Istoričar Aleksandar Stamatović za BORBU: U Crnoj Gori je stvoren ekstremni antisrpski identitet spreman da uradi isto ono što je uradio ukrajinski nacional-šovinistički; Krivokapić, Bečić i Abazović su samo restaurirali DPS-ov sistem!

Koncept razbijanja srpskog naroda pod Josipom Brozom Titom i jugoslovenskim komunistima je prosti plagijat, rađen na matrici boljševičko-lenjininstičkog modela razbijanja Rusa u SSSR-u, konstatovao je istoričar i redovni profesor Univerziteta u Istočnom Sarajevu Aleksandar Stamatović.

On je u intervjuu za BORBU naveo da su jugoslovenski komunisti i Broz iz srpskog etničkog i nacionalnog korpusa i teritorija izveli nove nacije: crnogorsku, makedonsku i muslimansku, i nove republike, sa osnovnom tendencijom zaživljavanja tokom decenija novog identiteta.

Stamatović ocjenjuje da podudarnosti između Ukrajine i Crne Gore nisu slučajne i da se na osnovu procesa u tim državama može sa sigurnošću utvrditi da se radi o globalnom konceptu razbijanja pravoslavnog slovenstva od strane neformalnih centara moći.

On uočava i da je u Crnoj Gori već stvoren ekstremni antisrpski identitet, gotovo spreman da uradi isto ono što je uradio ukrajinski nacional-šovinistički tokom prethodnih osam godina u Ukrajini.

Prema njegovom mišljenju, orkestrirano poistovjećivanje stavova po pitanju Ukrajine partija bivšeg režima, sa onim političkim grupacijama koje predstavljaju pobjedničku grupaciju nad tim istim režimom, ne treba nikoga da čudi jer je vlast nastala nakon sporazuma lidera pobjedničkih koalicija nakon 30. avgusta imala zadatak da restaurira DPS-ov sistem upravljanja.

Kako kaže, okoštali rigidni mafiokratski režim Mila Đukanovića samo je zamijenjen novim likovima, a novi globalni identitet i opredjeljenje Crne Gore, kao prevashodno NATO kolonije i antiruske države, treba da ostanu isti.

U toku je rusko-ukrajinski sukob.Da li je to sukob etničkih i državnih identiteta? Kako je zapravo nastao ukrajinski nacionalni i državni identitet?

Apsolutno ne!Ukrajinski nacionalni i državni identitet stvorili su boljševici na čelu sa Lenjinom u novoj državi SSSR. To je bilo smišljeno cijepanje najprije ruskog etničkog, nacionalnog i državnog identiteta, a onda i šire ruskog državnog koncepta. Tako su stvorene, odnosno izvučene iz ruskog naciona dvije nove nacije ukrajinska i bjeloruska, stvorene republike, kao i pocijepan ruski državni prostor u Zakavkazju i Zauralju, takođe stvaranjem niza republika od manjinskih naroda. Osnovna zamisao boljševika i Lenjina je bila da se dugoročnom strategijom razbije ruski velikodržavni projekat, koji je bio protiv teža Zapadu. Prije boljševičke revolucije ne postoji nikakav ukrajinski etnički i državni koncept van ruskog, tj. uporedno sa ruskim. Prva ruska država bila je kijevska Rusija Svetoga kneza Vladimira. To je azbuka ruske istorije. Državni centar se kasnije seli u Novgorod, a potom u Moskvu. Tako nastaje moskovska Rusija, kao krovna državna konstrukcija Rusa, i traje vjekovima.

Da li postoje podudarnosti tzv.ukrajinskog sindroma sa dukljansko-montenegrinskim sindromom u Crnoj Gori?

Podudarnost je istovjetna. Zapravo, koncept razbijanja srpskog naroda pod Brozom i jugoslovenskim komunistima je prosti plagijat, rađen na matrici boljševičko-lenjininstičkog modela razbijanja Rusa. Jugoslovenski komunisti i Broz su iz srpskog etničkog i nacionalnog korpusa i teritorija izveli nove nacije: crnogorsku, makedonsku i muslimansku, i nove republike, sa osnovnom tendencijom zaživljavanja tokom decenija novog identiteta, koji će se kasnije razviti u novi nacionalni, državni, pa čak i jezički i crkveni identitet. Zar nije sve istovjetno, čak i po pitanju crkve? Stvara se antiruska crkva u Ukrajini, baš kao i antisrpska u Crnoj Gori. To je globalni koncept razbijanja pravoslavnog slovenstva od strane iluminata, svjetske masonerije i Vatikana. To je dugoročni koncept Vatikana po modelu terra misionis (zemlja misije, tj.pokatoličavanja). On se projektuje pedeset do sto godina unaprijed. Pri tom treba taj identitet, bio on nacionalni, državni, jezički ili crkveni dovesti u situaciju da sam sebe razjeda, tj. uništava. Da je novi identitet antiteza izvornom. Da se jedan isti etnikum međusobno proždire i uništava. To se upravo sada radi u Ukrajini. Rat Rusije sa Ukrajinom je praktično isti model kao kada bi ratovala Srbija sa Crnom Gorom. U Crnoj Gori je već stvoren ekstremni antisrpski identitet, gotovo spreman da uradi isto ono što je uradio ukrajinski nacional-šovinistički.

Kako komentarišete trenutnu političku situaciju, i činjenicu da i nakon 30.avgusta od DPS-a zavisi formiranje nove izvršne vlasti, i ko je zaslužan za takav razvoj događaja?

Osnovna azbuka, abeceda, kako god, savremene demokratije i funkcionisanja demokratskih političkih sistema ima prostu šemu. Vlast proizilazi iz slobodno izražene volje naroda na izborima. Stranke se kandiduju sa svojim kandidatima pod imenima i prezimenima i programima. Iz te slobodno izražene volje naroda formira se skupština. Iz skupštine se formira većina koja delegira mandatara a takođe i vladu. Već na tom prvom koraku nakon izbora došlo je do grubog poremećaja redosljeda stvari. Mandatar Krivokapić se najprije ogradio ili odmetnuo od liste koja ga je stavila na prvo mjesto, i dobila najveći broj glasova političkih grupacija suprotstavljenih poraženom režimu. Rekao je slikovito rečeno:“Puj pike, više ne važi!“. Izašao je sa konceptom famozne „vlade eksperata“ i nestranačke vlade. Najprije je sama formulacija eksperata ubrzo pokazala po imenima ministara da tu ima najmanje, ili uopšte nema nikakvih eksperata. U političkom smislu, sem gospodina Abazovića radilo se o potpuno anonimnim osobama, koje uopšte nijesu učestvovale u izbornom procesu, i za koje niko nije glasao. Šta više, značajan broj tih osoba uopšte nije ni glasao za koncept koji je pobijedio na izborima.

Posebna priča u svemu ovome je izborni koncept gospodina Abazovića, koji je jasno i transparentno u kampanji rekao da nema nikakvog saveza sa DPS-om i njegovim satelitima poslije izbora, niti neposrednog, niti posrednog. Sa tom pričom je animirao određeni broj birača. Post festum ove priče je taj, da se postavlja pitanje koliko bi gospodin Abazović dobio glasova da je rekao da je moguća postizborna saradnja u raznim oblicima sa DPS-om. Ovo liči na anegdotarnu uzrečicu poznatog srbijanskog političara i državnika Nikole Pašića:“Može da bidne, ali i ne mora!“.

Tu opet na kraju dolazimo do gospodina Krivokapića. Pitanje je da li bi ga koalicija ZBCG uopšte prihvatila za nosioca liste, da je na početku rekao da je moguća i vlada „eksperata“ ili nestranačka vlada. Rezime čitave ove priče je taj, da su gospoda Krivokapić i Abazović htjeli pobjedničku većinu samo kao političku tovarnu radnu snagu, tj. dizače ruku za njihovo vladanje u parlamentu.

Da li doslovno sprovođenje DPS-ove spoljnje politike sadržane u sporazumu Krivokapić-Bečić-Abazović ide u prilog teze o poštovanju narodne volje od 30.avgusta 2020?

Ovaj sporazum predstavlja ono što se u istoriografiji naziva procesom restauracije. Jedan društveno ekonomski i politički sistem koji je pao ili bio poražen, nastoji se na volšeban način restaurirati, i produžiti mu se život. Đukanovićeva Crna Gora nastala je kao posljedica tzv. Novog svjetskog poretka u kreaciji SAD i EU. To je Crna Gora kao NATO država i suštinska kolonija, kao i antiruska država, sa prelaskom na globalni zapadni identitet. Zato je Đukanoviću omogućeno da krade i namješta izbore i referendum. Njegov okoštali rigidni mafiokratski režim samo je zamijenjen novim likovima, a novi globalni identitet i opredjeljenje Crne Gore treba da ostanu isti. Uostalom, zato su i stvoreni Bečić i Abazović na političkoj sceni prije desetak godina, kao klasični igrači sa klupe, koji mjesto Đukanovića treba da uđu u igru. U tom kontekstu treba tražiti odgovor zašto sada postoji orkestrirano poistovjećivanje stavova partija bivšeg režima, sa onim političkim grupacijama koje predstavljaju pobjedničku grupaciju nad režimom. Na žalost, a to kažem u tom kontekstu što je to samo jedna politička grupacija a ne više njih, od ove priče odudara koalicija ZBCG, koja je daleko najmoćnija, i koja je suštinski iznijela pobjedu nad režimom.

Gdje onda Vi vidite izlaz iz sadašnje krize?

Definitivno je on u novim parlamentarnim izborima. Izborna slagalica iz 30.avgusta je potpuno poremećena. Politička scena u Crnoj Gori mora se otarasiti patuljastih parazitskih političkih grupacija na oba pola, koje opstaju na političkoj sceni zahvaljujući koalicijama. Mišljenja sam da ni DPS-u ne odgovara ovakvo stanje, čak i u varijanti marionetske vlade. On hoće potpuni povratak na vlast, te će pokušati politički da se konsoliduje za ovih godinu dana do predsjedničkih izbora, kroz manjinsku vladu u jednogodišnjem trajanju. SNP kao politička grupacija se našao tu gdje je, i on ima istorijsku odgovornost kočničara u sprečavanju galopirajućeg procesa restauracije DPS-ovog režima. U suprotnom, nestaće sa političke scene.

Međutim, ako eventualna nova Vlada gospodina Abazovića potpiše Temeljni ugovor i organizuje popis, Srbi u Crnoj Gori doći će u gotovo grotesknu situaciju, da njihov kandidat i favorit ništa nije uradio za njih i Crkvu, a jeste gospodin Abazović.

Sa druge strane, već na prvim sljedećim izborima za očekivati je da se jasno i transparentno otvori srpsko pitanje u Crnoj Gori, bilo kroz postojeće političke grupacije koje predstavljaju Srbe, ili eventualno neke nove koje će nastati. Jasno otvaranje ovog pitanja mobilisaće većinu srpskog političkog korpusa u Crnoj Gori u smjeru promotera tog pitanja.