Ministarstvo zdravlja na čelu sa ministarkom Jelenom Borovinić Bojović je od prvoga dana svog mandata bilo izloženo brojnim medijskim i političkim napadima i optužbama od strane sadašnje opozicije odnosno funkcionera bivše vlasti. Za vrijeme višedecenijske vlasti DPS-a i njihovih koalicionih satelita, problemi u radu i postizanju rezultata ovog ministarstva bili su brojni: falila je politička volja da se povećaju plate ljekarima, izgrade nove bolnice, unaprijedi zdravstveni sistem. Za vrijeme DPS-a, ostalo se na minimalnim kapacitetima što je došlo do izražaja i u toku pandemije koronavirusa zbog čega je Crna Gora istrpjela štetu i u zdravstvenom, ali i ekonomskom pogledu.
Zanimljivo je da su od 4. decembra 2020. godine podizali glas upravo oni koji su 30 godina ćutali na sva nepočinstva DPS režima, a na mjestu ministra zdravlja su se mijenjali upravo funkcioneri DPS i njihovog koalicionog partnera SD-a. Oni na kraju svog mandata nisu uspjeli da obezbjede vakcine za stanovništvo, već je nova vlast dočekana sa nula vakcina. U međuvremenu zemlje regiona i svijeta su u tom periodu uveliko počele kampanju masovne vakcinacije, a mi smo morali da se borimo da dobijemo makar prvu donaciju kako bi se izborili sa epidemijom koja je harala Crnom Gorom. Takođe, ne može se zaboraviti da su u vrijeme pandemije sve druge operacije, kontrole i pregledi vezane za druge zdravstvene probleme bile stavljene u drugi plan, pa su tako građani i građanke Crne Gore morali da čekaju na pregled kod specijaliste više od pola godine, a liste čekanja su bile veoma duge.
Umjesto da se funkcioneri DPS-a i satelita „pokriju i ćute“, kako im sugeriše veliki broj građana na društvenim mrežama i u medijima, zbog svega što jesu a posebno onoga što nisu uradili za zdravstveni sistem, oni su odlučili da ministarstvo zdravlja i ministarku lično, svakodnevno bombarduju saopštenjima u kojima iznose optužbe za katastrofalne rezultate. Mnogo bi bilo korisnije, smatraju građani, da su se autori takvih saopštenja i političkih napada zapitali – zašto za trideset godina vladanja Crnom Gorom nisu uspjeli da sagrade makar jednu bolnicu u državi ili da nađu način da zaustave odliv ljekara u inostranstvo kako bi pronašli bolji život, jer su u Crnoj Gori radili za 500 evra i pritom su smjene nekada bile i cjelodnevne i nisu se plaćale.
