Predsjednik Pokreta narodnog povjerenja Dragoslav Dado Šćekić reagovao je povodom pisanja Pobjede o vrmeenu dok je on bio gradonačelnik Berana. Regaovanje objavljujemo integralno:
„Povodom objave dnevnog lista Pobjeda, sa navodima da mi 2019. godine prilikom otvaranja ljetnje škole za mlade diplomate, nije smetala zvanična državna zastava Crne Gore na kući vojvode Gavra Vukovića i kako tada nije bila istaknuta naša trobojka, moram da reagujem na preoblikovanje činjenica.
Crnogorska trobojka je trajno istaknuta na kući vojvode Gavra Vukovića nakon njene poslednje rekonstrukcije. Međutim, mnogo ranije, kao predsjednik Opštine Berane od 2016. godine, nakon prve demokratske pobjede tadašnje opozicije i poraza DPS-a na izborima, nikada nisam dovodio u pitanje državnu zastavu Crne Gore. Međutim, mojim stupanjem na dužnost predsjednika opštine na zgradi Opštine Berane i lokalnim institucijama od tada se, pored državne zastave, ponosno vijori i crnogorska istorijska trobojka, kao simbol državne tradicije Knjaževine i Kraljevine Crne Gore, o čemu sam i dao tada odgovore na postavljeno pitanje same Pobjede, koja je i pisala o isticanju trobojke na zgradi Opštine te 2016. godine, a i dalje.
Podsjetiću da je ta zastava, odlukom crnogorske narodne skupštine, nakon oslobođenja od Turaka, slavni krstaš barjak proglašen ratnom zastavom a trobojka prepoznata kao zastava pomirenja sa braćom druge vjere i običaja, koji su tada ratovali na strani Turske, a čiji potomci danas najviše napadaju upravo tu zastavu pomirenja.
Poštovati državnu zastavu i čuvati istorijsku trobojku nije nikakva suprotnost, već izraz poštovanja cjelokupne crnogorske istorije i identiteta. Na krilima trobojke sam 2014. godine došao na vlast u Beranama i time se ponosim. Na tim istim krilima smo 2020. godine srušili trodecenijsku vlast, što bi trebalo da pamte mnogi koji danas sjede u foteljama vlasti, i oni koji su dobili prostor da budu dio iste.
Crnogorska trobojka najbolje oslikava i njeguje našu iskonsku tradiciju i podsjeća da moramo da se vratimo izgubljenim vrijednostima.
Na kraju poručujem kao što su se tada ujedinili oko trobojke naši preci, naši prđedovi i đedovi, ujedinimo se i sada.
Kako đed kaže – neka se vijori“, zaključio je Šćekić.
Ova izjava Dragoslava Dada Šćekića predstavlja klasičan primjer političkog revizionizma, površnog baratanja istorijskim činjenicama i čistog populizma prilagođenog trenutnim političkim interesima. Kada se zagrebe ispod patriotske patetike i fraza o „đedovima”, ostaju ozbiljne logičke i istorijske rupe koje pokazuju ili elementarno nepoznavanje sopstvene istorije, ili svjesnu namjeru da se javnost obmane.
Šćekić tvrdi da je trobojka nakon oslobođenja od Turaka proglašena „zastavom pomirenja sa braćom druge vjere” koji su ratovali na strani Turske.
Ne postoji niti jedan jedini istorijski dokument, odluka Crnogorske narodne skupštine niti proglas knjaza/kralja Nikole koji trobojku definiše na ovaj način. Trobojka je u Crnu Goru ušla sredinom 19. vijeka pod uticajem sveslovenskog pokreta i panslavizma, a zvanično je definisana tek Ustavom iz 1905. godine (član 39: „Državne su boje: crvena, plavetna i bijela”). Izmišljanje sentimentalnih narativa o „pomirenju” iz 19. vijeka je jeftin politički marketing i falsifikovanje istorijskog konteksta.
Dado pokušava da opravda isticanje trobojke na lokalnim institucijama nazivajući je „simbolom državne tradicije”.
Državna zastava Knjaževine i Kraljevine Crne Gore bila je crveni alaj-barjak sa dvoglavim bijelim orlom (i inicijalima vladara) i zlatnim obrubom, što je direktni istorijski predak današnje zvanične državne zastave Crne Gore. Trobojka jeste korišćena kao narodna ili dvorska zastava u kasnijem periodu, ali Šćekić svjesno gura u prvi plan narodnu boju nauštrb zvaničnog državnog alaj-barjaka, pokušavajući da stvori privid kako je današnja državna zastava nekakav „uljez”, što je istorijski apsurd.
Sam Šćekić priznaje ključnu stvar: „Na krilima trobojke sam 2014. godine došao na vlast… Na tim istim krilima smo 2020. godine srušili trodecenijsku vlast”. Ovo je otvoreno priznanje da za njega zastave i istorijski simboli nisu predmet nauke, tradicije ili dubokog poštovanja, već pogonsko gorivo za fotelje. On simbole koristi kao političko oružje za homogenizaciju glasačkog tijela. Kada mu je 2019. godine, kako Pobjeda navodi, odgovaralo da ćuti pred međunarodnim diplomatama pored zvanične državne zastave – ćutao je. Kada mu danas treba jeftini politički poen unutar vladajuće koalicije, onda se sjeti „đedova i trobojke”.