Na društvenim mrežama proteklih dana širi se lista imena poznatih glumaca i umjetnika, uz tvrdnju da veliki broj njih potiče iz već afirmisanih umjetničkih porodica. Objave koje kruže portale i mreže navode imena poput Dragana Bjelogrlića, Sergeja Trifunovića, Nikole Đurička, Milana Marića, Andrije Miloševića, Feđe Štukana, Branke Katić i mnogih drugih, uz napomenu da su im roditelji, braća ili bliža rodbina takođe bili glumci, reditelji ili profesori na Fakultetu dramskih umetnosti.
Kako se u tim objavama navodi, primjeri se nižu:
– Katarina Žutić (otac glumac, majka glumica)
– Anđela Jovanović (otac glumac, majka glumica)
– Goran Marković (otac glumac, majka glumica)
– Marta Petričković (majka glumica)
– Čedomir Petrović (otac glumac)
– Srđan Žika Todorović (otac glumac, rodbina u umjetnosti)
– Pavle Mensur (otac glumac, majka glumica)
– Lenka Petrović (otac glumac i profesor FDU, majka glumica)
– Ivan Jevtović (otac glumac i profesor FDU, brat glumac)
Korisnici mreža ovaj niz opisuju kao „porodičnu mapu domaće glume“, dok pojedini komentari tvrde da se radi o svojevrsnom obrascu privilegovanog ulaska u struku. Drugi, pak, ističu da se umjetničke profesije često prirodno nasljeđuju – kao i u muzici, sportu ili bilo kojoj drugoj kreativnoj oblasti – te da porodično porijeklo ne znači automatski i privilegiju.
U objavama se postavlja pitanje:
„Nepotizam ili prirodan slijed – šta zaista oblikuje glumačku scenu?“
Rasprava je otvorila širok dijapazon stavova: dio publike vjeruje da je glumački svijet zatvoren i da djeca poznatih imena imaju lakši pristup uloge i školama, dok drugi tvrde da je današnja konkurencija toliko velika da prezime samo po sebi ne može zamijeniti talenat, rad i uspjeh.
Ono što je izvjesno jeste da je tema ponovo otvorila pitanje odnosa između tradicije, talenta i mogućnosti u kulturnoj i umjetničkoj industriji regiona. Za sada, međutim, nijedna relevantna institucija ili organizacija iz oblasti kulture nije odgovorila na ove javne rasprave.
