Posle više od sedam decenija autor otkriva ratne i poratne obračune i likvidacije među jugoslovenskim komunistima o kojima je presudno odlučivao Josip Broz, ne birajući sredstva, uklanjajući jednu po jednu prepreku na putu prema vrhu neprikosnovene vlasti u Jugoslaviji.
Ovom knjigom („Kominterna -Brozovi obračuni i likvidacije“)koja je nastavak dvije prethodne(Bratoubilački rat –Crna Gora 1941-1945) i (Informbiro u Crnoj Gori), Dragan Radević nas vodi mračnim lavirintima,naše tragične komunističke istorije.
Bratoubilaštvo nije samo naše,nego uopšte ljudsko prokletstvo!
I danas pamtim stravične slike iz djetinjstva iz 1942.iz moje rodne Morače,kao i one iz 1948.godine,kada su komunistički nosioci političkih odluka života i smrti ,u narod usadili dotada neviđeni strah i teror.Tadašnje bratoubilaštvo,za razliku od onog iz vremena Rata,više nije bilo ideološko,već je bilo pitanje preraspodjele vlasti i moći i uspostavljanja novog komunističkog boga – TITA.
Otkuda se izrodila tolika i takva mržnja između dojučerašnjih saboraca i braće?
Otuda što je mržnja u biti,u korijenju ideologije koju su oni prihvatili! To je osnovna komponenta te ideologije. Komunizam u svojoj suštini baštini veliku ideju hrišćanstva, ali su način i metodi da se ustoliči bili,antihumani,često zločinački,utemeljeni na bogoubistvu i bratoubistvu.
Sve do 1986.godine je funkcionisao Titov koncentracioni logor ,Goli otok,i to šest godina poslije njegove smrti.Toliko je Broz bio utjerao strah u kosti narodu.I sada su mu vratili spomenik u centru Podgorice.Tvrdim da je bolje da su podigli spomenik izdajniku Judi Iskariotskom,ili Musoliniju,koji je učinio i ostavio manje zla u Crnoj Gori,nego Tito,po čijem su zahtjevu zapadni saveznici 1944.godine sravnili Podgoricu, pobivši civilno stanovništvo,nevinu djecu,žene i starce. Stid i sram je komunističke Crne Gore što je ovaj grad od 1946.godine ,do nedavno nosio ime toga zlikovca,velikog trovača i ubice.
Zato nijesam slučajno prilikom ustoličenja za Mitropolita naglasio ,da je moja osnovna dužnost,ne samo da mirim žive,nego da mirim i mrtve. Možda tu moju rečenicu tada niko nije ni shvatio.Tu dužnost osjećam i trudim se ,koliko imam moći i snage,da nastavim svetu obavezu,koja nije moja ,već HRISTOVA. Bojati se da je ovo naše bratoubilaštvo prošloga vijeka,o kojemu podrobno govore Draganove knjige,i koje mi nosimo u našeme biću,da je ono teže i opakije i opasnije od svih bratoubilaštava koja smo nosili.
Zlo jede sebe iznutra.Na tome se gradila komunistička budućnost Crne Gore.Ovaj trenutak i ove knjige su istorijski za nas,za Crnu Goru.
