Ristić: Ukrajinski rat je dio procesa koji je počeo padom Berlinskog zida i nastavio se razbijanjem Jugoslavije i pretvaranjem Kosmeta u američku koloniju u Evropi!

Ukrajinski rat je samo faza procesa koji je počeo padom Berlinskog zida, nastavio se razbijanjem Jugoslavije, osnivanjem Evropske unije sa ambicijom da postane samostalna imperijalna ekonomska i vojna sila, agresijom na Jugoslaviju, pretvaranjem Kosmeta u američku koloniju u Evropi – slično Panami između dvije Amerike, i trajaće i dalje, izjavio je u intervju za Novosti pozorišni reditelj Ljubiša Ristić.

* Evropa je, kažete, militarizovana i nacifikovana. Kako je dovela sebe na ivicu propasti?

– Nije Evropa na ivici propasti, ne još. Zasada je na rubu pameti, kako bi rekao Miroslav Krleža. O propasti i spasavanju biće moguće govoriti možda u oktobru, kada NATO vojske počnu da guše socijalne nemire u prijestonicama i predgrađima EU. Do svega u čemu se Evropa sada nalazi dovela je neutemeljena iluzija da se ekonomska snaga može pretočiti jednostrano u političku moć… Oni koji su okupiranu Zapadnu Evropu posle 50 godina pustili da se uljuljkuje u slatkom snu nacifikacije, sada je militarizuju i tjeraju da troši svoje bogatstvo na kupovinu mašina za ubijanje na daljinu koje će ubrzano isporučivati njihova, donedavno posrnula u besposlici, vojna industrija.

Oni koji su svoje „trabante“ i okupirane klijente posle 50 godina prepustili bivšim saveznicima u farsi koja se zvala „pad Berlinskog zida“ i „pad komunizma“, da bi promjenom političkog i ekonomskog sistema uz nuklearni adut sačuvali svoje prerogative velike sile, ovog su proljeća objavili da je dvesta godina pogrešne istorije Rusije, od Petra Velikog donedavno, konačno završeno i da je budućnost Nove Rusije tamo gdje je budućnost svijeta – na Istoku. Tako je Evropa postala ostavljena ljubavnica, vjerovatno i zato što postoji u surovom svijetu mačo-siledžija koji se ne obaziru mnogo na krokodilske suze mirišljavih gospođica. Uostalom, jedini sovjetski-ruski film kojem je Akademija u Holivudu dala Oskar zvao se „Moskva suzama ne vjeruje“.

* Može li se sa tog ruba propasti uopšte vratiti?

– Nije nemoguće da će, nakon militarizacije Evrope, njenu denacifikaciju opet sprovoditi oni koji su nagovorili Sadama da napadne Kuvajt, da bi mu, zbog toga, srušili Bagdad i okolinu, tako da još dugo neće povratiti svoju sposobnost da proizvede onoliko nafte koliko može da utiče na cijenu barela nafte, koja je obrnuto proporcionalna cijeni prolivene krvi u demokratizaciji i borbi za ljudska prava. Izgleda da je, kao 1945, samo demilitarizacija i denacifikacija Evrope jedini način da se ona vrati sa ruba propasti. Uostalom, isto kao posle Šarlemanja, posle Napoleona, posle Hitlera i društva… Kao posle svakog pokušaja da se na račun svih ostalih stvori Prva, Druga i Treća Evropa. Ova, čije nevolje posmatramo i sa čijom spoljnom politikom treba, valjda, da se usaglašavamo – četvrti je takav pokušaj. Izgleda da je takva spoljna politika i uzrok nevolja.

* A sve je počelo od raspada Jugoslavije?

– Njemačka i Sovjetski Savez su kroz svoje novootkriveno savezništvo, u rušenju Berlinskog zida i eliminisanju Amerike iz Evrope, ispravno razumjeli da je neophodno eliminisati Jugoslaviju kao američku tačku oslonca u Evropi, usput realizujući slatki revanš Njemačke za dva izgubljena svjetska rata na Jugoistoku i Sovjetskog Saveza za 1948, kada se pokazalo Kini i ostatku komunističkog sveta da je moguće iskočiti iz Staljinovog aviona. Naravno, ako se ima padobran. Američki, u konkretnom slučaju.

* Nestanak Varšavskog pakta bio je nužan preduslov za takav scenario?

– Ukidanje Varšavskog pakta učinilo je besmislenim opstanak NATO i Amerike kao predominantne evropske sile. Priznanje otcjepljenja Hrvatske i Slovenije, sponzorisano od strane Njemačke, sa Rusijom iza leđa, izazvalo je odgovor SAD priznavanjem otcjepljenja Bosne i Hercegovine. Sa jasnom idejom da to treba da izazove građanski rat koji će logistički, naoružanjem i kadrovima obezbijediti JNA kao NATO armija, koja operativno djeluje u svojoj operativnoj zoni – obezbjeđujući na sve tri ambiciozne nacionalne strane mali, prljavi rat koji će zauzvrat obezbijediti mirotvorni mandat NATO-a pod maskom UN i opstanak ove zločinačke organizacije u evropskim poslovima, do daljeg.

* Tako se desio opasan presedan, sa dalekosežnim posledicama?

– To je dalje, redom, značilo dugogodišnje političke, ekonomske, kulturne i sportske sankcije uz saglasnost Rusije u Savjetu bezbjednosti, podršku svim sledećim otcjepljenjima, njegovanje i potporu svim suprotstavljenim nacionalizmima. Ali, i istorijsku reviziju i oslonac poraženim ideologijama i pokretima u Jugoslaviji iz vremena Drugog svjetskog rata. Zatim, značilo je protjerivanje srpskog stanovništva iz BiH i Hrvatske uz direktno američko planiranje i logističko rukovođenje, preuzimanje albanskog separatizma iz njemačke kontrole, formiranje terorističke OVK, promjenu statusa ove grupacije u borce za slobodu i favorita administracije u Vašingtonu i Briselu, aktiviranje oružane pobune na Kosovu i Metohiji. A onda, bombardovanje SR Jugoslavije, protjerivanje srpskog naroda i okupaciju dijela suverene teritorije članice UN, bez saglasnosti Savjeta bezbjednosti u svim fazama tog rata – pod izgovorom humanitarne intervencije.

* Na našem malom „uzorku“ zapravo se menjala geopolitička slika svijeta?

– Sovjetski Savez i kasnije Rusija bili su u iluziji da će ih Zapad prihvatiti kao ravnopravnog učesnika u podjeli plijena novog svjetskog poretka, sa svojim Gorbačovima, Jeljcinima, dogmatama i reformatorima, korumpiranim i naivnim, tajkunima i političarima. Nisu shvatali da mrcvarenje i ubistvo Jugoslavije nije ništa drugo nego pokazna vježba za ono što se njima sprema. Kad su shvatili, ni desetak godina posle podrške puču 5. oktobra 2000, bilo je kasno: NATO je počeo da se širi i okružuje, za početak Evropu i, prije svega, Njemačku. Prevara i zaboravljanje obaveza koje je Amerika imala prema Jugoslaviji, ponovila se i u slučaju Rusije, kojoj se spremao isti scenario. Ulogu Hrvatske sada je dobila Ukrajina, ulogu ustaškog pokreta sada su dobili ukronacisti Bandere i kompanije…

* Jesu li iz jugoslovenskog slučaja Rusi naknadno izvukli neke pouke?

– Ono u čemu je Jugoslavija bila bespomoćna, Rusija, poučena očiglednostima, nije odmah bila spremna da spriječi. Morala je da se osposobi za odgovor ekonomski, vojno, spoljnopolitičkim savezništvima, unutrašnjim politikama umanjenja haosa, izdaje i zloupotreba u vojnom, civilnom i bezbjednosnom aparatu. Taj proces potrajao je skoro deset godina otkako je postalo jasno kakav je plan NATO-a sa Ukrajinom i svim ostalim zemljama Istočne Evrope, uguranim milom ili silom u NATO i Evropsku uniju. Tako, sada imamo to što imamo u Evropi, zvali to specijalnom vojnom operacijom ili agresijom, svejedno.

* Sve je očiglednije da Evropa postaje talac ovog rata, nesvjesna da će i sama postati žrtva nametnutih sankcija?

– Fantazmagorija o tome da Evropa može da se osamostali i svoju imperijalnu kandidaturu lansira prema imperijalnim silama koje su je 1945. demilitarizovale i denacifikovale (ali i prema konfučijanskom carstvu komunističkog kapitalizma koje će ih sve zajedno na kraju pomiriti i smiriti), urušila se ovog proljeća, za nekoliko nedelja, na liniji Harkov-Bjelgorod-Kursk-Orel. Tačno tamo gdje je nacistička Nova Evropa nestala u ognju najveće tenkovske bitke koja je riješila ishod Drugog svjetskog rata. Amerika i Rusija, svaka na svoj način i svaka iz svojih suprotstavljenih ali saglasnih interesa, zbrisale su Evropu sa političke karte svijeta i ostavile je na milost i nemilost obnove Ukrajine i budućih „Ukrajina“ kroz program koji se zove „Pojas“ i „Put“. U budućem svijetu blaženog hladnog rata i gvozdenih zavjesa, u kojem razni budući interneti rade besprekorno, a nafta i gas cure: bez obzira na to da li se plaćaju dolarima, rubljama, juanima, evrima ili rupijama.

* Gde je radnička klasa danas, je li definitivno (i zauvek) utopija mogućnost njihovog klasnog ujedinjenja?

– Svi napori da se radnička klasa osvijesti i postane klasa za sebe (umjesto klasa po sebi), završili su se ovih dana upisivanjem radničke klase u srednju klasu, upisivanjem komunista u socijaldemokratske konvertite i NATO zelenim i Davos LGBT aktivizmom kao zamenom za klasnu borbu, kompromitovanu revolucijama koje su, tobož, pojele sopstvenu djecu. Ipak će biti da su revolucionarne države pojele revolucije, a ne obrnuto. Proleteri su danas samo gladne izbjeglice bez posla i nezaposleni koje su na radnom mjestu zamijenili roboti ili gladna djeca Trećeg svijeta koja još nisu izbjegla. Njima treba čestitati Praznik rada 1. maj, bez ironije i sa povjerenjem da će jednog dana uspjeti da postanu klasa za sebe.

(Novosti online)