Ko je bolji i „evropskiji“ komšija? Hrvatska neistomišljenicima zabranjuje ulaske, a u Crnu Goru su Hrvati dobrodošli!

Da svaki čovjek treba iskazati svoje mišljenje bez bojazni od posledica i represije države jedna je od osnovnih tekovina demokratije. Na slobodu izražavanja pozivaju se brojne evropske konvencije, ali i najviši zvaničnici i autoriteti u životu i radu Evropske unije.

Zabrane donesene usled kritičkog stava prema nekim političkim i istorijskim pitanjima sve su samo ne u evropskom duhu. Kada one, tako, dolaze od Hrvatske, zemlje koja sebe prikazuje kao stožera evropskih manira i kao okosnicu evropskog puta susjednih država, nailazimo na brojne dileme.

Kako to da Hrvatska, koja se u domaćoj javnosti predstavlja kao velika evropska i demokratska vertikala, kao komšija kome se ne smijemo zamjeriti samo, čini se, vreba priliku da nekome od crnogorskih političara, sveštenika, intelektualaca ili javnih ličnosti zabrani ulazak na svoju teritoriju.

Počelo je Vidovdana 2024. kada je Skupština Crne Gore usvojila rezoluciju u kojoj je osudila genocid i sve zločine NDH i nacista u sistemima logora Jasenovac, Mauthauzen i Dahau. Iako sama (deklarativno) čuva uspomenu na žrtve Jasenovca, antifašističko nasleđe i osuđuje NDH zločine, opet im nije bilo po volji to što je neko odao počast stotinama hiljada nevino i mučenički stradalih Srba, Jevreja i Roma.

Potom, kako su nailazile razne tenzije u vezi sa Lorom, Prevlakom i „Jadranom“, mnoge ličnosti iz javnog života Crne Gore našle su se kao nepoželjne susjednoj nam zemlji samo jer su slobodno iskazivali stavove da Crna Gora mora čuvati svoj integritet.

S druge strane, od Crne Gore koja, po tvrdnjama mnogih, mora još da uči u evropskim vrijednostima ni izbliza ne stižu ovakve mjere, iako Hrvatska već uveliko šalje poruke koje bi se mogle tumačiti kao teritorijalne pretenzije. O dobrosusjedskim odnosima govori se samo onda kada Crna Gora treba, po ocjenama pojedinih, da ustukne, ali očigledno je drugom komšiji sve dozvoljeno?