Diplomatija ili kapitulacija: Milatović sa Plenkovićem hoće da „spušta loptu“ dok Zagreb nastavlja da ispostavlja spisak sramnih ucjena!

Dok predsjednik Crne Gore Jakov Milatović sa hrvatskim premijerom Andrejem Plenkovićem pokušava da promoviše politiku „spuštanja lopte“, ostaje nejasno ko to zapravo treba da spusti loptu. Ako je suditi po retorici zvaničnog Zagreba, lopta je u njihovom dvorištu, a Crna Gora je ta kojoj se konstantno ispostavljaju računi, ultimatumi i revizionistički zahtjevi.

Podsjetimo, nakon što je Skupština Crne Gore usvojila Rezoluciju o genocidu u sistemu logora Jasenovac, Dahau i Mauthauzen, čime je konačno odata počast srpskim i ostalim žrtvama ustaškog klanja, Hrvatska je krenula u frontalni diplomatski rat. Umjesto suočavanja sa mračnom prošlošću, Zagreb se ipak odlučio za politiku ucjena iako je i pticama na grani jasno šta stoji iza toga – pritisak na srpske političare u Crnoj Gori da budu izbačeni iz vlasti ali i da se pomenuta Rezolucija ukine, odnosno ako ikako može i zaboravi, imavši u vidu da je Zagreb jedni koji se protiv nje buni.

Upravo u tome, kako je Borba u više navrata pisala, leži razlog pomenutih ucjena. Nakon usvajanja Rezolucije, Hrvatska je blokirala poglavlje 31 sa Crnom Gorom, a nakon toga su krenuli u intenziviranje kampanje promocije svih otvorenih pitanja, a gdje crnogorska strana uporno ćuti i zanemaruje državne interese zarad evropskog puta naše države. Tako su u fokusu Republike Hrvatske pitanja Broda Jadran, jedino što je Crnoj Gori suštinski ostalo od imovine bivše Jugoslavije a koji Hrvatska konstantno svojata kao biser svoje mornarice. Takođe se otvara pitanje razgraničenja u vidu Prevlake a gdje bi Zagreb kontrolisao dio ulaza u Bokokotorski zaliv. Takođe govore i o imovini u Boki a o šta se Crna Gora već opekla. Kao u slučaju Doma kulture u Tivtu, zanimljivo je da on nije pošao u ruke lokalne hrvatske zajednice već Republike Hrvatske. Takođe se poteglo i pitanje bazena u Kotoru koji nozi naziv poznatog vaterpoliste Zorana Džimija Gopčevića. Za ne vjerovati je da Zagreb traži promjenu imena pomenutog bazena i da „težinja“ oko ovog pitanja samo jer se tokom ratnih godina odazvao na poziv otadžbine i bio stražar u sabirnom centru Morinju.

Morinj poligon za laži, Lora kao rupa tišine

Posebno iritira činjenica da se Crnoj Gori nameće krivica kroz sramnu ploču u Morinju, koju su 2022. godine, uz aminovanje tadašnjih ministara iz SDP-a, postavili kao spomenik tzv. „velikosrpskoj agresiji“. U tom sabirnom centru, podsjećamo, niko nije ubijen niti je počinjen težak zločin, ali se on uporno predstavlja kao „logor“ kako bi se pokrenula retorika o navodnoj velikosrpskoj agresiji i konstantno nametao narativ krivice zbog rata 90-ih. Zanimljivo, uporno izbjegavaju da govore o epizodi sa Milom Đukanovićem kada je bio u vrhu vlasti i pozivao da se krene u napad na Dubrovnik.

S druge strane, taj isti zvanični Zagreb licemjerno ćuti o Lori gdje su, po metodama zloglasne NDH, mučeni i zvjerski ubijeni pripadnici nikšićko-šavničke i barske grupe. Dvadeset i jedan vojnik je skončao u najgorim mukama, ali za te žrtve nema ploča, nema izvinjenja i nema „evropskih vrijednosti“.

Sve je otišlo toliko daleko da je hrvatski šef diplomatije Gordan Grlić Radman prilikom jedne posjete Morinju kazao da se ne smiju upoređivati žrtve Morinja i Lore da se – ne bi uvrijedile žrtve Morinja, što predstavlja prototip revizije istorije i sraman pogled na dešavanja kobnih 90-ih godina.

Hrvatska svakako uporno forsira narativ o agresiji, bježeći od istine da je na sceni bio krvavi građanski rat izazvan secesionizmom. Danas, pod plaštom evropskih integracija, pokušavaju da disciplinuju Crnu Goru, tretirajući je kao koloniju kojoj će oni određivati imena bazena i krojiti istorijske udžbenike.

Stoga, Milatović može da „spušta loptu“ koliko god želi, ali narod Crne Gore nema pravo da zaboravi Loru, niti da dozvoli da mu se otima „Jadran“ i gazi dostojanstvo zbog „dobrosusjedskih odnosa“ koji se očigledno baziraju na samo jednoj stvari – bespogovornom ispunjavanju hrvatskih želja.