Čija imovina i nekretnine se brane na protestima ispred skupštine: Milo i Aco Đukanović

BORBA od danas počinje novi serijal pod nazivom “Čija imovina i nekretnine se brane na protestima ispred skupštine?“

Nakon dva održana protesta u organizaciji DPS-a i satelitskih stranaka, te poruka, parola i zahtjeva koji su se mogli čuti sa njih, postalo je više nego očigledno da Đukanović, njegova lažna stranka i sateliti pokušavaju da podizanjem vještačkih tenzija, širenjem mržnje i ekstremizma i paničnom agresijom spriječe oduzimanje svoje nelegalno stečene imovine i podlijeganje Zakonu o njenom porijeklu.

Nakon što je ušao u flagrantno kršenje Ustava i pravno nasilje, a posebno poslije odbijanja da da mandat za sastav nove vlade Miodragu Lekiću, lideru DEMOS-a, Đukanović se odlučio da nastavi sa srljanjem u seriju blokada i opstrukcija. Debakl na lokalnim izborima 23. oktobra, posebno gubitak vlasti u Glavnom gradu, za Đukanovića i njegov blok bio je znak da je pad podrške nezaustavljiv proces, pa se ušlo u opasnu zonu bezakonja, jer se nemogućnost odlučivanja i nemanje kvoruma u Ustavnom sudu iskoristilo da i dalje nema tranzicije vlasti u Podgorici.

Iza poslednjih političkih akcija se krije samo pokušaj da se sačuva nelegalno stečena imovina i lična sloboda, a na vrhu te piramide destrukcije, agresije i ekstremizma, kojoj smo svjedoci u poslednjih nekoliko mjeseci nalaze se braća Milo i Aco Đukanović.

MILO I ACO ĐUKANOVIĆ: NEKADA UZORNI KOMUNISTI, DANAS MILIJARDERI I VLASNICI POLA CRNE GORE

Milo Đukanović je rođen u Nikšiću 1962. godine. Već kao omladinac prišao je Savezu komunista i bio u rukovodstvu omladinske organizacije partije. Na poziv Ratka Kneževića, svoga kasnijeg kuma, dolazi iz Beograda u tadašnji Titograd gdje su “mladi, lijepi i pametni“ u tzv. AB revoluciji smijenili staro komunističko rukovodstvo.

Đukanović, po struci ekonomista, bez dana radnog iskustva, krajem 1990. godine, na prvim višestranačkim izborima u Crnoj Gori izabran je za poslanika, a najmlađi premijer u Evropi postaje već naredne godine – na 29. rođendan. Ostalo je zapisano da je Crna Gora bila jedina zemlja u Evropi u kojoj su na prvim višestranačkim izborima pobijedili komunisti, a Đukanović se posebno istakao izjavom prije raspisivanja izbora da će Crna Gora razmisliti da li da uopšte uvodi višestranačje. Time je već na samom početku svoje političke karijere, Đukanović pokazao autokratske sklonosti i nespremnost na dijaloge i kompromise, a posebno je bio brutalan u obračunu sa svojim političkim protivnicima.

Aco Đukanović, brat Mila Đukanovića, ušao je u istoriju kao formalno najbogatiji Crnogorac u njenoj istoriji. Rođen je u Nikšiću 1965. godine. Za razliku od svoga brata Mila, koji je iz Beograda pratio događaje i rušenje starog komunističkog rukovodstva, on je imao istaknutu ulogu u događajima vezanim za AB revoluciju 1988/89 godine kao predstavnik studenata Pravnog fakulteta. Aco je u ofucanom džemperu prozivao stare komunističke rukovodioce za pojedeno besplatno jagnje, a narod nije ni slutio da će se samo koju godinu kasnije Aco obresti u društvu italijanskih mafioza sa juga Italije, čuvenih švercera nafte, cigareta i droge, biti njihov jatak i namicati milionsko bogatstvo. Sve to dok je narod ojađen i opljačkan, ostavljen bez posla i na ulici, borio da na svaki način sastavi “kraj sa krajem“.

NAJVEĆI RATNI HUŠKAČ I ŠVERCER 1990-tih

Na početku građanskog rata u bivšoj Jugoslaviji, Milo Đukanović se istakao svojim ratnohuškačkim izjavama, pozivom na konačan obračun sa “ustašama“, optuživanjem svih koji su odbili mobilizaciju “izdajnicima“, dakle, Đukanović je bio najrigidniji i najaktivniji u lovu na ‘’unutrašnje neprijatelje’’. Na udaru su bili i politički protivnici (uglavnom okupljeni oko Liberalnog saveza) a ni manjinski narodi nisu bili pošteđeni njegovih riječi, pa i ne-djela (uglavnom pripadnici bošnjačkog naroda)

Maltretiranja, hapšenja, prebijanja, pa čak i teški zločin deportacije izbjeglica, zloupotrebe javne i tajne policije u partijske i lične svrhe, pljačka građana putem deviznih štedionica, osiromašenje radnika i zatvaranje gotovo svih fabrika i pogona, sve su to bili ‘’rezultati’’ rada Vlade Mila Đukanovića u samo prvih par godina vlasti.

Sa druge strane, dok je ogromna većina građana grcala u nemaštini, a tzv. srednji sloj razoren i uništen, rađala se nova crnogorska klasa, Đukanovićevi tajkuni, gotovo po pravilu svi redom njegovi prijatelji, ‘’drugovi sa košarke’’, školski drugovi, kumovi, braća.
Šverc pod patronatom države epskih razmjera, u vremenu blokade i sankcija, ne bi bio toliko sporan, da se iza njega nije krilo namicanje bogatstva za samo uski krug ljudi vezanih uz Đukanovića lično. Doušnička mreža zloglasne crnogorske UDBE je godinama kasnije u svakoj kafani, na svakoj svadbi ili saučešću, širila laži kako se šverc morao raditi ‘’da bi Crna Gora opstala’’, ‘’da bi se isplaćivel plate i penzije’’, iako svako dobronamjeran odlično zna da su od onih 1000 dojč maraca sa kraja 1980-tih i početka 1990. godine, građani svedeni na par maraca plata i penzija.

Šverc cigareta, nafte i oružja je cvjetao, a pojedinci iz Đukanovićevog okruženja su ‘’preko noći’’ postajali multimilioneri.

ACOV METEORSKI USPON POČETKOM 1990tih: Od “muzičkog producenta“ do jataka italijanskih mafijaša

Aco Đukanović, je početkom devedesetih bio “muzički producent“, a prije par godina je isplivao snimak njegovog žiriranja 1991. godine, kada je ocjenjivao pjesme koje su bile kandidati da predstavljaju Jugoslaviju na Evrosongu. Đukanović je kroz svoju firmu „Maraton“ organizovao i promovisao folk koncerte.

Vrlo brzo se iz “producentskih voda“ uključio u švercerske. Kada se tadašnja SR Jugoslavija našla pod sankcijama i blokadom, cvjetao je šverc nafte i cigareta, kao i dr. akcizne robe, pa se preduzimljivi Aco, koristeći položaj svoga brata Mila, premijera Crne Gore, otisnuo u kriminalne vode.

“Italijanski mafijaši uključeni u šverc cigareta preko Jadrana, družili se se i poklanjali stvari Acu Đukanoviću, dok ih je istovremeno nekadašnji šef barske policije Vaso Baošić čuvao od hapšenja, a za Brana Mićunovića kažu da komanduje Crnom Gorom, pisali su mediji.

Tokom saslušanja kod bivšeg tužioca Đuzepea Šelzija, Tomazo Laraspata 1998. pričao je kako je brat premijera Mila Đukanovića tih godina bio nerazdvojan sa, takođe, visokopozicioniranim članom krimi klana Konstantinom Samom.

Laraspata je član klana Sakre Korone Unite koji je, prema nalazima tužilaštva u Bariju, kao bjegunac od italijanskog sudstva boravio zajedno sa bratom Rafaeleom u Crnoj Gori do 7. oktobra 1997, kad je pobjegao nazad u Italiju. Uhapšen je 30. 01.1998. godine. Samo je u Italiji uhapšen krajem maja 1997. godine, kada se vratio u Italiju iz Crne Gore.

Na saslušanju kod Šelzija tužioca koji je pokrenuo istragu o crnogorsko-italijanskoj švercerskoj vezi, Laraspata tvrdi da je Konsatantino stalno bio zajedno sa “predsjednikovim bratom”, da su mu poklonili bijelu “kalibru”, a kasnije i 10 miliona lira.

To su sve radili, kako je Laraspata pričao, da bi “pridobili” Vasa (Baošića) koji im je govorio kada treba da se sklone, jer ih traži policija iz Barija.

Istom tužiocu, bos Sakre Korone Unite Benedeto Stano, ispričao je da je u Crnoj Gori glavni Brano (Mićunović), da on svime komanduje i da je u veoma dobrim odnosima sa Milom Đukanovićem. U iskazu on tvrdi da su i drugi mafijaški bosovi iz Italije imali komunikaciju sa Đukanovićem, da su pomagali crnogorsku policiju i Vladu i da su “tamo sve mafijaši“.

Vito di Emidio je u svom svjedočenju pred tužiocem Šelzijem rekao: “Dva puta je došao predsjednikov brat, samo dva puta je ta osoba došla, a poslije je predsjednikov brat slao osobu sa bijelim autom, neku vrstu Honde Civic, oni mali automobili… Ta je osoba uvijek dolazila naoružana i uzimala vreću… uzimao bi 400-500 miliona (lira, oko 400-500 hiljada tadašnjih maraka) i odnosio ih“

AMERIČKI PION I IZDAJA SLOBODANA MILOŠEVIĆA

Kada je Slobodan Milošević ‘’od faktora mira i stabilnosti’’ postao ‘’balkanski kasapin’’, Milo Đukanović je pozvan u Vašington da promijeni politički dres, pa je po povratku iz SAD-a, u intervjuu za beogradsko ‘’Vreme’’ izjavio da je Milošević ‘’prevaziđen političar’’. Tako je nakon izdaje bivše SFR Jugoslavije, Đukanović izdao i svog političkog oca koji ga je s ulice i doveo na vlast u januaru 1989. godine.

Jedinstvena Demokratska partija socijalista (DPS) se podijelila na dva krila- njegovo i ono Momira Bulatovića, a u okršaju na predsjedničkim izborima u oktobru 1997. godine, Đukanović izlazi kao pobjednik, učvrsćuje svoju nekontrolisanu vlast i kreće u nove obračune sa političkim protivnicima.

U intervjuu iz jula ove godine, Vilijam Montgomeri, nekadašnji ambasador SAD u Srbiji i Crnoj Gori, Hrvatskoj i Bugarskoj, izjavio je da su SAD u hrvatskom gradu Cavtatu imale brod sa ekipom Centralne obaveštajne agencije (CIA) čiji je jedini posao bio da spasi tadašnjeg i aktuelnog predsednika Crne Gore Mila Đukanovića ako tadašnji predsednik SRJ Slobodan Milošević krene na njega.

„Gledao je iz kog smera vetar duva i prilagođavao se tome. Ako pogledate njegov život videćete da je započeo kao lojalan komunista, potom bio lojalan Miloševiću, a u određenom trenutku shvatio je da Milošević neće pobediti, pa je promenio stranu, okrenuo pogled na Zapad tražeći podršku. U toj je ulozi bio tokom kampanje bombardovanja Savezne Republike Jugoslavije (SRJ). Ali onda kad je Milošević otišao, počeli smo posvećivati puno više vremena i pomoći Srbiji, dok je pre to išlo više Crnoj Gori. Uglavnom, mi smo tokom Miloševićevih godina, kad se Đukanović okrenuo i odmakao od Miloševića i kad je bilo vrlo teško obezbediti finansiranje za njegovu vladu, počeli da dozvoljavamo masovnim krijumčarima duvana da operišu iz Crne Gore. Mi kao Zapad. Okrenuli smo glavu i odlučili da ne vidimo to krijumčarenje. Među ostalima i Italija“, rekao je Montgomeri.

MILO ĐUKANOVIĆ, ŠEF DRŽAVNE MAFIJE

Krajem 1990-tih i početkom 2000-tih desila su i mnogobrojna ubistva, uglavnom ljudi uključenih u posao šverca, iz policijskih i krugova bliskih DB-u, pa čak i onih iz najbližeg Đukanovićevog okruženja. Gotovo sve likvidacije su ostale nerazriješene, a Đukanović je i formalno postao šef državne mafije, neprikosnoveni vođa političkog i kriminalnog krila.
Raspisivanjem referendum 2006. godine i proglašenjem Crne Gore nezavisnom državom, Đukanović se bukvalno spasio italijanske optužnice, koju su građani Crne Gore i regiona mogli da čitaju sa stranica zagrebačkog ‘’Nacionala’’ i podgoričkog ‘’DAN-a’’ par godina ranije, te time obezbijedio sebi imunitet od krivičnog gonjenja.

Mafijaška bajka se nastavila, a Crna Gora ulazi u novu fazu kriminalnog razvoja, postavši jedna od najvećih peraonica prljavog novca u evropi, možda i šire. Ušlo se i u biznis narkotrafikinga, a blago Đukanovićevog klana, stečeno nelegalnim aktivnostima se samo uvećavalo i množilo.

ACO VLASNIK PRVE BANKE, osnovane 1901.

Devedesete su mlađem Đukanoviću prošle u švercerskim poslovima sa “italijanskim turistima“, kako su ih nazivali šefovi partijske DPS policije, poslovima sa cigaretama i naftom, te namicanju ogromnog bogatstva, do tada nezamislivog za siromašne crnogorske prilike. Poznat po ljubavi prema pjevačicama i kocki, s vremena na vrijeme bi po kuloarima dolazile priče kako je Aco izgubio stotine hiljada u kazinima na crnogorskom primorju ili kao u junu 2000. godine učestvovao u prebijanju člana LSCG-a Zorana Kljajića u hotelu “Crna Gora“. A onda je došao momenat za konačan ulazak u “legalne tokove“.

Odmah nakon referenduma 2006. godine, 29. avgusta 2006. godine “Crnogrska komercijalna banka“ je prodata mađarskoj OTP banci za 105 miliona evra. Kupoprodajni ugovor je potpisala sestra Miodraga Perovica, Milka Ljumović, uz dogovor da ostane na čelu banke. Od tih 105 miliona evra Aco Đukanovic je dobio oko 11 miliona, Dragan Brković (kompanija “Vektra“, Milov kum) dobio je oko 19 miliona evra.

Montenova“, firma koja je u vlasništvu Aca Đukanovića, brata tada odlazećeg premijera Crne Gore Mila, je nakon transakcije na Montenegroberzi postala najveći vlasnik „Nikšićke banke“ sa više od 42 odsto akcija. Akcije su prodate po nominalnoj vrednosti od 127,82 evra. Polovina ukupnog iznosa je plaćena u gotovini, a ostatak u obveznicama stare devizne štednje.

“2007. godine izvršena potpuna promjena vizuelnog identiteta i naziv je promijenjen u Prva banka Crne Gore – osnovana 1901. Ovim izmjenama  željela se sačuvati tradicija  koju banka ima, ali i afirmisati  njena aktivnost na čitavoj teritoriji Crne Gore.  Uporedo sa tim, promijenjeno je i sjedište banke, sa novom lokacijom  u Podgorici“, piše na sajtu “Prve banke“, čiji je Aco većinski vlasnik.

O radu “Prve banke“, po mnogima najveće peraonice prljavog novca u istoriji ovih prostora, napisane su tone tekstova i analiza.

ACO ĐUKANOVIĆ VLASNIK POLA CRNE GORE

Prva banka u većinskom vlasništvu Aca Đukanovića, oduzimanjem imovine zbog nevraćanja kredita, vlasnik je 300.000 kvadrata zemlje – 50 atraktivnih zemljišnih parcela i kompleksa lokacija od Ulcinja, Herceg Novog, Podgorice, Nikšića preko Danilovgrada, do Žabljaka i Kolašina…

Uvidom u katastarsku evidenciju Uprave za nekretnine, na banku brata lidera DPS-a Mila Đukanovića, uknjiženo je i stotinjak komfornih stanova, poslovnih prostora, garažanog, magacinskog prostora i bivših fabričkih hala, čija površina prelazi 30.000 kvadrata.

Aco Đukanović godinama pokušava prodajom da povrati milione eura zarobljenih u nekretninama, ali mnoge od njih nikako da pronađu novog vlasnika.

Veliku imovinu banka ima u glavnom gradu – vlasnik je zemljišnog kompleksa od 21.682 kavadrata u prigradskom naselju Kuće Rakića, kao i kompleksa od 22.720 kvadrata u Goljemadima, na 13 kilometara prema Cetinju.

Značajna imovina leži i u stambenim i poslovnim objektima: u Ulici Vaka Đurovića Prva banka posjeduje porodičnu kuću od 108 kvadrata sa dvorištem od 1.929 kvadrata.

Odnedavno je uknjižena na poslovni prostor od 118 kvadrata, kao i poslovno-stambene zgrade 1.522 kvadrata i 1.945 kvadrata dvorišta u Podgorici.

Prva banka u Budvi vlasnik je gotovo 100.000 kvadrata zemlje na desetak atraktivnih lokacija i 15 stanova, ukupne površine 1.320 kvadrata.

Jedna od najatraktivnijh lokacija je zemljišni kompleks od 6.286 kvadrata iznad Miločerskog parka, koju je Prva banka preuzela nakon što firma San investments nije vratila kredit.

U njenom vlasništvu je zemlja u Buljarici: 34.997 kvadrata na koju su se uknjižili u avgustu prošle godine.

U selu Kruševica na Paštrovskoj gori iznad Petrovca, banka raspolaže parcelom od 1.237 kvadrata, dok je na lokalitetu Stupovi u Petrovcu vlasnik 1.600 kvadrata zemlje.

Na periferiji Petrovca, banka je vlasnik i zemljišta od 8.231 kvadrata sa objektima, nekadašnjeg odmarališta, koji su pripadali budvanskoj firmi Sunny hill, iza koje su stajali ljudi bliski Svetozaru Maroviću.

Kompleks je zaplijenjen, jer firma nije vratila kredit od 2.900.000 eura, koji je uzela prije 10 godina.

Prva banka traži nove vlasnike i za dva zemljišna kompleksa na brdu Košljun iznad Budve, od 10.000 i 14.796 kvadrata, koje su zbog neplaćenog kredita uzeli od budvanske firme SP Luna, neformalnog svjedoka saradnika Vida Rađenovića.

Riječ je o opštinskoj zemlji koju je ta firma kupila na fingiranoj licitaciji, da bi je prodala firmi palestinskog biznismena Muhameda Rašida.

Posao se izjalovio, a slučaj je procesuiralo Specijalno tužilaštvo.

Đukanovićeva banka uporno pokušava da proda i jednu od najatraktivnijh lokacija do koje je došla prije četiri godine, zbog nevraćenog kredita od 6,5 miliona eura firme ”SLOBšar & Cok”, ubijenog Danilovgrađanina Slobodana Šaranovića.

Riječ je o 12.000 kvadrata zemlje na bulevaru u Bečićima, naspram hotela Splendid na mjestu nekadašnjeg Titeksovog odmarališta.

PAD NARKO-KARTELA IZ CRNE GORE

Na političkom planu, Milo Đukanović je sebi obezbjeđivao pobjede iz ciklusa u ciklus iako se njegova podrška krunila. Na nefer i nedemokratskim izborima, namicao je tačno onoliko koliko mu je trebalo da zadrži apsolutnu vlast, šatro je dijeleći sa svojim ‘’koalicionim’’, satelitskim strankama.

Od 2015. godine je ušao u terminalnu fazu političkog djelovanja i bitisanja, brutalno se obračunavajući sa političkim protivnicima, uglavnom okupljenim oko Demokratskog fronta (DF).

Uporedo sa tim političkim problemima, na kriminalnom planu su se mnogi sitniji igrači ‘’odmetnuli’’ i počeli da soliraju, s posebnim naglaskom na kotorske narko klanove.
Podjele u kriminalnoj sferi, kao po pravilu, pratile su i podjele i frakcijašenja u DPS-u, što je bilo i za očekivano, s obzirom da je Đukanovićev strankoid od samog početka bio samo političko krilo crnogorske državne mafije.

Američka DEA, agencija za borbu protiv krijumčarenja droge, sve više je otkrivala, hapsila i zaplenjivala, a Đukanovićev klan je u poslednjih par godina ozbiljno uzdrman i pritjeran uza zid. Nije bilo mjeseca da se neki tovar kokaina, članovi posade broda, pa i sam brod u Njemačkoj (pod crnogorskom zastavom) ne poveže sa Crnom Gorom.

Krajem 2019. godine i početkom 2020. godine Đukanović ulazi u otvoreni obračun i udar na Crkvu i vjerujući narod, očekivajući da će mu pljačka svetinja, crkvenog zemljišta i dobara, obezbijediti opstanak i vječnu vlast.

Narod je pružio nezapamćeni otpor, pobunio se, Crkva je organizovala veličanstvene litije, neviđene na evropskom tlu, pa je 30. avgusta prošle godine Đukanović, u nemogućim uslovima pandemije i autokratije, konačno poražen.

BJEKSTVO ACA ĐUKANOVIĆA U LUKSEMBURG

Nakon političkog sloma DPS-a na izborima 30. avgusta prošle godine, mlađi Đukanović je, kako saznajemo, najvjerovatnije otišao za Luksemburg sa porodicom, tom prilikom je “pokupio određenu dokumentaciju“ svoje Banke i nekih transakcija, te u Luksemburgu predao papire za dobijanje državljanstva.

Tako je Aco, najbogatiji Crnogorac u istoriji prešao put od AB revolucionara u ofucanom džemperu i borca za radnička prava, preko patriote i borca za državu, da bi došao do izbjeglištva i egzila u dalekom Lukseburgu.