piše: Marko Kovačević
24. novembra, osim što bi bio jubilej početka Podgoričke skupštine, je i crkveni praznik – Sveti srpski kralj Stefan Dečanski. Time bi Sjednici na kojoj se bira nova Vlada bio dat i prizvuk, za mnoge neugodnog, Kosovskog zavjeta.
Ako znamo da su prvi sa listi tri koalicije proces formiranja vlasti započeli upravo formalnim odustajanjem od nečega sličnog kroz sporazum koji su potpisali, onda i ne čudi što se lako posustaje pod pritiscima da se uguši i ona simbolika koja samim događajima nije izvorno data već se javlja samo kao negativna i pozitivna refleksija.
Negativna refleksija renegata i pozitivna refleksija baštinika sopstvene istorije i tradicije. Ali svako od njih je u događaje može ugraditi samo subjektivno jer sličan slučaj nismo imali kada je Ivan Brajović prije skoro četiri godine izabran za predsjednika Skupštine baš 24. novembra.
Duh samoporicanja opstaje i čini se da je nespremnost da ga se oslobodimo glavni uzročnik svih odugovlačenja. Od poricanja istorije i tradicije, svog maternjeg jezika, pripadnosti svom narodu, poricanja prava na učešće u vlasti onima koji svojim mandatima čine dio vladajuće većine koja treba da izglasa Vladu, pa do poricanja Vlade kao političke premda drukčija ne može da bude, sve je to ta ista niska. Na kraju imamo i ovo poricanje dogovora kad će da bude zasjedanje jer je datum previše srpski.
DF je nažalost izranjavan i pritisnut da na sve pristaje kao najsigurniji protivnik bivšeg režima i ovo sve ne samo da prolazi već se ustaljuje kao novi standard nakon smjene DPS-a.
Tako se, vidimo, čuvaju „tekovine“, a legitimacija našeg izvornog identiteta, u ovakvom sistemu, sprečava. To otvara mogućnosti da se kroz želju da se prilagode, mnogim ljudima opet uspješno atakuje na identitet i ličnost.
Jer ko nam opljačka prvo duše, taj će docnije lako zavući i ruku u naš džep.
Razmišljajmo o tome.
