnim) ugovorom, Srbija je, de facto, priznala državoliku tvorevinu, lažnu državu Kosovo, a država Srbija se samoraspustila i samoiselila sa središne srpske zemlje. Drugim riječima, Srbija se, samovlasnim neustavnim i nezakonitim odlukama njene vlasti, na teritoriji svoje AP KiM, odrekla suverenosti, te upravne (policijsko-bezbjednosne) i sudske vlasti, što su bitni atributi državnosti. Srbija je priznala ustavnost i zakonitost pravnog poretka „države Kosovo“. Administrativne granice između centralne Srbije i KiM postale su državne granice.. Srpske sudije su položile zakletvu pred tadašnjim „premijerom“, ratnim zločincem Hašimom Tačijem. I takav Sporazum se, nesmetano i neometano od vlasti Srbije, primjenjuje do dana današnjeg
U tekstu Sporazuma se, između ostalog, navodi:
„…7. Na Kosovu će postojati jedinstvene policijske snage koje se zovu Kosovska policija. Sva policija na severu Kosova će biti integrisana u okvir Kosovske policije. Plate će isplaćivati samo Kosovska policija…
10. Sudske vlasti biće integrisane i funkcionisaće u okviru pravnog sistema Kosova…
11. Opštinski izbori će biti organizovani u severnim opštinama 2013.godine uz posredovanje OEBS-a a u skladu sa kosovskim zakonom i međunarodnim standardima…
14. Dogovoreno je da nijedna strana neće blokirati, ili podsticati druge da blokiraju napredak druge strane na putu ka EU…“?!
Dalje razdržavljenje Srbije na KiM izvršeno je potpisivanjem tzv. Vašingtonskog sporazuma, od 4..septembra 2020.godine, prije svega, u oblasti elektroprivrede i vodoprivrede.
Svjedoci smo kako SAD i Evropska komisija (vlada EU) namjeravaju da ubrzaju dijalog vlasti Srbije i „države Kosova“, u cilju postizanja tzv. sveobuhvatnog sporazuma koji bi značio prijem te lažne države u UN i druge međunarodne organizacije. Vlasti Srbije insistiraju samo na tome da Priština nije ništa uradila na primjeni odredbi Briselskog sporazuma koji se odnose na Zajednicu (srpskih) opština. Šta je o tome napisano u Sporazumu?
„1.Postojaće Asocijacija / Zajednica opština u kojima Srbi čine većinsko stanovništvo na Kosovu…
4. U skladu sa nadležnostima dodeljenim Evropskom poveljom o lokalnoj samoupravi i kosovskim zakonom, opštine učesnice će imati pravo da sarađuju (u)…oblastima ekonomskog razvoja, obrazovanja, zdravstva, urbanizma ruralnog razvoja (kao i da imaju)…5.…druge dodatne nadležnosti koje mogu delegirati centralne vlasti („države Kosovo“ – M.G.). 6. Zajednica / Asocijacija će imati reprezentativnu ulogu prema centralnim vlastima i u tom cilju biće predstavljena u konsultativnom veću zajednica…“
Zaključujemo, da Zajednica (srpskih) opština djeluje u okviru pravnog poretka „države Kosovo“ i u skladu sa „kosovskim zakonom“ i ne posjeduje nikakve državne funkcije. To je samo bacanje prašine u oči srpskoj javnosti kako vlasti Srbije tobože neće priznati „Kosovo“, a da Srbija ne dobije ništa! Nikakva kompenzacija ne može opravdati davanje svoga za svoje!
Šta SAD misle o tome, razjasnio je njihov specijalni predstavnik Gabrijel Eskobar, koji je nedavno izjavio, u vezi nadležnosti Zajednice (srpskih) opština, da je to „suverena odluka koju Vlada Kosova mora da donese…“ A Miroslav Lajčak, specijalni predstavnik EU (preciznije, njene vlade – Evropske komisije) za „dijalog Beograda i Prištine“, je nedavno izjavio da „niko razuman ne može dozvoliti Republiku Srpsku na Kosovu!“
Vlasti Srbije se redovno priključuju sankcijama Savjeta EU protiv Bjelorusije, a time posredno i protiv Rusije. A predsjednik Bjelorusije Aleksandar Lukašenko je jedini predsjednik države koji je, usred zločinačke agresije NATO pakta na SRJ, u aprilu 1999.godine, rizikujući život, posjetio Beograd i pružio direktnu podršku rukovodstvu SRJ i Srbije.
Ukoliko vlasti Srbije, pod pritiskom Srpske pravoslavne crkve, patriotske javnosti i Rusije, budu odugovlačile sa postizanjem tzv. sveobuhvatnog dogovora Srbije i lažne države Kosovo, SAD i Evropska komisija su pripremile sankcije najvišim državnim rukovodiocima i poslovnim ljudima bliskim vlasti Srbije, pa i samom predsjedniku Vučiću! Predsjednik Republike Srbije, njegova uža i šira rodbina, srpsko državno rukovodstvo i istaknute srpske patriote su na „crnoj listi“ tajnih službi SAD, V. Britanije, NJemačke i NATO pakta i stalno se prate, a njihovi razgovori neprekidno prisluškuju!
Čitajući ovo štivo, dodje mi da pomislim da nije loše, dapače je nužno da zahtevamo i da ne odustanemo od namere da Srbiju vratimo u granice svete zemlje Dušanovog carstva. Nije zgoreg ni da zaratimo s Turcima i naplatimo im 500 godina “slobode”. A i zašto ne bi, mi smo moćna mnogoljudna zemlja, bogata svim i svačim, pa i ovakvim dubokim misliocima.