DPS kritikuje Vladu za bjekstvo Medenice, a protiv je vetinga onih koji su to omogućili

Situacija u kojoj se nalazi DPS predstavlja školski primjer političkog licemjerja. S jedne strane, partija se glasno žali na propuste bezbjednosnog sistema — poput bjekstva Miloša Medenice — dok s druge strane energično blokira zakonska rješenja (izmjene Zakona o unutrašnjim poslovima i ANB-u) koja bi omogućila upravo ono što građani zahtijevaju: provjeru i čišćenje kompromitovanih struktura.

Nemoguće je kritikovati državu jer dozvoljava bjekstvo optuženih za organizovani kriminal, a istovremeno nazivati „neustavnim“ zakone koji teže da razbiju mrežu uticaja koja je to bjekstvo omogućila.

Slučajevi porodice Medenica su direktan nusproizvod sistema građenog decenijama, u kojem su pravosuđe i policija često bili DPS pojedinaca, a ne države.

Rakočevićeva izjava da je odustajanje od ovih zakona „uslov bez kojeg se ne može“ šalje opasnu poruku. DPS zapravo poručuje da je njihova saradnja na evropskom putu uslovljena statusom quo unutar ANB-a i MUP-a.

Dok se deklarativno zalagali za IBAR i napredak u poglavljima 23 i 24, u praksi se bore protiv mehanizama koji bi te institucije učinili kredibilnim partnerima Europola i partnerskih službi.

Strategija DPS-a se svodi na pokušaj da se svaka reforma koja zadire u duboke slojeve bezbjednosnog aparata predstavi kao „pravno nasilje“. Međutim, ostaje neodgovoreno ključno pitanje: Kako DPS planira da spriječi buduće „slučajeve Medenica“ ako insistira na očuvanju kadrovske strukture koja je te slučajeve stvorila?

Opozicija ne može istovremeno biti žrtva lošeg bezbjednosnog sistema i advokat onih koji taj sistem čine nefunkcionalnim.