„Načisto“ prljava operacija protiv Srbije

Piše: Vladimir Vuković

Emisija „Načisto“ autora Petra Komnenića, emitovana sinoć na televiziji „Vijesti“, predstavljala je još jedan u nizu dobro režiranih pokušaja da se sa teritorije Crne Gore, preko medija pod kontrolom antisrpskih struktura, napadne državni vrh Republike Srbije i predsjednik Aleksandar Vučić. Sinoćnja emisija bila je parapolitički i paramedijski hibrid i unaprijed režiran nastup začinjen patološkom opsjednutošću Srbijom i ličnom mržnjom prema njenom predsjedniku Aleksandru Vučiću.

Komnenićev studio, sinoć je kao nekada Đukanovićev kabinet, poslužio kao siguran prostor za artikulaciju starih antisrpskih matrica, sada upakovanih u lažnu formu „regionalne debate“.

Komnenić je u studio okupio tri gosta koji simbolički i politički predstavljaju tri ose stare, već viđene antisrpske matrice – Dragana Đilasa, politički potrošenog lidera takozvane „opozicije“ u Srbiji, Jelenu Obućinu, urednicu televizije „Nova S“ iz medijske fabrike Dragana Šolaka, i Moma Koprivicu, potpredsjednika Vlade Crne Gore koji sebe predstavlja kao Srbina, a djeluje kao megafon određenih crkvenih krugova sa Cetinja i političkih građanističkih krugova iz Podgorice.

Gledajući emisiju, bilo je nemoguće ne primijetiti da je njena suština, uprkos prividu dijaloga, bila u potpunosti usmjerena na napad na institucije Srbije i njenog predsjednika. To je stara matrica, već viđena devedesetih i početkom dvehiljaditih, kada je režim Mila Đukanovića služio kao logistička baza za rušenje državnog poretka u Beogradu.

I tada su se u Podgorici okupljale samoproglašene demokrate iz Beograda, koristeći medijske i finansijske resurse Crne Gore u režiji Đukanovićevih službi i kriminalnog miljea pod njegovom kontrolom, sa ciljem da se izazove „obojena revolucija“ 5. oktobra. Danas, dvadeset i pet godina kasnije, isti scenario oživljava u studiju televizije „Vijesti“, isti likovi, motivi i laži.

Ponašanje Moma Koprivice, čovjeka koji je u emisiji predstavljen kao potpredsjednik Vlade Crne Gore i „Srbin“, bilo je u stilu političkog delegata krugova koji godinama rade na brisanju srpskog identiteta u Crnoj Gori, a njegove teze predstavljaju čistu mimikriju i servilnost prema antisrpskim centrima moći.

Koprivica je juče izgovorio ono što su decenijama željeli da čuju u Podgorici svi koji Srbiju doživljavaju kao neprijatelja – da nije matična država Srba. Takve rečenice otkrivaju njegovu duboku ideološku pokornost, a bez podrške Srbije i predsjednika Vučića, Koprivica nikada ne bi sjedio u fotelji potpredsjednika Vlade. Danas, kad tu podršku više ne smatra potrebnom, pokazuje lice neblagodarnosti koje podsjeća na sve one što su se srpskim imenom služili kao ulaznicom, a potom ga izdali.

Koprivica se drznuo i da izjednači predsjednika Vučića sa Đukanovićevim režimom, da Srbiji drži lekcije o demokratiji i da Crnu Goru prikazuje kao pozitivan primjer „evropskog puta“, uprkos tome što je Crna Gora danas zemlja u kojoj se narko-klanovi obračunavaju po ulicama, u kojoj organizovani kriminal diktira političke procese, a državne institucije funkcionišu kao puka fasada zapadnih ambasada.

Podla retorika „građanskog identiteta“ i teza da Srbija nije matična država svim Srbima samo je novi spin stare antisrpske ideologije, one koja je svoje korijene pustila još u Đukanovićevom vremenu i koja danas prerasta u novi „crnogorski evroatlantski identitet“ – bez vjere, bez tradicije i bez veze sa srpskim narodom.

Đilasova pojava u „Načisto“ bila je školski primjer političkog licemjerja. Čovjek koji je tokom „žute ere“ u Srbiji kontrolisao reklamno tržište u Crnoj Gori uz blagoslov Mila Đukanovića, danas se u istom studiju predstavlja kao borac protiv „režima“ u Srbiji poredeći ga sa Đukanovićem sa kojim je blisko sarađivao. Zaboravlja, međutim, da je njegova marketinška agencija nekada zapošljavala i članove porodica crnogorskih DPS funkcionera, i da je upravo taj savez „žute Srbije“ i Đukanovićeve Crne Gore bio temelj najdublje političke i moralne korupcije na Balkanu.

Ta veza nije bila slučajna – Đukanović mu je dao tržište, a Đilas njemu medijsku tišinu kada je najžešće udarao na sve srpsko u Crnoj Gori. Danas, u istoj toj Podgorici, Đilas pokušava da drži predavanja o moralu i demokratiji, pa njegova priča o „krimi-vlasti“ u Srbiji zvuči kao cinična autobiografija.

Jelena Obućina, sa druge strane, u svakom svom javnom nastupu potvrđuje ono što je odavno jasno – da je umjesto novinarke postala politički aktivista u službi medijske korporacije koja je otvoreno u funkciji rušenja državnog poretka Srbije. Njena ocjena da se patrijarh „samougasio“, kao i tvrdnja da je Srpska pravoslavna crkva „produžena ruka režima“, predstavljaju ne samo bogoborački ispad, već čin bezočne agresije na duhovnost srpskog naroda.

Obućina bi morala da zna da u zemlji u kojoj nastupa svakodnevno, novinari ne gube glave zbog izgovorene riječi, kao što se to događalo u Crnoj Gori kada je kritika bila usmjerena ka Đukanoviću, i da je sloboda govora u Srbiji danas neuporedivo veća nego u državama koje joj drže lekcije o demokratiji. Za razliku od Jecinih uzora, u zemlji u kojoj radi kao novinar ona slobodno priča protiv vlasti i može bez straha da laže u državama regiona.

Sve što se u „Načisto“ čulo i vidjelo nije bilo improvizacija, već pažljivo režiran medijski nastup koji se uklapa u širi regionalni scenario. Cilj je jasan – predstaviti Srbiju kao „diktaturu“, Srpsku pravoslavnu crkvu kao političku ispostavu, a predsjednika Vučića kao „novog Mila Đukanovića“.

Suština emisije bilo je podrivanje države Srbije kao stožera srpskog naroda i kao propagandna konstrukcija služi jednom cilju – slabljenju pozicije Srbije u regionu i urušavanju njenog uticaja među Srbima u Crnoj Gori, Republici Srpskoj i šire.

Koprivičina teza da je njemu kao „Srbinu iz Crne Gore“ matična država Crna Gora, a ne Srbija, samo je eho onoga što zapadne strukture godinama nastoje da instaliraju kao novi identitetski obrazac – „nesrpsko srpstvo“, odvojeno od matice, duhovno osakaćeno i politički podložno.

Uzeo je Koprivica ulogu „domaćeg Srbina“ na sebe, da stvori utisak unutrašnje legitimnosti napada. Njegove izjave o „autentičnom srpstvu Crne Gore“ i „evropskom identitetu“ zvuče kao politički prevod stare formule Mila Đukanovića – „Srbi su dobri, ali samo ako nemaju veze sa Srbijom.“

Emisija „Načisto“ nije bila običan razgovor, nego optužnica protiv Srbije u kojoj su se sastali da sude i presuđuju Komnenić, Koprivica, Đilas, Obućina i duh Mila Đukanovića koji ih je svo vrijeme bodrio. Nije bila novinarsko-politička debata, već medijska operacija sa jasnim geopolitičkim naručiocem.

Sve što se u studiju čulo odražava jednu dublju činjenicu – da je Srbija, kao stabilna, suverena i demokratski konsolidovana država, postala trajna meta onih koji svoju moć crpe iz haosa i zavisnosti. I što je Aleksandar Vučić snažniji u međunarodnom okviru, što Srbija ima jači ekonomski i politički uticaj u regionu, to će ovakvih emisija, ovakvih „debata“ i ovakvih glasova biti sve više. Ali upravo u tome je dokaz da Srbija ide dobrim putem, jer niko ne ruši slabe.

„Načisto“ je samo jedna epizoda u dugom nizu medijskih projekata kojima se Srbija želi prikazati kao država na ivici autoritarizma, kako bi se opravdao rastući uticaj stranaca i antisrpskih struktura u regionu.

A taj scenario, kao i 2000. godine, ima jedan cilj – da Srbija ponovo bude podređena, a njeni ljudi posvađani i posramljeni.

Srbija danas to neće dozvoliti.

(Politika)