Dušan Miklja ne pripovijeda glasno i dramatično. On beleži sitnice koje drugima promaknu, lica koja bi većina zaboravila i trenutke koji prežive samo ako ih neko uporno zapisuje. Zato se pri čitanju javlja osjećaj kao da listate novine koje su tek izašle, a zapravo ulazite u intimnu literaturu.
Taj rijetki spoj – novinarskog oka i književne duše – Miklja nosi sa prirodnom lakoćom koju je Momo Kapor jednom nazvao „književnom srećom“.
Put kroz svijet i kroz čovjeka
Zaustavno vrijeme premošćuje tri svijeta: novinarstvo, putopis i književnost, i to bez napora. Miklja piše jednostavno, čak ponekad nehajno, ali upravo tada vas pogodi rečenica koja vas natera da zastanete, kao da ste uhvaćeni u trenutku neočekivane istine. Kroz kratke priče vodi vas od beogradskih ulica do afričkih palata, od diplomatskih salona do malih sudbina koje nose veliku tihu težinu.
Vrlo brzo postaje jasno zašto je njegova proza postala pretesna za dnevnu formu: to nisu izvještaji, to su životni slojevi, sačuvani prije nego što iščile, baš kao što se na terenu proglašava zaustavno vrijeme da bi se nadoknadio izgubljeni trenutak.
Dušan Miklja, čovjek čije je stvaralaštvo nastalo na relaciji od Sinaja do Njujorka, od Afrike do Beograda, pripada generaciji autora koji nisu pisali iz daljine, već iz iskustva. Njegove priče posjeduju nešto staromodno i istovremeno osvežavajuće: realizam koji odbija i cinizam i romantizaciju, ali ostavlja otvoren prostor za nadu. To je ono što ga čini dragocjenim danas, u vremenu brzine i površnosti.
(B92)
