Milenko Stojković je bio srpski vojvoda tokom Prvog srpskog ustanka, ali je poznat po skoro mitskoj priči da je imao svoj harem. Najveću slavu je stekao nakon što je sa svojom svitom, na Adi Kale, po naređenju i srpskih i turskih vlasti, ubio dahije zbog čije samovolje i zuluma je i počeo Prvi srpski ustanak. On će, međutim, u istoriji ostati upamćen i kao prvi Srbin koji je imao – harem.
Sliku neustrašivog borca koji nikada ne gubi bitke potvrdio je i u bici na Ivankovcu u avgustu 1805. godine, kada je, sa Petrom Dobrnjcem i Stevanom Sinđelićem, pobijedio daleko jaču vojsku Hafiz-paše koja se zaputila ka Beogradu, navodi se na Fejsbuk stranici „Zanimljiva istorija i geografija“.
Nakon ove bitke, buna na dahije je prerasla u ustanak protiv turske vladavine. Milenko je sa ustanicima prodro u Negotinsku krajinu i zauzeo utvrđeni Poreč na Dunavu, a vodio je i teške borbe na Štubiku i Malajnici. Za junaštvo i vojne zasluge Karađorđe ga je tokom ljeta 1806. proglasio za vojvodu.
Život po uzoru na turske paše
Ipak, Milenko Stojković danas je najpoznatiji po jednoj, skoro mitskoj priči iz njegovog privatnog života – činjenici da je imao svoj harem. Praksa da imaju više žena nije bila rijetkost među vođama Prvog srpskog ustanka. Većina je bila oženjena jednom ženom, ali je imala još jednu koja je živjela na nekom drugom imanju. Nije bio rijedak slučaj ni da su paralelno imali djecu sa različitim ženama.
Ipak, do danas, Milenko Stojković ostao je jedini za koga se sa sigurnošću zna da je držao harem, napravljen potpuno po uzoru na turski. Vojvoda je, kako se navodi, navodno još prije osvajanja utvrđenja u Ramu, imao nekoliko žena. Nakon što je zauzeo ovaj turski utvrđeni grad, ušao je u harem komandanta grada i odatle zarobio nekoliko žena koje su mu se najviše dopale.
Sa druge strane, na ruku mu je išla i činjenica što su tokom ustanka mnoge Turkinje koje su živjele u Beogradu ostale udovice, a djeca siročad. Priča kaže da ih je bilo toliko da su ulice bile prepune ove sirotinje, pa su nove srpske vlasti organizovale brodove da ih Dunavom odvedu nazad u Tursku. Međutim, Milenko je sačekivao lađe na obali Dunava, birao najljepše djevojke i žene i tako „dopunjavao“ svoj harem.
Organizacija harema i sudbina žena
Po jednoj priči, ukupan broj žena u haremu bio je 42, a mnoge od ovih žena smatrane su „srećnicama“ jer su se tako spasile bijede ili progona u turske krajeve gdje nisu imale nikog svog. Sve žene u haremu služile su isključivo Milenka. Osim noćnih zadovoljstava, one su bile zadužene i da kuvaju, brinu o odijevanju vojvode, donose mu čibuk i kafu i dvore ga u svakom trenutku.
Ove žene bile su zadužene i da brinu o gostima koji bi dolazili kod Milenka, a nekima od ovih zvanica vojvoda je dozvoljavao da provode noći sa njima. Žene iz harema Milenka su služile i dvorile i kada bi bio na putovanju. Naime, tada bi sa sobom vodio četiri ili pet najdražih robinja koje bi se starale da vojvoda u trenucima odmora ima sve što mu je potrebno.
Sa druge strane, kada bi se neke žene „zasitio“, Milenko bi joj uz bogat miraz nalazio muža među svojim slugama i vojnicima, ili bi je, uz dovoljno novca, puštao na slobodu da vodi život kakav želi. U srpske porodice u kojima nije bilo djece davao je djecu koju su neke žene sa sobom dovele u harem, a nije isključeno da se među njima našlo i poneko dijete kojem je i sam bio otac.
Sukob sa Karađorđem i progonstvo
Milenko Stojković prvi put se sukobio sa Karađorđem poslije odbrane Deligrada 1809. godine i vožd ga je tada lišio komande ustaničkom vojskom. Zalažući se za ograničenje vladareve vrhovne vlasti i decentralizaciju uprave, Milenko se žestoko zamjerio Karađorđu i ljudima oko njega, a nakon što je odbio da prihvati dužnost Popečitelja inostranih djela, njegova sudbina je bila zapečaćena!
Prognan je iz Srbije 1811. i otišao je u Rusiju gdje je penzionisan u činu pukovnika. Shvativši da od skromne državne rente koju mu je dodijelila ruska država ne može da izdržava i sebe i svoje žene, Stojković je raspustio harem, poklanjajući ženama novac da se udaju ili žive slobodno.
Priča kaže da je kraj sebe zadržao samo jednu ženu, izvjesnu Vlahinju Katinku, koja mu je bila miljenica i sa kojom se kasnije oženio i dobio sina Iliju. Umro je u jednoj varošici na Krimu, na obali Crnog mora, 1831. godine.
(Kurir)
